एकदा, यज्ञांच्या माध्यमातून यज्ञेश्वराची भक्ती करून, संयमी पुरुषाने पुढे वनवासाचा मार्ग स्वीकारावा, असे सांगितले गेले. उत्तम देवतांची विधिपूर्वक पूजा यज्ञांनी करून, त्याने त्यागशील जीवनात प्रवेश करावा. अशा प्रकारे, हजार किरणांनी प्रकाशित असलेल्या परमेश्वराची तपस्येने भक्ती केल्यास, मोक्ष प्राप्त होतो. हीच ती बीजशक्ती आहे, ज्याद्वारे भगवंत, देव, तपस्येने पूजिला जातो. रुद्राची पूजा केवळ कठोर तपस्येनेच होते, इतर कोणत्याही यज्ञाने नाही. तो तपस्येचा अधिपती, ज्याचे रूप सर्व देवतांमध्ये आहे, त्याची पूजा तपस्येनेच करावी लागते. महातप करून, त्या महादेवाची भक्ती केली जाते. तो सनातन देवाधिदेव, तपस्येनेच पूजनीय आहे. उत्तम महान योगी, तपस्येने पूजला की प्रसन्न होतो. कोणताही धर्म, शास्त्रात तपश्चर्येशिवाय दिसत नाही. यानंतर, सर्वांना सन्मान देऊन, त्यांनी त्रिधन्वन याच्याशी संवाद साधला. सूर्याच्या अंतर्यामध्ये स्थित असलेली ती महान प्राणशक्ती, पुरुष, आणि संपूर्ण पृथ्वी, चार वर्णांनी युक्त, हे सर्व त्याने पाहिले. मग तो निष्पापपणे वनात गेला, परम तप करण्यासाठी. तेथे, मूळ, कंद आणि फळे यावर जीवन जगत, त्याने देवतांची तपस्वी आहाराने पूजा केली. मनात सावित्री देवीचे, वेदांची जननीचे, जप करीत राहिला. त्याच वेळी, हिरण्यगर्भ, विश्वाचा आत्मा, स्वतः त्या स्थळी आला. त्याने त्याच्या पायांवर मस्तक ठेवले आणि त्याचे नाव उच्चारले. "हे सुवर्णमूर्ती, हजार डोळ्यांचे, सृष्टीकर्त्या, तुला मी वंदन करतो," असे म्हणत त्याचे गुणगान केले. "ज्ञानस्वरूपा, सांख्य आणि योगाने प्राप्त होणाऱ्या, तुला नमस्कार. आदिपुरुष, प्राचीन, योगींचे गुरु, तुला वंदन." तेव्हा त्या परमेश्वराने सांगितले, "माग, शुभेच्छू, मी वर देणारा आहे." त्यावर, "माझे आयुष्य आणखी शंभर वर्षांनी आणि थोडे अधिक वाढवावे," अशी विनंती केली. प्रसन्न होऊन, भगवंताने त्याला हाताने स्पर्श केला आणि तेथेच अदृश्य झाला. शांत, दिवसातून तीनदा स्नान करणारा, मूळ, कंद, फळे यावर जीवन जगणारा हा पुरुष, तपस्वी वृत्तीने राहिला. सूर्याच्या तेजस्वी मंडलात एक महान योगी प्रकट झाला. ब्रह्मा, स्वयंभू, अनादि-अनंत, हे पाहून आश्चर्यचकित झाला. एका क्षणात, त्याने त्या सर्वोच्च पुरुषाचे, परमेश्वराचे दर्शन घेतले. त्याने हराचे—अर्धनारी, चंद्रासारख्या तेजाने झळकणारे रूप—पाहिले. लाल वस्त्र, लाल वर्ण, लाल माळा आणि लाल उटणे यांनी अलंकृत असलेले ते रूप त्याने पाहिले. मग त्याने रुद्राला, सावित्री स्तोत्राने, नमस्कार केला. "त्रिवेदस्वरूप, काळाचे मूर्तिमंत रूप, सर्व कारणांचा कारण, रुद्राला नमस्कार," असे म्हणत तो वंदन करू लागला. "हे निष्पाप राजा, माझी ही गुप्त नावे ऐक. नेहमी शुद्ध राहून, या नावांनी मला वंदन कर. मन एकाग्र ठेवून, पूर्ण भक्तीने, माझे नामस्मरण कर." "जो कोणी मृत्यूपर्यंत रुद्राचे नामस्मरण करतो, तो परमपदाला पोहोचतो." पुन्हा एकदा, रुद्राने त्या राजाला शंभर वर्षांचे आयुष्य दिले. क्षणातच, रुद्र तेथून अदृश्य झाला; हे सर्व आश्चर्यकारक होते. राखेने अंग झाकलेला, दिवसातून तीनदा स्नान करणारा, शांत आणि समाधानी असा तो पुरुष, योगाभ्यासात मग्न झाला. कालानुसार, त्या सर्वोच्च तत्त्वाच्या प्राप्तीसाठी योगाचा अभ्यास त्याच्यात जागृत झाला.