കൂര്മപുരാണമ്

മായയൈവാഥ വിപ്രേന്ദ്രാഃ സാ ചാനാദിരനന്തയാ

മഹാഭാഗ്യശാലികളായ ബ്രാഹ്മണരേ, ഈ ശക്തികൾ മായയാൽ മാത്രമാണ്, അവൾ ആദിയില്ലാത്തതും അനന്തവുമാണ്.

മായാവീ സര്വശക്തീശഃ കാലഃ കാലകാരഃ പ്രഭുഃ

മായാവി, സർവ്വശക്തികളുടെ അധിപൻ, കാലൻ, കാലത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ്, പ്രഭു — ഇവയൊക്കെയാണ്.

കാലഃ സ്ഥാപയതേ വിശ്വം കാലാധീനമിദം ജഗത്

കാലം വിശ്വത്തെ നിലനിറുത്തുന്നു; ഈ ലോകം കാലത്തിന് അധീനമാണ്.

അനന്തസ്യാഖിലേശസ്യ ശംഭോഃ കാലാത്മനഃ പ്രഭോഃ

അനന്തനും എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും, ശംഭുവും, കാലസ്വരൂപനായ പ്രഭുവും,

ഏകാ സര്വഗതാനന്താ കേവലാ നിഷ്കലാ ശിവാ

ഒന്ന് മാത്രം, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, അനന്തമായതും, ഏകമായതും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തതും, ശുഭമായതുമായ ശക്തിയാണ്.

ശക്തയഃ ശക്തിമന്തോ ഽന്യേ സര്വശക്തിസമുദ്ഭവാഃ

മറ്റുള്ള എല്ലാ ശക്തികളും, ശക്തിയുള്ളവയാകുമ്പോഴും, ആ പരമശക്തിയിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

അഭേദം ചാനുപശ്യന്തി യോഗിനസ്തത്ത്വചിന്തകാഃ

തത്വചിന്തയിൽ ലീനരായ യോഗികൾ അവയിൽ യാതൊരു ഭേദവും കാണുന്നില്ല.

വിശേഷഃ കഥ്യതേ ചായം പുരാണേ ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ

എങ്കിലും ഈ വ്യത്യാസം പുരാണങ്ങളിൽ ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പ്രോച്യതേ ഭഗവാന് ഭോക്താ കപര്ദേ നീലലോഹിതഃ

ഭഗവാൻ, അനുഭവിക്കുന്നവൻ, കപർദിയും നീലചുവപ്പുമുള്ളവനും എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രോച്യതേ മതിരീശാനീ മന്തവ്യാ ച വിചാരതഃ

ചിന്തയാണ് ഈശാനി എന്നു പറയപ്പെടുന്നത്; അതിനെ വിവേകത്തോടെ ആലോചിക്കണം.

പ്രോച്യതേ സര്വവേദേഷു മുനിഭിസ്തത്ത്വദര്ശിഭിഃ

സത്യം കാണുന്ന മുനികൾ ഈ സത്യത്തെ എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

സര്വവേദാന്തവേദേഷു നിശ്ചിതം ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ എല്ലാ വേദാന്തങ്ങളിലും വേദങ്ങളിലും ഇത് ഉറപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

യോഗിനസ്തത് പ്രപശ്യന്തി മഹാദേവ്യാഃ പരം പദമ്

യോഗികൾ മഹാദേവിയുടെ പരമപദം കാണുന്നു.

യോഗിനസ്തത് പ്രപശ്യന്തി മഹാദേവ്യാഃ പരം പദമ്

യോഗികൾ മഹാദേവിയുടെ പരമപദം കാണുന്നു.

അനന്തപ്രകൃതൌ ലീനം ദേവ്യാസ്തത് പരമം പദമ്

അനന്തമായ പ്രകൃതിയിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു ദേവിയുടെ ആ പരമപദം.

