मन आणि हेतू शुद्ध करून, त्या महान ब्राह्मणाने परमात्म्याची भक्ती केली. त्याने सर्व कर्मे त्यागली आणि अत्यंत वैराग्यात आश्रय घेतला. त्याच्या ध्यानात अखंड ब्रह्माची अनुभूती झाली; अंतिम समाधी प्राप्त झाली. हीच अवस्था आहे, जी मुक्तीच्या शोधात असणारे, निद्रारहित आणि श्वासावर विजय मिळवणारे साधक इच्छितात. योगशक्तीच्या प्रभावाने, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण आकाशातून मार्गक्रमण करू लागला. योगींच्या मार्गावर, त्याला पाहून सिद्ध ऋषी आणि ब्रह्मर्षी त्याच्या जवळ आले. ते स्थान, योगींना प्रिय, जिथे परमपुरुष निवास करतो, तिथे तो पोहोचला. आणि त्याने त्या अंतरंग धामात प्रवेश केला, जे देवतांसाठीही अगम्य आहे. तिथे, तो आरंभ आणि अंत नसलेल्या, देवांचा देव, प्रजापतीला पाहतो. त्या मध्यभागी, त्याने आदिपुरुषाला, सर्वोच्च धामाला, साक्षात अनुभवले. चार मुख असलेला, तेजस्वी, दिव्य रूपाने शोभणारा, ज्वालांनी अलंकृत असा तो परमात्मा होता. तो विश्वाचा आत्मा, स्वतः देव, त्या ब्राह्मणाच्या समीप आला आणि त्याला आलिंगन दिले. ते शुद्ध, निर्मळ धाम ऋग, यजुर आणि साम म्हणून प्रसिद्ध आहे. ते ब्रह्माच्या तेजाने बनलेले, उज्ज्वल आणि विद्वानांचे आश्रय आहे. त्या ब्राह्मणाने दिव्य तेज पाहिले—शांत, सर्वव्यापी, शुभ. तेच आनंदमय, अचल ब्रह्म आहे; परमेश्वराचे सर्वोच्च धाम. त्याने आत्म्याचे निवासस्थान, अक्षय मुक्तीची अवस्था प्राप्त केली. अंतिम अवस्थेत आश्रय घेऊन, तो ज्ञानी मायेला—लक्ष्मीला—ओलांडून गेला. त्यानंतर सर्वजण, शक्रासह, गरुडध्वजधारी परमात्म्याला प्रश्न विचारू लागले: "तुम्ही पूर्वी जे बोलले, ते पूर्णपणे सांगावे." आणि शक्र, तुमचा मित्र, जो विश्वाचा मूर्तिमंत आहे, तो ऐकण्यास उत्सुक आहे. देव, नारदासारख्या महान ऋषींना घेऊन, रासातलात गेला. "देवांच्या राजाच्या उपस्थितीत, मी ते तुम्हाला सांगणार आहे," असे त्याने सांगितले. "हे ब्राह्मणहो, पुराणाचे श्रवण आणि विशेषतः त्याचे कथन—किंवा एकच कथा असली तरी—ब्रह्मलोकात फार महत्त्वाचे आहे. देवाधिदेवांनी जे सांगितले, त्यावर द्विजांनी विश्वास ठेवावा." "मी जे सांगणार आहे, ते मी पूर्वी इंद्रद्युम्नाला सांगितले होते. ते पुराण, लोकांना पुण्य देणारे, मुक्तीच्या धर्माचे वर्णन करणारे आहे." "मी पूजा करून, शेषनागाच्या शय्यावर गाढ झोपलो. त्या वेळी, हे श्रेष्ठ ऋषी, अचानक माझ्या अंतरात कृपा जागृत झाली. त्याच क्षणी, काही कारणाने, माझ्या मनात क्रोधही उत्पन्न झाला. माझ्या तेजाने, सूर्याप्रमाणे, जणू तीन लोकांचा संकोच झाला. मग एक सुंदर, कोमल मुख असलेली, सर्व प्राण्यांना मोहवणारी स्त्री प्रकट झाली. दिव्य तेजाने सजलेली, स्वर्गीय हारांनी अलंकृत, तिने स्वतःच्या प्रकाशाने त्या जागेला उजळवले आणि माझ्या बाजूला बसली. तिच्या द्वारे, हे माधव, माझी ही विशाल सृष्टी वाढते. माझ्या आज्ञेने, ती सर्वांना मोहित करून, जन्म-मृत्यूच्या चक्रात टाकते. तिला सांगितले—क्रोधरहित, सत्यनिष्ठ, साधक, तपस्वी, ब्राह्मण, तसेच महान यज्ञांत संलग्न ब्राह्मण—या सर्वांपासून दूर राहावे.