കൂര്മപുരാണമ്

ന ജാനേ പരമം ഭാവം യാഥാതഥ്യേന തേ ശിവ

ശിവനേ, നിന്റെ പരമസത്യം എങ്ങനെ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല.

പ്രസീദ തവ പാദാബ്ജം നമാമി ശരണം ഗതഃ

ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ; ഞാൻ നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ ശരണം പ്രാപിച്ച് നമസ്കരിക്കുന്നു.

വ്യാജഹാര തദാ പുത്രം സമാലോക്യ ജനാര്ദനമ്

അപ്പോൾ ജനാർദ്ദനനെ കണ്ടു, അവൻ തന്റെ മകനോട് പറഞ്ഞു.

വിജ്ഞാനമൈശ്വരം ദിവ്യമുത്പത്സ്യതി തവാനഘ

പാപരഹിതനായവനേ, ദൈവികവും ഐശ്വര്യപൂർണ്ണവും ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനം നിന്നിൽ ഉദിക്കും.

തഥാ കുരുഷ്വ ദേവേശ മയാ ലോകപിതാമഹ

ദേവതകളുടെ നാഥനേ, ലോകപിതാമഹനായ എന്നെ ആശ്രയിച്ച് ഇതു ചെയ്യണം.

ഭവിഷ്യതി തവേശാനോ യോഗക്ഷേമവഹോ ഹരിഃ

നിന്റെ യോഗക്ഷേമം വഹിക്കാൻ ഹരി, ഈശ്വരൻ, ഉണ്ടാകും.

സംസ്പൃശ്യ ദേവം ബ്രഹ്മാണം ഹരിം വചനമബ്രവീത്

ദേവനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്പർശിച്ച് ഹരി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

വരം വൃണീഷ്വം നഹ്യാവാം വിഭിന്നൌ പരമാര്ഥതഃ

ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കു, കാരണം ഞങ്ങൾ ഇരുവരും യഥാർത്ഥത്തിൽ വ്യത്യസ്തരല്ല.

പ്രാഹ പ്രസന്നയാ വാചാ സമാലോക്യ ചതുര്മുഖമ്

നാലുമുഖനായി നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ അവൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

പശ്യാമി പരമാത്മാനം ഭക്തിര്ഭവതു മേ ത്വയി

ഞാൻ പരമാത്മാവിനെ കാണുന്നു; എനിക്ക് നിനക്കുള്ള ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ.

ഭവാന് സര്വസ്യ കാര്യസ്യ കര്താഹഽമധിദൈവതമ്

സകല കാര്യങ്ങളുടെയും കർത്താവാണ് നീ; ഞാൻ ഉപദേവതയാണ്.

ഭവാന് സോമസ്ത്വഹം സൂര്യോ ഭവാന് രാത്രിരഹം ദിനമ്

നീ സോമനാണ്, ഞാൻ സൂര്യൻ; നീ രാത്രി, ഞാൻ പകൽ.

ഭവാന് ജ്ഞാനമഹം ജ്ഞാതാ ഭവാന് മായാഹമീശ്വരഃ

നീ ജ്ഞാനമാണ്, ഞാൻ അറിയുന്നവൻ; നീ മായ, ഞാൻ ഈശ്വരൻ.

യോ ഽഹം സുനിഷ്കലോ ദേവഃ സോ ഽപി നാരായണഃ പരഃ

ഞാൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ദേവൻ, അവനും പരമനായ നാരായണനാണ്.

പാലയൈതജ്ജഗത് കൃത്സ്നം സദേവാസുരമാനുഷമ്

ദേവന്മാരോടും അസുരന്മാരോടും മനുഷ്യരോടും കൂടിയ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സംരക്ഷിക്കണം.

ധാമൈകമവ്യക്തമനന്തശക്തിഃ

അദൃശ്യവും അനന്തശക്തിയുള്ളതുമായ ഏകമാത്ര ആധാരമാണ്.

തദേവ സുമഹത് പദ്മം ഭേജേ നാഭിസമുത്ഥിതമ്

അവൻ അതിയായ വലിയ കമലം, നാഭിയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചതിൽ പ്രവേശിച്ചു.

മഹാസുരൌ സമായാതൌ ഭ്രാതരൌ മധുകൈടഭൌ

മഹാസുരന്മാരായ സഹോദരന്മാരായ മധുവും കൈടഭനും ഒരുമിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

കര്ണാന്തരസമുദ്ഭൂതൌ ദേവദേവസ്യ ശാര്ങ്ഗിണഃ

ദേവദേവനായ ശാരംഗധാരിയുടെ ചെവിക്കിടയിൽ നിന്നാണ് അവർ ഉദിച്ചുവന്നത്.

ത്രൈലോക്യകണ്ടകാവേതാവസുരൌ ഹന്തുമര്ഹസി

ഈ രണ്ടു അസുരന്മാർ മൂന്നു ലോകത്തെയും കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവരാണ്; നീ അവരെ നശിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ആജ്ഞാപയാമാസ തയോര്വധാര്ഥം പുരുഷാവുഭൌ

അവരെ കൊല്ലണമെന്ന് ആജ്ഞാപിച്ചു.

വ്യനയത് കൈടഭം വിഷ്ണുര്ജിഷ്ണുശ്ച വ്യനയന്മധുമ്

വിഷ്ണു കൈടഭനെ കീഴടക്കി, ജിഷ്ണു മധുവിനെ കീഴടക്കി.

ബഭാഷേ മധുരം വാക്യം സ്നേഹാവിഷ്ടമനാ ഹരിഃ

ഹരിയുടെ മനസിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു, അവൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

നാഹം ഭവന്തം ശക്നോമി വോഢും തേജാമയം ഗുരുമ്

പ്രഭയാൽ നിറഞ്ഞ മഹാനേ, നിന്നെ ഞാൻ സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

അവാച വൈഷ്ണവീം നിദ്രാമേകീഭൂയാഥ വിഷ്ണുനാ

വിഷ്ണുവും വൈഷ്ണവിയായ നിദ്രയും ഒന്നായി മൗനത്തിലായി.

ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യോ ഽസൌ സുഷ്വാപ സലിലേ തദാ

അപ്പോൾ നാരായണനെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവ് വെള്ളത്തിൽ ഉറങ്ങി.

അനാദ്യനന്തമദ്വൈതം സ്വാത്മാനം ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതമ്

ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, ഏകത്വമുള്ള സ്വയം, ബ്രഹ്മമെന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ.

സസര്ജ സൃഷ്ടിം തദ്രൂപാം വൈഷ്ണവം ഭാവമാശ്രിതഃ

വൈഷ്ണവഭാവം സ്വീകരിച്ച്, അതേ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഋഭും സനത്കുമാരം ച പുര്വജം തം സനാതനമ്

അവൻ ഋഭുവിനെയും, പുരാതനനും ശാശ്വതനുമായ സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.