एक काळ होता जेव्हा ब्रह्मांडाचा स्रोत, परमेश्वर, आपल्या दिव्य ज्ञानाने पुराणांचे रहस्य उघड करण्यास सज्ज झाला. या ज्ञानाच्या शोधात, ऋषी-मुनींनी रोमहर्षण यांच्याकडे प्रश्न उपस्थित केले. त्यावेळी, व्यासजी, ज्यांना योग्यतेने पूजा करण्यात आली होती, त्यांनी इतिहास आणि पुराणांचे अर्थ स्पष्ट केले. रोमहर्षण, जो द्वैपायनाचा शिष्य होता, त्याने या ज्ञानाचा स्वीकार केला. व्यासजींनी प्राचीन काळात ऋषींना मार्गदर्शन करण्यासाठी पुराणांची एकत्रित रचना केली होती. परमेश्वराने आपल्या अस्तित्वाच्या एक भागाने या पुराणांचे ज्ञान प्रकट केले. रोमहर्षण, जो पुराणांच्या अर्थात निपुण होता, त्याने आपल्या गुरु, सत्यवतीच्या पुत्राकडे वंदन करून बोलायला सुरुवात केली. "मी त्या दिव्य पुराणकथांची कहाणी सांगणार आहे, जी पापांचा नाश करते," असे त्याने सांगितले. या पवित्र कथांचा उल्लेख नास्तिकांना कधीच करायचा नाही, असे त्याने स्पष्ट केले. "ही कथा, जी नारायणाने थेट सांगितली, ती वाचन करावी," असे त्याने जोडले. पुराण, त्याच्या पाच गुणधर्मांसह, वंशांची वृतांत देखील सांगतो. शैव, भागवत, भविष्य, नारद, लिंग, वाराह, स्कंद, वामन आणि ब्रह्मांड या अठरा पुराणांचे उल्लेख त्याने केला. त्याने सांगितले की, स्कंद पुराण, जो कुमाराने बोलला, तो अद्भुत आहे, आणि दुर्वासाने बोललेले पुराण देखील महत्त्वाचे आहे. याबरोबरच, वरुण आणि कालिका यांचे पुराण आणि पराशर, मारीच आणि भार्गव यांचे पुराण देखील आहेत. या पवित्र संग्रहांची चार विभागांमध्ये स्थापना करण्यात आलेली आहे, ज्यामुळे धर्म, इच्छा आणि मोक्ष मिळवता येतो. त्याने या सर्व पुराणांच्या सारांशात सहा हजार श्लोकांचा समावेश असल्याचे सांगितले. ब्रह्मा, परमेश्वराची सर्व महानता यामध्ये समजली जाते. वंशांचे वृतांत, दिव्य आणि पवित्र कथांचे वर्णन करण्यात आले आहे. "मी ते सांगणार आहे, जे व्यासजींनी पूर्वी सांगितले होते," असे त्याने ठरवले. एक दिवस, त्यांनी मंदर पर्वताला मथाण म्हणून वापरून दूधाच्या समुद्राचे मंथन केले. त्या मंथनात, देवांनी मंदर पर्वत उचलला, कारण त्यांना देवांच्या कल्याणाची इच्छा होती. विष्णू, जो अमर आहे, कासवाच्या रूपात साक्षीदार म्हणून प्रकट झाला. त्या आशीर्वादित विष्णूने पर्वताला धरले. परंतु, शक्र आणि इतर देवता भ्रमित झाले आणि त्यांनी श्री देवीकडे पाहून विचारले, "ही देवी, ज्याचे डोळे विस्तृत आहेत, ती कोण आहे? कृपया आम्हाला खरी माहिती सांगा." देवीकडे पाहिल्यानंतर, नारद आणि इतर पापमुक्तांनी बोलायला सुरुवात केली. "हे प्रिय, अनंत माया, ज्यामुळे हा जग भ्रमित झाला आहे," असे त्यांनी सांगितले. "मी भ्रमित करतो, ओ द्विजश्रेष्ठ, मी भक्षण करतो आणि निर्माण करतो. आत्म्याचे ज्ञान आणि विवेक मिळवून, ते या विशाल भ्रमातून पार जातात." ब्रह्मा, ईशान आणि इतर देवता - त्यांच्या सर्व शक्ती माझ्या आहेत. "यापूर्वीच, माझ्यातून पद्मवासीनी, भाग्याची देवी, शुभ युगात प्रकट झाली होती." "ती, मोहिनी, लाखो सूर्यांच्या तेजाने चमकते आणि सर्व प्राण्यांना भ्रमित करते. ही माया मात केली पाहिजे, तसेच पृथ्वीवरील सर्व प्राण्यांनी देखील." आशा आहे की या कथा तुम्हाला पुराणांच्या गूढतेत पोहोचवतील आणि तुम्हाला ज्ञानाची गोडी लागेल.