കൂര്മപുരാണമ്

വാസുദേവാഭിധാനാം മാമവേഹി പ്രപിതാമഹ

പിതാമഹനേ, എന്നെ വാസുദേവൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവനായി നീ അറിയണം.

ദിവ്യം ഭവതു തേ ചക്ഷുര്യേന ദ്രക്ഷ്യസി തത്പരമ്

നിനക്ക് ദിവ്യദൃഷ്ടി ലഭിക്കട്ടെ, അതിലൂടെ നീ ആ പരമാർത്ഥം കാണും.

ബുബുധേ പരമേശാനം പുരതഃ സമവസ്ഥിതമ്

അവൻ മുന്നിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനെ മനസ്സിലാക്കി.

പ്രപേദേ ശരണം ദേവം തമേവ പിതരം ശിവമ്

അവൻ അപ്പനായ ശിവനായ ദൈവത്തിൽ തന്നെ അഭയം തേടി.

അഥര്വശിരസാ ദേവം തുഷ്ടാവ ച കൃതാഞ്ജലിഃ

കൈകൂപ്പി, അതർവശിരസ് മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു.

അവാപ പരമാം പ്രീതിം വ്യാജഹാര സ്മയന്നിവ

അവൻ പരമാനന്ദം നേടി, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.

മയൈവോത്പാദിതഃ പൂര്വം ലോകസൃഷ്ട്യര്ഥമവ്യയമ്

ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനായി അക്ഷയമായത് ഞാൻ തന്നെയാണ് മുമ്പ് സൃഷ്ടിച്ചത്.

വരം വരയ വിശ്വാത്മന് വരദോ ഽഹം തവാനഘ

വിശ്വാത്മാവേ, ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; പാപരഹിതനേ, ഞാൻ നിനക്ക് വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനാണ്.

നിരീക്ഷ്യ വിഷ്ണും പുരുഷം പ്രണമ്യാഹ വൃഷധ്വജമ്

വിഷ്ണുവിനെ, ആ പുരുഷനെ കണ്ടു, അവൻ വൃഷധ്വജനോട് നമസ്കരിച്ച് പറഞ്ഞു.

ത്വാമേവ പുത്രമിച്ഛാമി ത്വയാ വാ സദൃശം സതമ്

നിനെയാണ് ഞാൻ മകനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെപോലെയുള്ള സത്യസന്ധനായ ഒരാളെ.

ന ജാനേ പരമം ഭാവം യാഥാതഥ്യേന തേ ശിവ

ശിവനേ, നിന്റെ പരമസത്യം എങ്ങനെ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല.

പ്രസീദ തവ പാദാബ്ജം നമാമി ശരണം ഗതഃ

ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ; ഞാൻ നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ ശരണം പ്രാപിച്ച് നമസ്കരിക്കുന്നു.

വ്യാജഹാര തദാ പുത്രം സമാലോക്യ ജനാര്ദനമ്

അപ്പോൾ ജനാർദ്ദനനെ കണ്ടു, അവൻ തന്റെ മകനോട് പറഞ്ഞു.

വിജ്ഞാനമൈശ്വരം ദിവ്യമുത്പത്സ്യതി തവാനഘ

പാപരഹിതനായവനേ, ദൈവികവും ഐശ്വര്യപൂർണ്ണവും ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനം നിന്നിൽ ഉദിക്കും.

തഥാ കുരുഷ്വ ദേവേശ മയാ ലോകപിതാമഹ

ദേവതകളുടെ നാഥനേ, ലോകപിതാമഹനായ എന്നെ ആശ്രയിച്ച് ഇതു ചെയ്യണം.

ഭവിഷ്യതി തവേശാനോ യോഗക്ഷേമവഹോ ഹരിഃ

നിന്റെ യോഗക്ഷേമം വഹിക്കാൻ ഹരി, ഈശ്വരൻ, ഉണ്ടാകും.

സംസ്പൃശ്യ ദേവം ബ്രഹ്മാണം ഹരിം വചനമബ്രവീത്

ദേവനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്പർശിച്ച് ഹരി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

വരം വൃണീഷ്വം നഹ്യാവാം വിഭിന്നൌ പരമാര്ഥതഃ

ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കു, കാരണം ഞങ്ങൾ ഇരുവരും യഥാർത്ഥത്തിൽ വ്യത്യസ്തരല്ല.

പ്രാഹ പ്രസന്നയാ വാചാ സമാലോക്യ ചതുര്മുഖമ്

നാലുമുഖനായി നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ അവൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

പശ്യാമി പരമാത്മാനം ഭക്തിര്ഭവതു മേ ത്വയി

ഞാൻ പരമാത്മാവിനെ കാണുന്നു; എനിക്ക് നിനക്കുള്ള ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ.

ഭവാന് സര്വസ്യ കാര്യസ്യ കര്താഹഽമധിദൈവതമ്

സകല കാര്യങ്ങളുടെയും കർത്താവാണ് നീ; ഞാൻ ഉപദേവതയാണ്.

ഭവാന് സോമസ്ത്വഹം സൂര്യോ ഭവാന് രാത്രിരഹം ദിനമ്

നീ സോമനാണ്, ഞാൻ സൂര്യൻ; നീ രാത്രി, ഞാൻ പകൽ.

ഭവാന് ജ്ഞാനമഹം ജ്ഞാതാ ഭവാന് മായാഹമീശ്വരഃ

നീ ജ്ഞാനമാണ്, ഞാൻ അറിയുന്നവൻ; നീ മായ, ഞാൻ ഈശ്വരൻ.

യോ ഽഹം സുനിഷ്കലോ ദേവഃ സോ ഽപി നാരായണഃ പരഃ

ഞാൻ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ദേവൻ, അവനും പരമനായ നാരായണനാണ്.

പാലയൈതജ്ജഗത് കൃത്സ്നം സദേവാസുരമാനുഷമ്

ദേവന്മാരോടും അസുരന്മാരോടും മനുഷ്യരോടും കൂടിയ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സംരക്ഷിക്കണം.

ധാമൈകമവ്യക്തമനന്തശക്തിഃ

അദൃശ്യവും അനന്തശക്തിയുള്ളതുമായ ഏകമാത്ര ആധാരമാണ്.

തദേവ സുമഹത് പദ്മം ഭേജേ നാഭിസമുത്ഥിതമ്

അവൻ അതിയായ വലിയ കമലം, നാഭിയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചതിൽ പ്രവേശിച്ചു.

മഹാസുരൌ സമായാതൌ ഭ്രാതരൌ മധുകൈടഭൌ

മഹാസുരന്മാരായ സഹോദരന്മാരായ മധുവും കൈടഭനും ഒരുമിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

കര്ണാന്തരസമുദ്ഭൂതൌ ദേവദേവസ്യ ശാര്ങ്ഗിണഃ

ദേവദേവനായ ശാരംഗധാരിയുടെ ചെവിക്കിടയിൽ നിന്നാണ് അവർ ഉദിച്ചുവന്നത്.