ആത്മോപലബ്ധിവിഷയം ദേവ്യാസ്തത് പരമം പദമ്

ആ ദേവിയുടെ പരമപദം ആത്മാനുഭവത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമാണ്.

സംസാരതാപാനഖിലാന് നിഹന്തീശ്വരസംശ്രയാ

ഭഗവാനെ ആശ്രയിച്ചാൽ, അവൾ സാംസാരിക ദു:ഖങ്ങൾ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നു.

ആശ്രയേത് സര്വഭാവാനാമാത്മഭൂതാം ശിവാത്മികാമ്

എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായ ശിവാത്മികയെ ആശ്രയിക്കണം.

സഭാര്യഃ ശരം യാതഃ പാര്വതീം പരമേശ്വരീമ്

ഭാര്യയോടൊപ്പം അവൻ പരമേശ്വരിയായ പാർവതിയെ ആശ്രയിച്ചു.

മേനാ ഹിമവതഃ പത്നീ പ്രാഹേദം പര്വതേശ്വരമ്

ഹിമവാന്റെ ഭാര്യയായ മേനാ, പർവതേശ്വരനോടു പറഞ്ഞു:

ഹിതായ സര്വഭൂതാനാം ജാതാ ച തപസാവയോഃ

എല്ലാ ജീവികളുടെ ഹിതത്തിനായി, ഞങ്ങളുടെ ഇരുവരുടെയും തപസ്സിൽ നിന്നാണ് അവൾ ജനിച്ചത്.

കപര്ദിനീം ചതുര്വക്ത്രാം ത്രിനേത്രാമതിലാലസാമ്

അവൾ ജടാമുടിയുമായി, നാലു മുഖങ്ങളോടും മൂന്നു കണ്ണുകളോടും കൂടിയവളായിരുന്നു. അതീവ പ്രകാശമുള്ളവളായി അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

നിര്ഗുണാം സഗുണാം സാക്ഷാത് സദസദ്വ്യക്തിവര്ജിതാമ്

അവൾ ഗുണങ്ങളില്ലാത്തതും, ഗുണങ്ങളോടും കൂടിയതും, എല്ലാവർക്കും നേരിൽ കാണാവുന്നവളും, സതും അസതും എന്ന രണ്ടിന്റെയും അതീതയുമാണ്.

ഭീതഃ കൃതാഞ്ജലിസ്തസ്യാഃ പ്രോവാച പരമേശ്വരീമ്

ഭയത്തോടെ കയ്യുകൂപ്പി, ആ പരമേശ്വരിയെ അവൻ അഭിമുഖീകരിച്ചു.

ന ജാനേ ത്വാമഹം വത്സേ യഥാവദ് ബ്രൂഹി പൃച്ഛതേ

സ്നേഹമേ, ഞാൻ നിന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല; ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ദയവായി എന്നോട് പറയൂ.

വ്യാജഹാര മഹാശൈലം യോഗിനാമഭയപ്രദാ

യോഗികൾക്ക് ഭയമില്ലായ്മ നൽകുന്ന അവൾ, ആ മഹാശൈലത്തോട് സംസാരിച്ചു.

അനന്യാമവ്യയാമേകാം യാം പശ്യന്തി മുമുക്ഷവഃ

മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ കാണുന്ന, അന്യയില്ലാത്തതും, നശിക്കാത്തതും, ഏകമായതുമായവളാണ് അവൾ.

ശാശ്വതൈശ്വര്യവിജ്ഞാനമൂര്തിഃ സര്വപ്രവര്തികാ

ശാശ്വതമായ ഐശ്വര്യത്തിൻ്റെയും ജ്ഞാനത്തിൻ്റെയും രൂപമായ അവൾ, എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ആധാരമാണ്.

ദിവ്യം ദദാമി തേ ചക്ഷുഃ പശ്യ മേ രൂപമൈശ്വരമ്

നിനക്ക് ദിവ്യദൃഷ്ടി ഞാൻ നൽകുന്നു; എന്റെ ഐശ്വര്യരൂപം നീ കാണുക.