कुठेही दुसरे काही नसल्याने, मी नम्र भावाने नमस्कार करतो. तुझ्या अनंत ब्रह्मस्वरूप, म्हणजेच तुझ्या खऱ्या स्वरुपाला मी शरण जातो, हे स्वयंभू प्रभू. मी नेहमी त्या ब्रह्माच्या पलीकडे असलेल्या, सर्वश्रेष्ठ परमात्म्याला नमस्कार करतो. विशाल काळ, हे तुझे खरे स्वरूप आहे; मी पिनाकधारी, म्हणजेच शिवाला शरण जातो. तो भक्त भूमीवर पूर्णपणे लोटांगण घालून, "ओम्" या परम मंत्राचा उच्चार करत होता. ज्ञान, आनंद, अद्वैत—हे सर्व त्याच्यात अगदी काळाच्या कोटी कोटी अग्नीप्रमाणे तेजस्वी होते. तो शुद्ध लिंगात विलीन झाला आणि ते लिंग अद्भुत बनले. या गूढतेचे ज्ञान कोणालाही नाही; अगदी विद्वानही अज्ञानाच्या अंधारात गोंधळलेले आहेत. पावन झालेला भक्त, रुद्राच्या सान्निध्यात येतो. पहाट, दुपार आणि संध्याकाळी तो भक्त उच्चतम योग साधतो. आम्ही नेहमीच त्या देवाचे दर्शन घेऊ आणि त्रिशूळधारी प्रभूची पूजा करू. तिथे, मन शिस्तबद्ध करून, तो भक्त जटाधारी प्रभूची उपासना करत राहिला. अनेक वर्षांनंतर, प्रभू 'मध्याचे शासक' यांना भेटायला गेले. त्या वेळी, शुद्ध जल असलेल्या नदीचे दर्शन झाल्यावर, ऋषी अतिशय आनंदित झाले. भक्तीमुळे शुद्ध झालेल्या मनाने, त्यांनी शास्त्रानुसार स्नान केले. त्यांनी अनेक प्रकारच्या फुलांनी, जगाचा उद्गम असलेल्या भवाची पूजा केली. मग त्यांनी माध्यमेश्वर, त्रिशूळधारी प्रभूचा सन्मान केला. तेथे रुद्र, माध्यमेश्वराचे दर्शन घेण्यासाठी अनेक लोक जमले. काही जटा वाढवलेले, काही शिरा साफ केलेले, पांढऱ्या पवित्र यज्ञसूत्र घालणारे तपस्वी होते. हे सर्व ब्रह्मचर्याचे पालन करणारे, शांत, वेदांताच्या ज्ञानात तल्लीन होते. त्यांनी शास्त्रानुसार पूजा केल्यानंतर, काही शब्द बोलले. पैला आणि इतर शिष्यांनी, ब्रह्मनिष्ठ ऋषींना संबोधित केले. व्यास, हृषीकेश, ज्यांनी वेदांचे विभाजन केले, हे स्वतः उपस्थित होते. प्रभूने आपल्या अंशातून शुक नावाचा पुत्र जन्माला घातला. ज्याने अत्यंत भक्तीने शरण जाऊन, दिव्य ज्ञान प्राप्त केले. त्यांनी मन एकाग्र करून, सत्यवतीपुत्राला नमस्कार केला आणि विचारले: "जे सर्वोच्च महेश्वर आहे, देवांचा देव, त्याची कृपा— आम्ही ते देवत्व लवकर पाहू, आणि धन्य प्रभूच्या मुखातून ऐकू." योगाचा सर्वोच्च ज्ञाता, त्या योगींना परम ज्ञान सांगितले. ते ब्राह्मण, तिथेच तल्लीन होऊन, एका क्षणात अदृश्य झाले. त्याने पैला आणि इतरांना माध्यमेश्वराच्या महिम्याचे वर्णन केले. धन्य प्रभू, रुद्रांच्या वेढ्यात, तेथे नेहमीच आनंदित राहतात. कृष्ण एक वर्षभर, पशुपतीच्या भक्तांमध्ये राहिला. हरिने शंभूची पूजा केली, पशुपतीव्रत स्वीकारले. त्याच्या वचनातून ज्ञान प्राप्त करून, सर्वांनी महान प्रभूचे दर्शन घेतले. धन्य प्रभू, वरदान देणारा, कृष्णाला सर्वोच्च वर दिला. त्यांच्या साठी, ते दिव्य ज्ञान, जे संपूर्ण विश्व व्यापते, उदयास येईल. माझ्या कृपेने, निःसंशय, तुम्ही द्विजांमध्ये पूजनीय व्हाल.