या जगताचा सर्जनकर्ता, रक्षणकर्ता आणि सर्वदिशांना व्यापून असलेला आत्मा म्हणजे वासुदेव. तोच या विश्वाचा उद्धार करणारा, पुरुष, आत्मा आणि सर्वश्रेष्ठ अवस्था आहे. शांत, सत्यस्वरूप आणि नित्य आनंदमय – अशी ही परमावस्था उपनिषदांनी सांगितली आहे. सर्व जीवांच्या मार्गांमध्ये हाच सर्वोच्च ध्येय आहे. मी हे सर्व एकरूपतेने पाहतो; जो हे जाणतो, तो मुक्त होतो. फक्त त्या एकाच तत्वाला जाण, आणि मग तू परमानंद प्राप्त करशील. जे लोक भगवंताची उपासना विभक्त दृष्टीने करतात, ते मला प्रिय नाहीत. कितीही योन्यांमध्ये, कितीही युगांमध्ये ते दुःखात भाजले गेले, तरी त्यांची मुक्ती होत नाही. जो येथे योग्य प्रकारे समजतो, त्याने प्रत्येक संकटात त्या परमेश्वराचे ध्यान करावे. काही लोक ना नारायण देवाला वंदन करतात, ना हिमालयकन्या देवीला. भवानीच्या पादांवर, नारायणाच्या कमलपादांवरही ते नतमस्तक होत नाहीत. त्यांना या विश्वाच्या मूळाचे दर्शन होत नाही; हे सर्व त्यांना एक अद्भुत वाटते. मोहित होऊन, तो पर्वतावर गेला आणि गिरीजेला पकडण्याचा प्रयत्न केला. तेव्हा तिथेच परमपुरुष प्रकट झाले, दैत्यांचा संहार करण्यास सिद्ध झाले. त्या वेळी कालरुद्र देव तेथे आले. हजारो भुजांचा देवही तेथे उपस्थित झाला. जगातील सर्व स्त्रियांना ज्याचे रूप दीप्तिमान सूर्याप्रमाणे दिसते, तो भगवंत तिथे तेजाने झळकत होता. त्या देवावर फुलांचा वर्षाव झाला. गणांच्या सर्व समूहांसह, त्यांच्या प्रमुखांसह, सर्वजण तेथे उपस्थित होते. आपल्या दिव्य, प्राणरहित वाहनावर आरूढ होऊन, त्याने महादेव, भस्माने विभूषित भैरव यांना संबोधले. "हे प्रभो, तुमच्याशिवाय दुसरा कोणीही त्याचा वध करू शकत नाही," असे त्याने नम्रतेने सांगितले. ज्ञानी वेदपाठी विविध मंत्रांनी त्याचे स्तवन करतात. विष्णूला पाहून, त्याने दैत्याधिपतीचा वध करण्याचा निर्धार केला. आकाशात विहरणारे देवगण भैरवाचे स्तवन करू लागले. "तुम्ही सर्व प्राण्यांमध्ये नित्य वास करणारी अग्निस्वरूप आहात. तुम्हीच ब्रह्मा, तुम्हीच महादेव, तुम्हीच सर्वोच्च धाम, सर्वोच्च अवस्था आहात. महाशक्तिशाली, देवांचा अधिपती, सर्व लोकांचा विजयी शासक तुम्हीच आहात." मग त्रिशूळाच्या टोकांवर स्वतःला स्थापन करून, तो पुण्यात्म्यांचा आश्रय असलेला प्रभू नृत्य करू लागला. सर्वांनी त्या प्रभूला, भवबंधनमुक्त करणाऱ्या भैरवाला वंदन केले. आकाशात अप्सरांचा मनोहारी नृत्यसमूह नाचू लागला. सर्व ज्ञानाने युक्त एकाने उभे राहून त्या परमेश्वराचे स्तवन केले. "काळ, ऋषी, योगातील संयोग-वियोगाचे कारण – मी त्या एकमेव रुद्राला वंदन करतो. तुमचे रूप सर्वांचा आत्मा आहे, वायू वगैरे विभागांत प्रकट होते. तुम्हीच अंतक (मृत्यू), योगीगणांनी पूज्य आहात. काही जण तुम्हाला शिव म्हणतात. प्रभो, तुम्ही सर्व भेदांपासून परे आहात. नीलकंठा, वेदज्ञ लोक तुमचे स्तवन करतात. तुम्हीच सदाशिव, तुम्हीच परमेश्वर आहात." अशा प्रकारे त्या परमेश्वराचे, विश्वरूप, सर्वव्यापी आणि मुक्तिदाता असलेल्या प्रभूचे स्तवन झाले.