കൂര്മപുരാണമ്

സംഹരത്യേഷ ഭഗവാന് കാലോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരഃ

ഭഗവാൻ മഹേശ്വരൻ കാലമായി എല്ലാം പിൻവലിക്കുന്നു.

ഏഷ ചക്രീ ച വജ്രീ ച ശ്രീവത്സകൃതലക്ഷണഃ

അവനാണ് ചക്രവും വജ്രവും ധരിച്ചവൻ, ശ്രീവത്സചിഹ്നം ഉള്ളവൻ.

ദ്വാപരേ ഭഗവാന് കാലോ ധര്മകേതുഃ കലൌ യുഗേ

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഭഗവാൻ കാലനാണ്; കലിയുഗത്തിൽ ധർമ്മത്തിന്റെ പതാകയാകുന്നു.

തമോ ഹ്യഗ്നീ രജോ ബ്രഹ്മാ സത്ത്വം വിഷ്ണുരിതി പ്രഭുഃ

അന്ധകാരം അഗ്നിയാണ്, രജോഗുണം ബ്രഹ്മാവാണ്, ശുദ്ധി വിഷ്ണുവാണ്, ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് ഇവ.

യത്ര തിഷ്ഠതി തദ് ബ്രഹ്മ യോഗേന തു സമന്വിതമ്

അത് എവിടെയാണോ നിലകൊള്ളുന്നത്, അതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ യോഗത്തോടെ ഒന്നായ ബ്രഹ്മം.

സാ ഹി നാരായണോ ദേവഃ പരമാത്മാ സനാതനഃ

അവനാണ് നാരായണൻ, ദൈവം, പരമാത്മാവ്, ശാശ്വതൻ.

സ ഏവ മോഹയേത് കൃത്സ്നം സ ഏവ പരമാ ഗതിഃ

അവനാണ് എല്ലാം മായപ്പെടുത്തുന്നവനും, അവനാണ് പരമമായ ലക്ഷ്യവും.

ഏകശൃങ്ഗോ മഹാനാത്മാ പുരാണോ ഽഷ്ടാക്ഷരോ ഹരിഃ

ഒറ്റ കൊമ്പുള്ള, മഹാത്മാവായ, പുരാതനനായ, എട്ടക്ഷരങ്ങളുള്ള ഹരിയാണ് അവൻ.

ഏകമൂര്തിരമേയാത്മാ നാരായണ ഇതി ശ്രുതിഃ

ഒറ്റ രൂപവും അളവില്ലാത്ത സ്വഭാവവുമുള്ളവൻ നാരായണനാണെന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു.

സ്തൂയതേ വിവിധൈര്മന്ത്രൈര്ബ്രാഹ്മണൈര്ധര്മമോക്ഷിഭിഃ

ധർമ്മവും മോക്ഷവും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിവിധ മന്ത്രങ്ങളാൽ അവനെ പുകഴ്ത്തുന്നു.

ശേതേ യോഗാമൃതം പീത്വാ യത് തദ് വിഷ്ണോഃ പരം പദമ്

യോഗത്തിന്റെ അമൃതം കുടിച്ചു അവൻ വിശ്രമിക്കുന്നു—അതാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം.

മൂലപ്രകൃതിരവ്യക്താ ഗീയതേ വൈദികൈരജഃ

അവ്യക്തമായ മൂലപ്രകൃതിയെ, അജജന്മാവിനെ, വേദപണ്ഡിതന്മാർ പാടുന്നു.

അജസ്യ നാഭൌ തദ് ബീജം ക്ഷിപത്യേഷ മഹേശ്വരഃ

അജന്റെ നാഭിയിൽ ആ വിത്ത് മഹേശ്വരൻ ഇടുന്നു.

മഹാന്തം പുരുഷം വിശ്വമപാം ഗര്ഭമനുത്തമമ്

മഹാപുരുഷൻ, ഈ വിശ്വം, ജലത്തിന്റെ അതുല്യമായ ഗർഭം.

