इंद्र व इतर देवता मोहाने ग्रासले गेले होते. त्यांनी श्रीला विचारले, "ही मोठ्या डोळ्यांची देवी कोण आहे? आम्ही विचारतो तसे सत्य सांग." त्यावर नारद व इतर निष्पाप ऋषींनी त्या देवीकडे पाहून सांगितले, "ही माझी प्रिय माया आहे, जिने हे संपूर्ण जग मोहात टाकले आहे." मग देवी म्हणाली, "हे श्रेष्ठ द्विजांनो, मीच मोह निर्माण करते, मीच सृष्टी करते आणि मीच तिला विलीन करते. जो आत्म्याला जाणतो व ओळखतो, तोच या अथांग मोहसागरातून पार जाऊ शकतो. ब्रह्मा, ईशान व इतर सर्व देवतांचे सामर्थ्य माझ्याच अधीन आहे. पूर्वीही शुभ काळात माझ्यापासून पद्मवासीनी, लक्ष्मी देवी प्रकट झाली. ती मोहिनी रूपात कोट्यवधी सूर्यांच्या तेजाने उजळते आणि सर्व जीवांना मोहात पाडते." "ही माया आणि पृथ्वीवरील सर्व देहधारी जीव जिंकले पाहिजेत. पण या देवांनी घडवलेल्या मायेला कोण पार करू शकतो? एक प्रसिद्ध द्विज आहे, ज्याचे नाव इंद्रद्युम्न. त्याने माझ्याच मुखातून दिव्य संहिता प्राप्त केली आणि प्रमुख ऋषींना मार्गदर्शन केले. त्या ऋषींना माझ्या सामर्थ्यात स्थित मानून, त्याने फक्त माझ्याच आश्रयाला शरणागती पत्करली. तो इंद्रद्युम्न म्हणून प्रसिद्ध आहे. तू तुझ्या पूर्वजन्माची आठवण ठेव." "माझ्या ज्ञानाची प्राप्ती करून, शेवटी तू माझ्यात विलीन होशील. वैवस्वत मन्वंतराचा काळ संपल्यानंतर, तू तुझ्या कार्यासाठी माझ्यात प्रवेश करशील. काळाच्या नियमानुसार, तू माझ्यासोबत श्वेतद्वीपावर राहशील. माझ्या आज्ञेने, हे श्रेष्ठ ऋषी, तू पुन्हा ब्राह्मण कुलात जन्म घेतलास. जे ब्रह्म, परब्रह्म म्हणून ओळखले जाते, ते ज्ञान व अज्ञान या रूपांत लपलेले आहे." "व्रत, उपवास, तप, सुवर्णदान व ब्राह्मणांना अर्पण यांद्वारे त्याने योग्य महादेवाची उपासना केली, जो योग्यांच्या हृदयात वास करतो. महादेवाने आपले दिव्य रूप प्रकट केले, जे विष्णूपासून उत्पन्न झाले होते. त्या ऋषीने विविध स्तोत्रांनी त्यांची स्तुती केली आणि हात जोडून म्हणाला, 'माझ्या शंका दूर करा, खरी वस्तुस्थिती सांगा.'" त्या वेळी देवी मंद स्मित करीत, विष्णूचे स्मरण करून त्या प्रिय ब्राह्मणाला म्हणाली, "मीच ती एकमेव सर्वोच्च माया आहे, ज्याचे खरे स्वरूप नारायण आहे. माझ्या द्वारेच मी परब्रह्म आहे; तो विष्णूच सर्वोच्च ईश्वर आहे. केवळ ज्ञान किंवा कर्मयोगाने मला कोणीही प्राप्त करू शकत नाही. मात्र, ज्ञानाने अनंताचे पूजन केल्यावरच मोक्ष मिळतो." त्यावर त्या ऋषीने देवीला वंदन करून पुन्हा विचारले, "हे देवी, हे खरे आहे, पण कृपया मला ते जाणण्याचा मार्ग सांगा." देवी म्हणाली, "नारायण स्वतः तुला ज्ञान देतील." हे सांगून, सर्वोच्च विष्णूचे स्मरण करत ती देवी तिथेच अदृश्य झाली. मग त्या ऋषीने हृषीकेशाची—जो वंदन करणाऱ्यांचे दुःख दूर करतो—उपासना केली. तेव्हा तो महान योगी, पिवळ्या वस्त्रात, संपूर्ण विश्व व्यापून प्रकट झाला. त्या ऋषीने जमिनीवर गुडघे टेकून, गरुडध्वज विष्णूची स्तुती केली: "हे कृष्ण, हे विष्णू, हे हृषीकेश, विश्वाच्या आत्मा, तुम्हाला नमस्कार. तुम्हाला, सृष्टी, स्थिती आणि संहाराचे कारण, अनंत शक्तिमान, नमस्कार. तुम्हाला, पुरुषरूप, विश्वरूप, नमस्कार.