तेव्हा त्या दिव्य क्षणी, त्या महात्म्याने आपल्या डोळ्यांसमोर कुमार, अग्निदेव, त्यांच्या भव्य शूलासह प्रकटलेले पाहिले. त्याच्या पुढे स्वायंभुव मनु देखील दिसले. या अद्भुत दर्शनाने तो अंतर्मुख झाला आणि आपल्या आत्म्यातील परमात्म्याचे ध्यान करू लागला. पुण्यशील ज्ञानी सांगतात, "हे प्रभो, सर्व काही तुम्हीच आहात." म्हणून तो म्हणू लागला, "हे देव, हे स्वामी, मी केवळ तुमच्याच चरणी शरण येतो." त्याने पुन्हा पुन्हा हेच शब्द उच्चारले. "तुमच्या कृपेने, मी नेहमीच तुमच्या पवित्र पादुकांचा स्मरण करतो. हे खरे, तेजस्वी, सर्वांच्या अधिपती, मंगलमूर्ती, मी सदैव तुमच्याच जवळ येतो." "हे महादेव, अनंत प्रभो, मी तुम्हाला पुन्हा पुन्हा वंदन करतो. वज्रधारी, दिशांना वस्त्र म्हणून धारण करणारे, जटाधारी, तुम्हाला नमस्कार. नागाला यज्ञोपवीत म्हणून धारण करणारे, अग्निस्वरूप, तुम्हाला नमस्कार. सिंहगर्जनेसारखा हसणारे, भीषण रूप असणारे, तुम्हाला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. भैरवरूप धारण करणारे, शस्त्रधारी हर, तुम्हाला नमस्कार. अंबिकेचे स्वामी, सर्व प्राण्यांचे अधिपती, तुम्हाला नमस्कार." "पुरुष आणि स्त्री, या दोन्ही रूपात असणारे, सांख्य आणि योग या मार्गांना गती देणारे, कुमारांचे गुरू, देवाधिदेव, तुम्हाला नमस्कार. महान व्याघ्र, ब्रह्मदेवांचे स्वामी, तुम्हाला नमस्कार. योगी, योगाने गम्य, योगशक्तीचे मूळस्वरूप, तुम्हाला नमस्कार. कपालधारी, नक्षत्रांचे स्वामी, तुम्हाला नमस्कार." "हे परमेश्वर, आपल्या सर्व स्वरूपाने मला सर्व मनोकामना पूर्ण करून द्या." असे म्हणत तो त्या दिव्य दांपत्याच्या पायांवर दंडवत पडला. त्याचा स्वर गंभीर गडगडाटासारखा असूनही, मधुर शब्दांनी तो बोलू लागला, "हे प्रभो, जो जे काही इच्छितो त्याला सर्व इच्छित वस्तू देणारे तुम्हीच आहात. हे श्रेष्ठ पुरुषा, तुमच्यासाठी अशक्य काहीच नाही." "केशवा, हे महादेव, सर्वोच्च योगी, तुम्ही आपल्या योगशक्तीने हे सर्व साध्य केले आहे. विश्वनाथ आणि हिमालयकन्या देवी यांचे मी प्रत्यक्ष दर्शन घेतले आहे. मला माझ्यासारखा, तुमच्याशी निष्ठावान असा पुत्र व्हावा, अशी माझी इच्छा आहे, हे शंकरा, ती कृपा करा." गिरिजेचे दर्शन घेतल्यावर केशवाने तिला प्रेमाने आलिंगन दिले. मग ती पर्वतराजकन्या केशवाला म्हणाली, "हे केशवा, प्रभूवरील अचल भक्ती आणि स्वतःतील तशीच निष्ठा लाभो." पूर्वी देवांनी प्रार्थना केल्यानुसार, देवकीपुत्राचा जन्म झाला होता. "आमच्यात कोणताही भेद नाही," असे ऋषी सांगतात. प्रभूवरील दृढ भक्ती आणि स्वतःतील परम सामर्थ्य—हेच खरे. मग महेश्वरानेही वाकून आशीर्वाद दिला. यानंतर पर्वतराज कैलास पर्वतावर गेले. तिथे सोम, म्हणजे महेश्वर, केशवासह अत्यंत आनंदित झाले. मग त्यांनी कृष्ण, देवाधिदेव, अच्युत यांची पूजा केली. त्या प्रभूने, मुकुटधारी, शार्ङ्गधनुष्यधारी, श्रीवत्सचिन्ह असलेला, आपल्या वक्षस्थळी वैजयंतिमाळा धारण केलेली, कमलसदृश पाय आणि नेत्र, मोहक रूप, मंदस्मित, आणि सौभाग्य प्रदान करणारा—असा भगवान श्रीकृष्ण प्रकट झाला.