शिवाला, ज्यांनी सर्पाला आपला यज्ञोपवीत म्हणून धारण केले आहे आणि जे अग्निचे मूळ आहेत, त्यांना वंदन. त्यांच्या प्रचंड हास्याचा गडगडाट ऐकू येतो, त्या भयंकर रूपाला पुन्हा पुन्हा वंदन. भैरवरूप धारण करणाऱ्या, हातात तलवार असलेल्या हराला वंदन. अंबिकेचे स्वामी, सर्व प्राण्यांचे अधिपती, त्यांना वंदन. ज्यांचे रूप अर्धनारी-नटेश्वर आहे, जे सांख्य व योग या मार्गांना प्रेरणा देतात, अशा प्रभूला वंदन. कुमारांचे गुरु, देवाधिदेव, तुम्हाला वंदन. महान व्याधाला, ब्रह्मदेवाच्या स्वामीला वंदन. योगी, जो योगानेच प्राप्त होतो आणि योगशक्तीचा मूळ आहे, त्याला वंदन. कपालधारी, तेजोमय ग्रहांचे स्वामी, तुम्हाला वंदन. हे परमेश्वरा, तुमच्या संपूर्ण कृपेने माझ्या सर्व इच्छांची पूर्तता करा. तेव्हा तो भक्त, दिव्य दांपत्याच्या चरणी लोळण घेत, दंडवत घालून नमस्कार करतो. त्याचे शब्द गोड, पण आवाज मेघगर्जनेसारखा गंभीर होता. "या जगात सर्व इच्छांची पूर्तता करणारे तुम्हीच आहात," असे तो म्हणतो. "हे उत्तम पुरुषा, तुम्हाला काहीच अप्राप्य नाही. केशवा, तो महादेव, सर्वोच्च योगी, आपल्या योगशक्तीने— विश्वनाथ आणि हिमालयकन्या देवीचे दर्शन घेतल्यावर— मी प्रार्थना करतो की, माझ्यासारखा, तुमच्याप्रती भक्त असलेला पुत्र मला प्राप्त होवो, हे शंकरा, हे वर द्या." गिरिजेचे दर्शन घेतल्यावर केशवाने तिला आलिंगन दिले. हिमालयराजकन्या त्या वेळी हृषीकेशाला म्हणाली, "परमेश्वरावर आणि स्वतःवर अचल भक्ती असावी, हे केशवा." पूर्वी देवांनी प्रार्थना केलेला देवकीपुत्र जन्माला आला. "आमच्यात कुठलाही भेद नाही, असेच ऋषी विचार करतात. प्रभूवरील दृढ भक्ती आणि स्वतःत सर्वोच्च बळ असावे," असे ती म्हणाली. तेव्हा महेश्वरानेही मस्तक झुकवून वर दिला. मग पर्वतराज कैलासावर गेले. त्यानंतर सोम, म्हणजेच महेश्वर, केशवासोबत आनंदित झाले. मग त्यांनी कृष्णाची, देवाधिदेवाची, अच्युताची पूजा केली. ज्या कृष्णाने मुकुट धारण केला आहे, शार्ङ्ग धनुष्य हातात आहे, छातीवर श्रीवत्स आहे, आणि वैशयन्ती माळ घातली आहे, ज्याचे चरणकमल आणि नेत्र कमलासारखे आहेत, मोहक आणि सौम्य हास्य असलेला, शुभदा— असा तेजोमय कृष्ण पर्वताच्या गुहांत विहार करू लागला. त्या ठिकाणी सिद्ध, यक्ष, गंधर्व— या विश्वव्यापी परमात्म्याचे दर्शन घेत होते. त्या महान आत्म्याच्या शिरावर त्यांनी फुलांचा वर्षाव केला. कृष्णाचे दर्शन घेताच, त्यांच्या वस्त्रालंकारांची गडबड झाली आणि ते थरथर कापू लागले. देवकीपुत्र कृष्णाचे दर्शन घेताच सुंदर स्त्रिया मोहात पडल्या. काही स्त्रिया फक्त पाहत राहिल्या, कृष्णाच्या मुखामृताचा आस्वाद घेत राहिल्या. त्या कामुक स्त्रियांनी कृष्णाला, या जगाच्या भूषणाला, अलंकृत केले. त्यांनी स्वतःला आणि माधवाला आपल्या दागिन्यांनी सजवले. निरागस, हरिणासारख्या डोळ्यांनी त्यांनी हरीच्या कमलासारख्या मुखावर चुंबन घेतले. कृष्णाच्या मायेमुळे मोहग्रस्त होऊन, त्या स्त्रिया त्याला देवांच्या लोकात घेऊन गेल्या.