ദേവദേവം മഹാദേവം ഭൂതാനാമീശ്വരം ഹരമ്

ദേവന്മാരുടെ ദേവൻ, മഹാദേവൻ, ഭൂതങ്ങളുടെ ഈശ്വരൻ, ഹരൻ.

വിഷ്ണുനാ സഹ സംയുക്തഃ കരോതി വികരോതി ച

വിഷ്ണുവിനൊപ്പം ചേർന്ന് അവൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ വേദാന് പ്രദദൌ പൂര്വം യോഗമായാതനുര്മമ

യോഗശക്തിയുടെ മూర్తിയായ അവൻ ആദ്യം വേദങ്ങൾ നൽകി—ഞാൻ ഇത് പറയുന്നു.

തമേവ മുക്തയേ ജ്ഞാത്വാ വ്രജേത ശരണം ഭവമ്

മോക്ഷത്തിനായി അവനെ മാത്രം അറിഞ്ഞ് ഭവനിൽ അഭയം തേടണം.

പ്രണമ്യ ദേവം ബ്രഹ്മാണം പൃച്ഛന്തി സ്മ സുദുഃ ഖിതാഃ

ദൈവമായ ബ്രഹ്മാവിന് വന്ദനം ചെയ്ത്, അവർ അതീവ ദുഃഖിതരായി അവനോട് ചോദിച്ചു.

ബ്രൂഹി വിശ്വാമരേശാന ത്രാതാ ത്വം ശരണൈഷിണാമ്

വിശ്വത്തിന്റെയും അമരന്മാരുടെയും ഈശ്വരാ, അഭയം തേടുന്നവരുടെ രക്ഷകനായ നീ പറയൂ.

തല്ലിങ്ഗാനുകൃതീശസ്യ കൃത്വാ ലിങ്ഗമനുത്തമമ്

അവന്റെ ലിംഗത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ അനുകരിച്ച്, അതുല്യമായ ലിംഗം നിർമ്മിച്ചു.

വൈദികൈരേവ നിയമൈര്വിവിധൈര്ബ്രഹ്മചാരിണഃ

വിവിധ വേദാചാരങ്ങൾ പാലിച്ച് ബ്രഹ്മചാരികൾ കഠിനമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ അനുസരിച്ചു.

തപഃ പരം സമാസ്ഥായ ഗൃണന്തഃ ശതരുദ്രിയമ്

പരമമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു, അവർ ശതരുദ്രിയം ജപിച്ചു.

സര്വേ പ്രാഞ്ജലയോ ഭൂത്വാ ശൂലപാണിം പ്രപദ്യഥ

എല്ലാവരും കൈകൂപ്പി, തൃശൂലം കൈവശമുള്ളവനോടു സമീപിച്ചു.

യം ദൃഷ്ട്വാ സര്വമജ്ഞാനമധര്മശ്ച പ്രണശ്യതി

ആയാളെ കണ്ടാൽ എല്ലാ അജ്ഞാനവും അധർമ്മവും നശിക്കുന്നു.

ജഗ്മുഃ സംഹൃഷ്ടമനസോ ദേവദാരുവനം പുനഃ

ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ അവർ വീണ്ടും ദേവദാരുവനം സന്ദർശിച്ചു.

അജാനന്തഃ പരം ദേവം വീതരാഗാ വിമത്സരാഃ

പരമദേവനെ അറിയാതെ, രാഗവും അസൂയയും ഇല്ലാതെ,

നദീനാം ച വിവിക്തേഷു പുലിനേഷു ശുഭേഷു ച

നദികളുടെ ശാന്തവും പുണ്യവുമായ തീരങ്ങളിൽ,

കേചിദഭ്രാവകാശാസ്തു പാദാങ്ഗുഷ്ഠാഗ്രവിഷ്ഠിതാഃ

ചിലർ ആകാശത്ത്, വിരലിന്റെ അറ്റത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.