दैत्यांची विशाल सेना एकत्र झाली होती, प्रभूचे दर्शन मिळवण्याची तीव्र इच्छा त्यांच्या मनात होती. या वेळी देवींच्या समूहाने, अत्यंत उत्सुक आणि भक्तिभावाने, प्रभूपुढे नतमस्तक होत गाणे गायले. त्या पवित्र स्त्रियांना निर्गुण, निर्दोष नारायण भगवान, दिव्य सिंहासनावर विराजमान दिसला. त्या कुलीन स्त्रिया, ईशान प्रभूला नमस्कार करून, त्याला प्रश्न विचारू लागल्या: “हा तेजस्वी, कमळाच्या पंखासारख्या डोळ्यांचा कोण आहे?” त्यावर महान योगी, अविनाशी जीवांचा स्वामी, उत्तर देऊ लागला. प्रभूने स्वतःला अनेक प्रकारे विभाजित केले, परंतु तोच एकच ओळखला जातो—विश्वाचा आत्मा, भवानी आणि विष्णू. लोक मला केशव देव म्हणतात, आणि देवीला अंबिका म्हणतात. विष्णूच सृष्टीकर्ता, कारण, आणि भोग-मोक्षाचे फळ देणारा आहे. वासुदेवच सृष्टीकर्ता आणि रक्षक, विश्वाचा आत्मा, चारही दिशांना तोंड करून उभा आहे. तोच मुक्त करणारा, पुरुष, आत्मा आणि सर्वोच्च अवस्था आहे. शांत, सत्य, सदैव आनंदी—यालाच उपनिषदांत सर्वोच्च अवस्था म्हणतात. सर्व प्राण्यांच्या मार्गांमध्ये हीच सर्वात उच्च आणि अंतिम अवस्था आहे. मी हे सर्व एकच आहे असे पाहतो; जो हे जाणतो, तो मुक्त होतो. फक्त एका प्रभूला जाणून घे, मग तू आनंद प्राप्त करशील. जे प्रभूला विभागलेल्या दृष्टीने पूजतात, ते मला प्रिय नाहीत. ते कितीही दुःखात शिजले, तरी कोटी-कोटी कल्पांतही मुक्त होत नाहीत. येथे योग्यरीत्या समजून, प्रभूचे ध्यान प्रत्येक संकटात करावे. जे नारायण देव किंवा हिमालयकन्या देवीला नमस्कार करत नाहीत, ते भवानीच्या द्वाराशी, नारायणाच्या कमळपादाशी पोहोचत नाहीत. ते जगाचा स्रोत पाहत नाहीत; हे त्यांच्या दृष्टीला अद्भुत वाटते. मोहित होऊन, एक दैत्य देवी गिरिजेला पकडण्यासाठी पर्वताकडे गेला. तेथे, सर्वोच्च पुरुष दानवांशी लढण्यासाठी प्रकट झाला. त्या वेळी, कालरुद्र देव पुढे आला. हजार हातांचा देवही उपस्थित झाला. जगभरातील स्त्रियांना ज्याचे रूप दिसते, तो भगवंत सूर्याप्रमाणे तेजस्वी चमकत होता. देवावर फुलांची वर्षा झाली. गणांच्या सर्व समूहांसह, त्यांच्या प्रमुखासह, तेथे उपस्थित होते. त्याने आपले दिव्य वाहन, जणू प्राणरहित, आरोहित केले. मग तो महादेव, भैरव, राखेने अलंकृत, यांना संबोधित करतो: “हे प्रभू, तुमच्याशिवाय कोणीही त्याला मारू शकत नाही.” ज्ञानी वेदज्ञ विविध मंत्रांनी त्याचे स्तुती करतात. विष्णूला पाहून, त्याने दानवांच्या स्वामीला मारण्याचा निर्धार केला. आकाशात विहरणारे सर्व भैरव देवाची स्तुती करतात: “तुम्हीच ती अग्नी आहात, जी सर्व प्राण्यांत सदैव वास करते. तुम्ही ब्रह्मा, तुम्ही महादेव, तुम्ही सर्वोच्च धाम, उच्चतम अवस्था आहात. अत्यंत शक्तिशाली, देवांचा स्वामी, सर्व लोकांचा विजयी शासक.” त्याने स्वतःला त्रिशूळाच्या टोकावर ठेवून नृत्य केले—सद्गुणींचा आधार. सर्वांनी प्रभूला, भैरव देवाला, संसारी बंधनातून मुक्त करणाऱ्याला नतमस्तक झाले.