असुरांचा शत्रू असलेल्या महादेवाने आज्ञा दिल्यावर सर्वांनी आदराने मस्तक झुकवले आणि ती आज्ञा स्वीकारली. त्यांनी आपल्या शिष्यांना कर्मफळ दाखवून उपदेश सुरू केला. शंकराने, द्विजांसह, त्यांच्या कल्याणासाठी भिक्षाटन केले. जटाधारी शंकराने या जगाला मोहात टाकले. आपल्या शरीराजवळून उत्पन्न झालेल्या रुद्राला, भयावह भैरव रूपात, दुष्टांचा संहार करण्यासाठी नेमले. तिथेच, इंद्रसह सर्व देवतांसह गणांची स्थापना केली. महादेव स्वतः स्त्रीरूप धारण करून, सतत महादेवीची सेवा करीत राहिले. इतरही सुंदर स्त्रीरूप धारण करून त्या महादेवीची भक्तिभावाने सेवा करीत होते. द्वारावर गणांचा प्रमुख नेहमीप्रमाणे उभा होता. पार्वतीला घेऊन येण्याच्या इच्छेने तो मंडर पर्वताकडे गेला. पण जिंकता न येणारा हर, काळाचे रूप धारण करून, त्याला रोखतो. वृषध्वज महादेवाने त्या दैत्याच्या छातीवर त्रिशूलाने घाव घातला. नंदी आणि त्याची सेना अंधक नावाच्या दैत्यमंडळींनी पराभूत केली. विनायक, मेघवाह, सोमनंदी हे वीजेसारखे वेगवान, त्यांनी त्रिशूळ, भाले, गदा, पर्वतशिखरे, कुऱ्हाडी अशा शस्त्रांनी युद्ध केले. पण अत्यंत सामर्थ्यवान दैत्यराजाने त्यांना शंभर योजन दूर फेकून दिले. ते तेजस्वी, काळसूर्याप्रमाणे, भैरवाकडे झेपावले. भैरवरूप रुद्राने भयंकर त्रिशूळ उचलून युद्ध केले. मग तो श्रीविष्णू, अजन्मा, सर्वव्यापी देव, याच्या शरण गेला. भगवंत देवीच्या बाजूला उभे राहिले, अमरांच्या शत्रूंचा संहार करण्यासाठी. केशवाच्या महिम्यामुळे आणि त्याच्या केवळ लीलेमुळे, युद्धाचा शेवट झाला. त्या युद्धातून तो वेगवान दैत्य मागे फिरला आणि पळून गेला. नंतर, जगाच्या आणि भक्तांच्या कल्याणासाठी, तो पुन्हा मंडरावर आला. द्विजजन एकत्र येऊन, तेजस्वी सूर्याप्रमाणे त्याच्याकडे गेले. शिवाने नंदी, भैरव आणि केशव या दिव्य व्यक्तींना पाहिले. प्रभूंनी केशवाचे शिरगंध घेतले आणि त्याला मिठीत घेतले. तिने (महादेवीने) त्या प्रभूंच्या चरणी मस्तक झुकवले. भैरव, त्यांच्या शेजारी उभा राहून, विष्णूच्या महानतेचे वर्णन केले. पुण्यशाली प्रभू देवीसह उत्तम आसनावर विराजमान झाले. ते सर्व मंडरावर आले आणि देवांचा देव, त्रिनेत्री प्रभू, यांना पाहिले. दैत्यांची सेना प्रभूंच्या दर्शनाची इच्छा ठेवून एकत्र आली. देवीगण भक्तिभावाने, उत्कटतेने वंदन करून गाऊ लागल्या. त्यांनी दिव्य सिंहासनावर बसलेल्या निष्कलंक नारायणाचे दर्शन घेतले. आदराने ईशान प्रभूला वंदन करून त्या कुलीन स्त्रियांनी प्रश्न विचारले, “हा तेजस्वी, कमळाच्या पाकळीसारख्या नेत्रांचा, कोण आहे?” तेव्हा महान योगी, अविनाशी जीवांचा स्वामी, बोलले. प्रभूने स्वतःला अनेक प्रकारे विभाजित केले. “हे एकच ज्ञात आहे—संपूर्ण विश्वाचा आत्मा, भवानी, आणि विष्णूही. मला केशव म्हणतात, आणि देवीला अंबिका म्हणतात. विष्णू हा सृष्टीकर्ता, कारणस्वरूप, आणि भोग-मोक्षाचे फळ देणारा आहे.