एकदा आकाशातून संचार करणारा तो दिव्य पुरुष कैलास पर्वतावर गेला. तेथे, देवांचा स्वामी हरि—गोविंदा—भव्य सिंहासनावर बसलेला होता. त्याच्या सभोवती महादेवाचे गण, सिद्ध पुरुष आणि योगी यांचा मोठा समुदाय होता. त्या वेळी, आकाशमार्गाने आलेल्या पुरुषाने द्वारकेमध्ये घडलेल्या सर्व घटना हरिला निवेदन केल्या. यानंतर कृष्णाने, हरिची आज्ञा मिळाल्यावर, पुन्हा आपल्या प्रिय द्वारका नगरीकडे प्रस्थान केले. मधुर, अमृतासारख्या शब्दांनी त्याचा सन्मान झाला आणि मग मधुसूदन निघून गेला. शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्या कृष्णामागे महान योगीगणही गेले. गोविंद अतिशय वेगाने दिव्य द्वारावती नगरीत पोहोचला. त्याच्या आगमनामुळे अमावस्येच्या रात्रीही उजळून निघाल्या. या शुभ आणि दिव्य द्वारावती नगरीचे त्या रात्रींनी विशेष शोभा वाढवली. त्याच वेळी, लोकांनी भाजलेल्या धान्यांनी आणि इतर विविध अर्घ्यांनी त्या सुंदर नगरीला सजवले. हजारो शंख वाजवले गेले आणि ढोल-ताशांचा निनाद दुमदुमला. तरुण, तेजस्वी स्त्रियांनी मधुर गाणी गायली. त्या सर्वांनी वसुदेवपुत्र कृष्णावर फुलांचा वर्षाव केला. महान योगी कृष्ण, भव्य सिंहासनावर बसला होता आणि त्याच्या सभोवती देवीगण होत्या. त्याच्या प्रमुख पुत्रांनी आणि हजारो स्त्रियांनी त्याला वेढले होते. देवता आपल्या अर्धांगिनीबरोबर जसा तेजस्वी दिसतो, तसा गोविंदा माळेसह, आपल्या पत्नीच्या सान्निध्यात शोभून दिसत होता. त्या वेळी प्राचीन, महान ऋषी आणि द्विज, जसे की मार्कंडेय, उपस्थित होते. हरि उठला, आपले मस्तक वाकवले आणि आपले स्वतःचे आसन अर्पण केले. त्यांनी सर्वांना हवे ते वरदान दिले आणि नंतर त्यांना सन्मानपूर्वक निरोप दिला. स्नान करून, शुभ्र वस्त्रे परिधान करून, कृष्ण सूर्यदेवापुढे हात जोडून उभा राहिला. देवाधिदेवाने देव, ऋषिगण आणि पितर यांना तर्पण अर्पण केले. त्यानंतर, लिंगस्वरुपी, भस्माने अलंकृत असलेल्या भूतनाथाचीही त्याने पूजा केली. श्रेष्ठ ऋषींना भोजन घालून, ब्राह्मणांचा यथोचित सन्मान केला. आपल्या पुत्रांसह आणि इतरांसह कृष्ण पुराणातील मंगलमय कथा सांगण्यात रमला. त्या वेळी मार्कंडेय ऋषी हसत-हसत कृष्णाला गोड शब्दांत म्हणाले, “हे कृष्णा, तू कर्माने पूजिला जातोस आणि योग्यांसाठी ध्यानाचा विषय आहेस. वृष्णिवंशात पृथ्वीचे भार उतरण्यासाठी प्रभूचा जन्म झाला आहे.” सर्व पुत्र ऐकत असताना, कृष्णाने हसत-हसत सांगितले, “तरीही मी सनातन परमेश्वराची, देवाधिदेवाची पूजा करतो. हे जाणूनही, मी त्या सर्वोच्च शिवाची पूजा करतो. म्हणून, त्याला माझ्या आत्म्याचा मूळ मानून, मी त्याची उपासना करतो. या जगाच्या कल्याणासाठी, प्रत्येकाने लिंगस्वरुपात शिवाची पूजा करावी. म्हणून मी माझ्या आत्म्याने, आत्मस्वरुप परमेश्वराची पूजा करतो. हे तेजस्वी, आपल्यात कोणताही भेद नाही—हेच वेदांचे अंतिम मत आहे. लिंगस्वरुपी महेश्वराचे ध्यान, पूजा, सन्मान आणि ज्ञान प्राप्त करणे आवश्यक आहे. हे विशाल नेत्र असलेल्या कृष्णा, मला हे गूढ आणि श्रेष्ठ तत्त्व सांग. वेद महान प्रभू, अविनाशी देव, लिंगधारी म्हणून वर्णन करतात. ब्रह्माला जागृत करण्यासाठी, शिव स्वतः माझ्यातून प्रकट झाला. चला, आपण सर्वांच्या कल्याणासाठी त्या महान प्रभूची पूजा करूया.