या पवित्र आणि दिव्य घटनेची कथा अशी आहे: सर्वप्रथम, सोमाला, रुद्राला आणि महाविनाशाच्या कारणाला नमस्कार करण्यात आला. महादेव, महान योगी, प्रभु आणि अंबिकेचे पती, योग्यांचा शिक्षक, योग्यांना प्राप्त होणारा, पिनाकाचा धारक—त्याला सर्वत्र आणि सर्वकाळ नमस्कार करण्यात आला. तो शाश्वत, सर्वव्यापी, ब्रह्मनिष्ठ आणि ब्राह्मणांचा प्रिय आहे. त्याचा एक रूप आहे, महान रूप आहे, वेदांद्वारे ओळखला जातो, आणि दिवसांचा अधिपती आहे. कालाचा अग्नी, कालाचा दाहक, इच्छा देणारा आणि इच्छा नष्ट करणारा, हा प्राणीमात्रांचा भयानक अधिपती, तेजस्वी सूर्य, आणि अंधाराच्या पलीकडे असणारा आहे. तो भूतकाळ आणि भविष्यकाळात, मनुंच्या प्रत्येक चक्रात, कायम उपस्थित आहे. हे सर्व, प्रत्येक चक्रात आणि प्रत्येक चक्राने, निःसंशयपणे स्पष्ट केले गेले आहे. सर्व समान अभिमान असणारे, नाव आणि रूपांसह प्रकट होतात. पाराशर्य ऋषींनी ईशान महादेवावर अत्यंत, शुद्ध आणि अढळ भक्ती ठेवली. त्यांनी विष्णूला—सर्वज्ञ, सर्वांचा निर्माता, समोरच स्थित—ओळखले. त्या ऋषीने आपल्या सुंदर हातांनी, समोर नतमस्तक झालेल्या व्यक्तीला स्पर्श केला. तीन लोकांत, शत्रु शहरांचा विजेता, शंकर हा भक्तीचा खरा विषय आहे. त्यांनी सर्वांचा प्रभु, रुद्र, जगाचा शिक्षक, प्रत्यक्ष पाहिला. त्यानंतर, हृषीकेश—शाश्वत—प्रेमाने बोलला, "तू सर्वोच्च भक्तीने शिवाकडे जा, सर्व शरणागतांचा आश्रय." तो शंकराच्या नगरीत भवा (शिव) पूजनासाठी गेला. सर्व कर्मे सोडून, तो त्या पूजनात पूर्णपणे मग्न झाला. सत्यवतीचा पुत्र, किंवा देवकीचा पुत्र कृष्ण, या सर्वांना मागे ठेवून, पाराशर्य ऋषी—अमित तेजाचा व्यास—यांच्याकडे आला. रुद्र, परमेश्वर, खऱ्या अर्थाने कोण जाणतो? पाराशर्य, महान आत्मा, योगी, अविनाशी विष्णू—त्यांना आम्ही नमस्कार करतो, सत्यवतीपुत्र व्यासाला नमस्कार करतो. पुढे, जिज्ञासेने विचारले, "महान बुद्धीचा हा ऋषी काय करतो? आम्हाला ऐकायची इच्छा आहे." त्याने गंगेच्या तीरावर सर्वांचा प्रभु शिवाचे पूजन केले. ऋषींनी, ऋषीमध्ये श्रेष्ठ व्यासाचा, पूजनाने सन्मान केला. ते पुण्यवान, महादेवाला भक्त, मोक्षाच्या शाश्वत शिकवणीचे पालन करणारे होते. देवतांचा देव, महादेवाचा महिमा, आणि वेदांनी दर्शविलेली धर्मे, याबद्दल जयमिनीने व्यासाला विचारले—"तुम्हाला काहीही अज्ञात नाही, हे सर्वोच्च ऋषी. काही ऋषी सांख्य आणि योग साधतात, काही तप करतात, काही अहिंसा आणि सत्य जाणतात, काही संन्यास समजतात, काही तीर्थयात्रा करतात, तर काही इंद्रिय संयम साधतात. काही गुप्त असेल, तर ते सांगावे." व्यासाने, वृषभध्वजाला नमस्कार करून, गंभीर शब्दांत सांगितले—"मी सर्वांत गुप्त रहस्य सांगणार आहे; इतर महान ऋषी ऐकावेत. हे गुप्त, अजाणांना अज्ञात, सूक्ष्मदर्शींच्या सेवेत आहे. वेदांपासून अज्ञानींमध्ये, विविध ज्ञानातील सर्वोच्च ज्ञान शुभ नाही." देवी, देवांच्या मध्ये बसून, महादेवाला प्रश्न विचारते—याने पुढील अध्याय सुरू होतो.