स्नान करून, शुभ्र वस्त्र परिधान केलेल्या त्या प्रभूने सूर्याच्या समोर हात जोडून उभा राहिला. देवांचा अधिपती, देव, ऋषी आणि पितृ यांना विधिपूर्वक अर्घ्य अर्पण केले. त्यानंतर, भस्माने अलंकृत असलेल्या आणि लिंगात वास करणाऱ्या भूतनाथाची भक्तिपूर्वक पूजा केली. श्रेष्ठ ऋषींचे भोजन घालून, ब्राह्मणांचा यथोचित सन्मान केला. मग आपल्या पुत्रांसह आणि अन्य मंडळींनी वेढलेला, तो शुभ पुराणकथांमध्ये रमला. यावेळी, मार्कंडेय ऋषीने हसत, कृष्णाला गोड शब्दांत विचारले, "हे कृष्णा, तू कर्मांनी पूजनीय आहेस, योगी तुझ्या ध्यानात मग्न असतात. वृष्णी कुलात जन्म घेऊन, तू पृथ्वीवरील भार हलका करण्यासाठी अवतरला आहेस. माझे सर्व पुत्र ऐकत असताना, तू हसत बोलला. तरीही मी सनातन प्रभू, देवांचा देव, याची पूजा करतो. सर्वोच्च शिवाला जाणून, मी त्याची पूजा करतो. माझ्या आत्म्याचा मूळ जाणून, मी त्याचीच उपासना करतो. म्हणून, लोककल्याणासाठी, लिंगात शिवाची पूजा करावी. म्हणून मी आत्म्याच्या आत्म्याला, माझ्या आत्म्यानेच पूजतो. हे तेजस्वी कृष्णा, आपल्यात काहीही भेद नाही; हेच वेदांचे अंतिम निष्कर्ष आहे. महेश्वर, जो लिंगरूप आहे, त्याचे ध्यान, पूजा, सन्मान आणि ज्ञान प्राप्त करावे. हे विशाल नेत्र असलेल्या कृष्णा, हे अत्यंत गूढ आणि श्रेष्ठ विषय आहे, तू मला सांग. वेदांमध्ये, महान प्रभू, अविनाशी देव, लिंगधारी म्हणून घोषित केला आहे. ब्रह्माला जागृत करण्यासाठी, शिवाने स्वतः माझ्यातून प्रकट झाला. चला, आपण सर्व लोकांचे कल्याण इच्छून, महान प्रभूची पूजा करू. समजून घेण्यासाठी, हे कृष्णा, आता तू स्वतः बोल. त्या एका महासागराच्या मध्यभागी, मी शाश्वत स्वरूपात, शंख, चक्र आणि गदा धारण करून, पडून होतो. हजार हातांनी युक्त, माझ्या आत्म्याशी एकरूप, मी प्राचीन स्वरूपात तिथे होतो. कोटी सूर्यांसारखा तेजस्वी, माझ्या प्रकाशाने सर्वत्र उजळून निघालो. पुढे, गळा निळा असलेला, ऋग, यजुर आणि साम वेदांनी स्तुत्य असा देव, प्रकट झाला. मग, ब्रह्मा स्वयं, तेजस्वी, हसत बोलला—"मी जगांचा सर्जनकर्ता, स्वयंभू, पितामह आहे. मी जगांची निर्मिती करतो आणि पुन्हा-पुन्हा त्यांचा संहार करतो." समजून घेण्यासाठी, शिवस्वरूप, सर्वोच्च लिंग प्रकट झाले—जे नाशरहित, वाढ-घट कमी, आरंभ, मध्य आणि अंत नसलेले होते. "मी त्याचा अंत जाणून घेऊ," असे विचारून, मी अजन्मा, वरच्या दिशेने गेलो. शंभर वर्षे शोधूनही, मी पितामह, त्याचा अंत जाणू शकलो नाही. त्याच्या मायेमुळे, आम्ही दोघेही, विश्वनाथाचे ध्यान करत बसलो. हात जोडून, आम्ही सर्वोच्च शंभूचे स्तवन केले: "शिवाला नमस्कार, शांत स्वरूप, ब्रह्मरूप, ज्याचे स्वरूप लिंग आहे." हे स्तवन आम्ही पुन्हा-पुन्हा केले—पाच वेळा, शिवाला नमस्कार, शांत स्वरूप, ब्रह्मरूप, ज्याचे स्वरूप लिंग आहे. अशा प्रकारे, त्या दिव्य प्रसंगात, भक्ती, श्रद्धा आणि ज्ञानाने, सर्वांनी शिवलिंगाचे पूजन, ध्यान आणि स्तवन केले.