या कथा अशी आहे: त्या शरीरानेच त्या साधकांनी परम अवस्था प्राप्त केली. ते नेहमीच कृतिवास, म्हणजे भगवान शिव यांच्या लिंगाभोवती वावरतात. हे पूर्णत्व प्राप्त केलेले भक्त कृतिवासाला कधीच सोडत नाहीत—याबद्दल शंका नाही. कृतिवासाच्या ठिकाणी एकाच जन्मात मोक्ष मिळतो. हा गुप्त मार्ग देवदेव, म्हणजे महादेव शंभू यांनीच लपवून ठेवला होता. ते महादेवाची पूजा करतात, शतरुद्रियाचे पठण करतात. आपल्या हृदयात ते स्थिर, अंतरात्मा शिवाचे ध्यान करतात. जे कृतिवासाच्या आश्रयाला गेले आहेत, त्या तपस्वी महेशाचे मनात ध्यान करतात. ते रुद्राची स्तुती करतात, शंभूला नमस्कार करतात. मी महादेवाला—अनेक रूपांचा—ओळखतो. एकदा, तो जटा असलेल्या अविनाशी प्रभूच्या लिंगाचे दर्शन घेण्यासाठी गेला. पिशाचमोचन या पवित्र स्थळी, त्याने त्रिशूलधारी प्रभूची पूजा केली. त्यांनी त्या क्षेत्राच्या महानतेचा विचार केला आणि गिरीशा—दुष्टता नष्ट करणारा—याला नमस्कार केला. त्या वेळी, एक हरिणी, जी भक्ष्य होण्याची इच्छा ठेवून, सर्वोच्च प्रभू कपर्देश्वराजवळ आली. ती मोठ्या घाबरलेल्या अवस्थेत पळत होती आणि वाघाच्या ताब्यात पडली. तिने श्रेष्ठ ऋषीला पाहून, दुसऱ्या निर्जन स्थळी गेली. आकाशात एक महान ज्वाला दिसली, जी सूर्याच्या तेजाने चमकत होती. त्या हरिणीला, बैलावर बसलेल्या आणि अशा पुरुषांनी वेढलेल्या, पाहण्यात आले. गणेश्वर स्वतः प्रकट झाले, पण त्या क्षणापासून ते दिसले नाहीत. त्यांनी आपल्या गुरु अच्युत यांना कपर्देश्वराच्या महानतेबद्दल विचारले. वृषभध्वजाला नमस्कार करून, त्यांनी कपर्देश्वराच्या महिमा सांगितला. फक्त स्मरण केल्याने, सर्व पापांचे ढिगारे लवकर नष्ट होतात. कपर्देश्वराची पूजा केल्याने सर्व अडथळे नष्ट होतात. त्याची पूजा प्रयत्नपूर्वक करावी आणि वेद मंत्रांनी स्तुती करावी. योगात सिद्धता सहा महिन्यांत मिळते—याबद्दल शंका नाही. पिशाचमोचन तलावाजवळ स्नान केल्याने, त्या ठिकाणी, रुद्र मंत्र आणि प्रणव, ब्रह्मरूप, दिवस-रात्री पठण केले जाते. तिथे, ज्याचा आत्मा योग आहे, त्याने आयुष्यभराचा व्रत घेतला होता. त्याचे शरीर हाडे आणि त्वचेत झाकलेले होते, तो वारंवार जोरात श्वास घेत होता. त्याने विचारले: “तुम्ही कोण? कोणत्या भूमीतून या ठिकाणी आला आहात? तुम्ही पुत्र, नातवंडे आणि इतरांनी वेढलेले, आपल्या कुटुंबाचा आधार देण्यास उत्सुक होता. तुम्ही कधीच, अगदी थोडेही, कोणतेही पुण्य कार्य केलेले नाही. विश्वाचा प्रभू, वाराणसीमध्ये दर्शन, स्पर्श आणि नमस्कार केल्याने—हे ऋषी, मी यमाचा भयंकर चेहरा पाहिला नाही. आता मी तहानेने त्रस्त आहे, मला काय हितकारी आणि अहितकारी हे कळत नाही. माझ्यासाठी ते करा; मी तुम्हाला नमस्कार करतो, मी तुमच्या आश्रयाला आलो आहे. या जगात तुमच्यापेक्षा अधिक पुण्यवान कोणी नाही. पुन्हा स्पर्श आणि नमस्कार केल्यावर—पृथ्वीवर तुमच्यासारखा दुसरा कोण आहे? ज्यामुळे, मी हे दुर्दैवी जन्म लवकरच सोडू शकतो.