കൂര്മപുരാണമ്

പ്രധാനപുരുഷേശാനം വേദാഹം പരമേശ്വരമ്

പ്രധാനനും പുരുഷനും ആയിരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനെ ഞാൻ അറിയുന്നു.

അനാദിനിധനം ബ്രഹ്മ തമേവ ശരണം വ്രജ

ആ ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്ക.

ഭവാന് ന നൂനമാത്മാനം വേത്തി തത് പരമക്ഷരമ്

നീ നിശ്ചയമായും നിന്റെ സ്വന്തം ആത്മാവിനെയും ആ പരമാക്ഷരത്തെയും അറിയുന്നില്ല.

നാവാഭ്യാം വിദ്യതേ ഹ്യന്യോ ലോകാനാം പരമേശ്വരഃ

നമ്മളിരുവർക്കു പുറമെ ലോകങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു പരമേശ്വരൻ ഇല്ല.

തസ്യ തത് ക്രോധജം വാക്യം ശ്രുത്വാ വിഷ്ണുരഭാഷത

കോപത്തിൽ ജനിച്ച ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.

ന മേ ഽസ്ത്യവിദിതം ബ്രഹ്മന് നാന്യഥാഹം വദാമിതേ

ബ്രഹ്മനേ, എനിക്ക് അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല; ഞാൻ നിനക്കു വ്യത്യസ്തമായി പറയുന്നില്ല.

മായാശേഷവിശേഷാണാം ഹേതുരാത്മസമുദ്ഭാവാ

മായയുടെ എല്ലാ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾക്കും കാരണമാകുന്നത് ആത്മാവിൽ നിന്നാണ്.

ജ്ഞാത്വാ തത് പരമം തത്ത്വം സ്വമാത്മാനം മഹേശ്വരമ്

ആ പരമതത്ത്വം, സ്വന്തം ആത്മാവായ മഹേശ്വരനെ അറിയുമ്പോൾ,

പ്രസാദം ബ്രഹ്മണേ കര്തും പ്രാദുരാസീത് തതോ ഹരഃ

ബ്രഹ്മാവിന് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ഹരൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ത്രിശൂലപാണിര്ഭഗവാംസ്തേജസാം പരമോ നിധിഃ

ത്രിശൂലം കൈയിൽ പിടിച്ച, ഭഗവാൻ, എല്ലാ തേജസ്സിന്റെയും പരമനിധി,

മാലാമത്യദ്ഭുതാകാരാം ധാരയന് പാദലമ്ബിനീമ്

അത്യാദ്ഭുതമായ ആകൃതിയുള്ള, കാലിൽ തൂങ്ങിയ മാല ധരിച്ചവൻ,

മോഹിതോ മായയാത്യര്ഥം പീതവാസസമബ്വീത്

മായയുടെ ഭ്രമത്തിൽ ആൾ വളരെ ആഴത്തിൽ മുങ്ങി, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനായി മാറി.

തേജോരാശിരമേയാത്മാ സമായാതി ജനാര്ദന

അളവുകിട്ടാത്ത പ്രകാശത്തിന്റെ സഞ്ചയം, സ്വയം ഭാവമുള്ള ജനാർദ്ദനൻ അടുത്തെത്തുന്നു.

അപശ്യദീശ്വരം ദേവം ജ്വലന്തം വിമലേ ഽമ്ഭസി

അവൻ കനിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞ ജലത്തിൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൈവത്തെ, ഭഗവാനെ കണ്ടു.

പ്രോവാചോത്ഥായ ഭഗവാന് ദേവദേവം പിതാമഹമ്

എഴുന്നേറ്റ് ഭഗവാൻ ദേവദേവനായ പിതാമഹനോട് സംസാരിച്ചു.

അനാദിനിധനോ ഽചിന്ത്യോ ലോകാനാമീശ്വരോ മഹാന്

ആയാൾക്ക് ആരംഭവും അവസാനവും ഇല്ല, ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ, ലോകങ്ങളുടെ മഹത്തായ ഉടമ.

ഭൂതാനാമധിപോ യോഗീ മഹേശോ വിമലഃ ശിവഃ

സകല ജീവികളുടെ അധിപൻ, യോഗി, മഹേശ്വരൻ, നിർമ്മലനും ശിവനും ആകുന്നു.

യം പ്രപശ്യന്തി യതയോ ബ്രഹ്മഭാവേന ഭാവിതാഃ

ബ്രഹ്മഭാവത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന യതികൾ അവനെ കാണുന്നു.

കാലോ ഭൂത്വാ മഹാദേവഃ കേവലോ നിഷ്കലഃ ശിവഃ

കാലമായി, മഹാദേവൻ, ഏകാന്തനും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ശിവനും ആകുന്നു.

വേദാംശ്ച പ്രദദൌ തുഭ്യം സോ ഽയമായാതി ശങ്കരഃ

വേദങ്ങൾ നിന്നോട് നൽകിയവൻ ഈ ശങ്കരൻ തന്നെയാണ്, ഇപ്പോൾ അടുത്തെത്തുന്നു.

വാസുദേവാഭിധാനാം മാമവേഹി പ്രപിതാമഹ

പിതാമഹനേ, എന്നെ വാസുദേവൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവനായി നീ അറിയണം.

ദിവ്യം ഭവതു തേ ചക്ഷുര്യേന ദ്രക്ഷ്യസി തത്പരമ്

നിനക്ക് ദിവ്യദൃഷ്ടി ലഭിക്കട്ടെ, അതിലൂടെ നീ ആ പരമാർത്ഥം കാണും.

ബുബുധേ പരമേശാനം പുരതഃ സമവസ്ഥിതമ്

അവൻ മുന്നിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനെ മനസ്സിലാക്കി.

പ്രപേദേ ശരണം ദേവം തമേവ പിതരം ശിവമ്

അവൻ അപ്പനായ ശിവനായ ദൈവത്തിൽ തന്നെ അഭയം തേടി.

അഥര്വശിരസാ ദേവം തുഷ്ടാവ ച കൃതാഞ്ജലിഃ

കൈകൂപ്പി, അതർവശിരസ് മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു.

അവാപ പരമാം പ്രീതിം വ്യാജഹാര സ്മയന്നിവ

അവൻ പരമാനന്ദം നേടി, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.

മയൈവോത്പാദിതഃ പൂര്വം ലോകസൃഷ്ട്യര്ഥമവ്യയമ്

ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനായി അക്ഷയമായത് ഞാൻ തന്നെയാണ് മുമ്പ് സൃഷ്ടിച്ചത്.

വരം വരയ വിശ്വാത്മന് വരദോ ഽഹം തവാനഘ

വിശ്വാത്മാവേ, ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; പാപരഹിതനേ, ഞാൻ നിനക്ക് വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനാണ്.

നിരീക്ഷ്യ വിഷ്ണും പുരുഷം പ്രണമ്യാഹ വൃഷധ്വജമ്

വിഷ്ണുവിനെ, ആ പുരുഷനെ കണ്ടു, അവൻ വൃഷധ്വജനോട് നമസ്കരിച്ച് പറഞ്ഞു.