अद्भुत आणि अगोचर स्वरूप असलेला विष्णु, त्या ठिकाणी शिष्यभावाने उभा राहिला. तोच विष्णु, जो या विश्वाचा आत्मा आहे, प्रत्यक्षपणे माझ्या घरी आला आहे—या गोष्टीचे मला मोठे आश्चर्य वाटले. मग, अशा महान विभूतीने येथे येण्याचे कारण काय असावे? तेव्हा त्या महान योग्याने, नम्रतेने वंदन करून, असे शब्द उच्चारले—"भगवंताचे दर्शन घेण्याची तीव्र इच्छा घेऊन मी आपल्या निवासस्थानी आलो आहे. मला सांगा, मी कधी आणि कुठे त्या उमापती प्रभूचे दर्शन घेऊ शकेन?" त्यावर उत्तर देताना सांगितले गेले, "इथेच, भक्ती आणि प्रखर तपश्चर्येने, मन लावून साधना कर. या स्थळी, जे तपस्वी भगवानचे नामस्मरण व ध्यान करतात, ते पूर्णपणे प्रभूमध्ये लीन होतात. येथे प्रभू विविध जीवांबरोबर, योग्यांच्या सभेत रमण करतात." "याच ठिकाणी, वसिष्ठ ऋषींनी महेश्वराकडून योगप्राप्ती केली. भगवानचे दर्शन घेऊन त्यांनी परम ज्ञान व सर्व प्रभूंचे प्रभुत्व मिळवले. भक्तीने युक्त असलेल्या सुरभीला रुद्राकडून पुत्रप्राप्ती झाली. त्यांनी हरीचे तेजस्वी रूप पाहून निर्भयता व परम आनंद प्राप्त केला. त्यांनी सर्वोच्च योग आणि शास्त्रलेखनाची सर्वोच्चता मिळवली. त्यांनी हे प्राचीन, अतिशय पुण्यदायक ग्रंथ योग्य द्विज शिष्यांना शिकवले. हे ग्रंथ बारा हजार श्लोकांचे आहेत, हेच मी तुला सांगतो. इथेच, शिष्यांनी, शांशपायन यांच्या वचनांनुसार, हे ग्रंथ प्रसारित केले. त्यांच्या आज्ञेनेच, त्यांनी योगासंबंधी सर्वोच्च ग्रंथाची रचना केली." "शुक्र, योगविद्येत श्रेष्ठ, ह्यांनाही महेश्वराकडून पुत्ररूपाने प्राप्त झाले. तूही त्या विश्वेश्वराचे, जटाधारी, भयंकर आणि अद्भुत रूपाचे दर्शन घेण्यास पात्र आहेस. पाशुपत व्रत व योग, कृष्णाने—ज्यांची कर्मे निष्कलंक आहेत—महेश्वराकडून प्राप्त केले. त्याच ठिकाणी, प्रभूंनी रुद्राची तपश्चर्या व उपासना केली. मन पूर्णपणे शिवामध्ये स्थिर करून, त्यांनी रुद्र मंत्राचा रात्रंदिवस जप केला." "तेव्हा महादेव, महेश्वर, देवीसह आकाशात प्रकट झाले. देवीसह त्यांनी महादेवाचे दर्शन घेतले. त्यांनी त्यांना हजार सूर्यांसारख्या तेजाने प्रकाशित होताना पाहिले. त्यांनी शंभू, प्राणांचे अधिपती, यांचे दर्शन घेतले. त्यांनी त्या आद्य देवतेला प्रत्यक्ष समोर उभे पाहिले. त्यांनी शंख, खड्ग आणि चक्र धारण केलेल्या आदिपुरुषाचे दर्शन घेतले. त्यांनी सर्व विश्वांचे गुरु, ब्रह्मदेव, आकाशात तेजाने झळकत असताना पाहिले. त्यांनी कुमार, अग्निदेव, त्यांच्या शूलासह पाहिले. त्यांनी स्वयंभुव मनुचेही दर्शन घेतले." "यानंतर त्यांनी स्वतःच्या अंतर्यात्म्यातील आत्म्याचे ध्यान केले. सद्गुणी लोक फक्त तुलाच सर्वस्व मानतात. मीही तुलाच, हे देव, हे प्रभू, शरण येतो. तुझ्या पवित्र चरणांची आठवण, तुझ्या कृपेने, मी नेहमी ठेवतो. मी नेहमीच तुझ्या, सर्वांचा खरा व तेजस्वी स्वामी, परम मंगलमूर्ती, या रूपाशी एकरूप होतो. हे महादेव, सनातन प्रभू, तुला पुन्हा पुन्हा वंदन करतो. वज्रधारी, दिशांना वस्त्र म्हणून धारण करणारे, जटाधारी प्रभो, तुला नमस्कार!" अशा प्रकारे, या दिव्य संवाद व अनुभूतींनी परिपूर्ण असा प्रसंग घडला.