त्या दिवशी, सुंदर नगरीला फुलांनी, भाजलेल्या धान्यांनी आणि इतर नैवेद्यांनी मनोहर रीतीने सजविण्यात आले. हजारो शंख फुंकले गेले आणि नगाऱ्यांचा गजर सर्वत्र घुमू लागला. तारुण्याने उजळलेल्या स्त्रियांनी गोड गाणी गायली आणि त्यांनी वसुदेवपुत्रावर फुलांची वृष्टी केली. त्या वेळी महान योगी, तेजस्वी सिंहासनावर विराजमान होता आणि त्याच्या सभोवती देवीगण उपस्थित होत्या. त्याच्या प्रमुख पुत्रांनी आणि हजारो स्त्रियांनी त्याला वेढा घातला होता. तो भगवंत आपल्या पत्नीच्या सहवासात, माळांनी सुशोभित होऊन, देवीसोबत असलेल्या देवतेप्रमाणे तेजस्वी दिसत होता. त्या वेळी प्राचीन ऋषी, द्विज, विशेषतः मार्कंडेय, उपस्थित होते. त्यांना पाहून हरिने उठून त्यांच्या चरणी मस्तक झुकवले आणि आपले आसन अर्पण केले. त्यानंतर हरिने त्यांच्या इच्छित वरांची पूर्तता केली आणि त्यांना सन्मानपूर्वक निरोप दिला. स्नान करून, पांढऱ्या वस्त्रांनी युक्त होऊन, तो सूर्यदेवापुढे हात जोडून उभा राहिला. देवाधिदेवाने देव, ऋषिगण आणि पितर यांना तर्पण अर्पण केले. त्यानंतर त्याने भस्मधारी, लिंगात वास करणाऱ्या भूतनाथाची भक्तीभावाने पूजा केली. सर्वश्रेष्ठ ऋषी आणि ब्राह्मणांना यथायोग्य भोजन घालून, त्यांचा सन्मान केला. त्यानंतर आपल्या पुत्रांसह आणि इतरांसह तो मंगल पुराणकथांमध्ये रमला. या वेळी मार्कंडेय ऋषी स्मित करत कृष्णाला गोड शब्दांत म्हणाले, "तू कर्मांनी पूजला जातोस आणि योगी ध्यान करतात असा तू आहेस. वृष्णिकुलात पृथ्वीवरील भार उतरण्यासाठी प्रभूने जन्म घेतला. तुझे पुत्र ऐकत असताना तू हसत हसत बोलत होतास. तरीही मी सनातन, देवांचा देव असलेल्या प्रभूची पूजा करतो. "अशी स्थिती असतानाही, मी या परात्पर शिवाला ओळखून त्याची पूजा करतो. म्हणून, त्याला माझ्या स्वतःच्या आत्म्याचे मूळ समजून मी त्याची उपासना करतो. लोककल्याणासाठी लिंगरूपाने शिवाची पूजा करावी. म्हणून मी आत्म्याच्या प्रभूची आत्म्यानेच उपासना करतो. हे तेजस्वी कृष्णा, आमच्यात काहीच फरक नाही; हेच वेदांचे अंतिम मत आहे. महेश्वर, जो लिंगात वास करतो, त्याचे ध्यान, पूजा, सन्मान व जाणीव करावी. हे विशाल नेत्र असलेल्या कृष्णा, हे गूढ अत्यंत श्रेष्ठ आहे, ते सांग. "वेदांनी घोषित केले आहे की, जो लिंग धारण करतो तोच महान, अविनाशी देव आहे. ब्रह्माला जागृत करण्यासाठी शिव स्वतः माझ्यातून प्रकट झाला. चला, आपण सर्व लोकांच्या कल्याणासाठी त्या महादेवाची पूजा करू. समजून घेण्यासाठी, कृष्णा, आता तू स्वतःच सांग." कृष्ण म्हणाले, "त्या एका महासागरात मी शाश्वत स्वरूपाने, शंख, चक्र आणि गदा धारण करून शयन करत होतो. हजार हातांनी युक्त, स्वतःच्या आत्म्यात एकरूप होऊन, मी प्राचीन स्वरूपात तिथे निजलो होतो. मी कोट्यवधी सूर्यांच्या तेजाने उजळत होतो, सर्वत्र प्रकाशमान होत होतो. त्या वेळी, ऋग्वेद, यजुर्वेद आणि सामवेदांनी स्तुती केलेला नीलकंठ देव तेथे प्रकट झाला. "नंतर, स्वयं ब्रह्मा, तेजस्वी आणि हसतमुख, म्हणाले, 'मी या विश्वांचा स्रष्टा, स्वयंभू, प्रजापिता आहे. मी या जगांचा निर्माणकर्ता आहे आणि पुन्हा पुन्हा त्यांचा संहार करणारा आहे. समजून घेण्यासाठी, शिवस्वरूप असलेले परात्पर लिंग तेथे प्रकट झाले, जे नाशरहित, वाढ व क्षयरहित, प्रारंभ, मध्य आणि अंत नसलेले आहे.'" अशा प्रकारे, त्या दिव्य प्रसंगात, सर्वांनी एकमेकांच्या स्वरूपातील अद्वैतता, शिवाची परात्परता आणि त्याच्या लिंगस्वरूपाची उपासना यांचे महत्त्व ओळखले.