मुक्तीच्या मार्गाकडे मन वळावे, अशी शिकवण त्या दिव्य ज्ञानाच्या गुरूने दिली. आपल्या प्रमुख शिष्यांसह तो वारणसीमध्ये निवास करू लागला. एक दिवस, तो ओंकार या महान लिंगाच्या दर्शनासाठी गेला, जे मुक्ती देणारे आहे. शुद्ध मनाचे ऋषी त्याच्या सोबत होते; त्यांना त्याने ओंकार लिंगाची महिमा सांगितली. केवळ या लिंगाचे स्मरण केल्याने सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते, असे त्याने स्पष्ट केले. वारणसीमध्ये ज्ञानी सतत या लिंगाची पूजा करतात आणि त्यातूनच त्यांना मोक्ष प्राप्त होते. पावन रुद्र, तिथे आनंदाने वास करतो आणि जीवांना मुक्ती देतो. हे शुद्ध लिंग ओंकारमध्ये कायम आहे. प्रभूचे लिंग पाच प्रकारचे आहे: स्थापना आणि संहार. ओंकार प्रकट करणारे लिंग हे पाचfold निवासस्थान म्हणून ओळखले जाते. शरीराचा शेवट आला की, ज्ञानी त्या परम आनंदमय प्रकाशात प्रवेश करतो. ईशान देवाची पूजा करून त्यांनी सर्वोच्च अवस्था प्राप्त केली. हे ओंकारेश्वर, सर्वोच्च प्रभू, गायीच्या कातडीच्या आकाराचे आहे. तसेच, विश्वेश्वर, ओंकार, आणि कपर्देश्वर ही नावे आहेत. या लिंगाचे रहस्य, शंभूच्या कृपेनेच ज्ञात होते; अन्यथा कुणालाही त्याचा अनुभव येत नाही. त्रिशूळधारी कृतिवास प्रभूचे लिंग पाहण्यासाठी, ब्रह्मविद्येचा श्रेष्ठ जाणकार त्या ऋषीने आपल्या शिष्यांना मार्गदर्शन केले. तो तिथे आला, ज्या ब्राह्मणांनी सतत पूजा केली होती, त्यांना मारण्याचा उद्देश होता. पण, भक्तांच्या संरक्षणासाठी, भक्तांचा सन्मान करणारा कृतिवास प्रभू, त्याने स्वतःच्या शरीरावर कातडीचे वस्त्र धारण केले. आणि त्या शरीराने, भक्तांनी सर्वोच्च अवस्था प्राप्त केली. ते भक्त सदैव कृतिवास प्रभूच्या लिंगाभोवती प्रदक्षिणा घालतात; आणि हे निश्चित आहे की, पूर्णत्व प्राप्त केलेले भक्त कृतिवास प्रभूला कधीच सोडत नाहीत. येथे एकाच जन्मात कृतिवास प्रभूच्या लिंगावर मोक्ष मिळतो. हे लिंग देवदेव, महादेव शंभूने लपवले होते. भक्त महादेवाची पूजा करतात, शतरुद्रियाचे पठण करतात, आणि त्यांच्या हृदयात स्थिर, आत्मरूपी शिवाचे ध्यान करतात. कृतिवास प्रभूच्या आश्रयाला आलेले, योगी मनात महेशाचे ध्यान करतात. ते रुद्राचे स्तुती करतात, शंभूला नमस्कार करतात. मी महादेवाला, विविध रूपात जाणतो. त्यानंतर, तो जटा धारी, अविनाशी प्रभूचे लिंग पाहण्यासाठी गेला. पिशाचमोचन या पवित्र स्थळी, त्रिशूळधारी प्रभूची पूजा केली. त्या क्षेत्राची महिमा जाणून, त्यांनी गिरीश, पापहारी प्रभूला नमस्कार केला. तेव्हा, एक हरणी, जी स्वतःला खाण्यासाठी पुढे आली, ती कपर्देश्वर परमेश्वराजवळ आली. ती घाबरून, मोठ्या घाईने पळाली आणि शेवटी वाघाच्या ताब्यात पडली. पण, त्या ऋषीला पाहून, ती दुसऱ्या निर्जन स्थळी गेली. आकाशात एक तेजस्वी ज्वाला प्रकट झाली, सूर्याच्या प्रकाशासारखी चमकत होती. वृषभावर बसलेले, आणि अशा पुरुषांच्या वेढ्यात, ती हरणी दिसली. गणेश्वर स्वतः प्रकट झाला, पण त्या क्षणापासून तो दिसला नाही. अशा प्रकारे, या दिव्य स्थळाच्या महिमेचा अनुभव घेत, ऋषी आणि शिष्यांनी प्रभूच्या लिंगाचे दर्शन, पूजा, आणि ध्यान केले; आणि मुक्तीचा मार्ग दाखवला.