കൂര്മപുരാണമ്

സാന്ത്വപൂര്വമിദം വാക്യം ബഭാഷേ മധുരം ഹരിഃ

ഹരി ആദ്യം സാന്ത്വനപൂർവ്വം ഈ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ന മാത്സര്യാഭിയോഗേന ദ്വാരാണി പിഹിതാനി മേ

എന്റെ വാതിലുകൾ അടച്ചിരിക്കുന്നത് അസൂയ കൊണ്ടല്ല.

കോ ഹി ബാധിതുമന്വിച്ഛേദ് ദേവദേവം പിതാമഹമ്

ദേവദേവനായ പിതാമഹനെ ദുഃഖിപ്പിക്കാൻ ആരാണ് ശ്രമിക്കുക?

സര്വമന്വയ കല്യാണം യന്മയാപഹൃതം തവ

എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്നു എടുത്ത എല്ലാ മംഗളവും ഐക്യവും,

പദ്മയോനിരിതി ഖ്യാതോ മത്പ്രിയാര്ഥം ജഗന്മയ

എന്റെ പ്രിയത്തിനായി, ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ പദ്മയോനി എന്നു അറിയപ്പെടുന്നവൻ,

പ്രഹര്ഷമതുലം ഗത്വാ പുനര്വിഷ്ണുമഭാഷത

അസമാനമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ച്, അവൻ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു.

സര്വഭൂതാന്തരാത്മാ വൈ പരം ബഹ്മ സനാതനമ്

എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിലെ ആത്മാവാണ് പരമമായ ശാശ്വത ബ്രഹ്മം.

മന്മയം സര്വമേവേദം ബ്രഹ്മാഹം പുരുഷഃ പരഃ

ഈ എല്ലാം എന്നിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഞാൻ ബ്രഹ്മാവും പരമപുരുഷനും ആകുന്നു.

ഏകാ മൂര്തിര്ദ്വിധാ ഭിന്നാ നാരായണപിതാമഹൌ

ഒരു രൂപം രണ്ടായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു: നാരായണനും പിതാമഹനും.

ഇയം പ്രതിജ്ഞാ ഭവതോ വിനാശായ ഭവിഷ്യതി

നിന്റെ ഈ വാഗ്ദാനം നാശത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുക.

പ്രധാനപുരുഷേശാനം വേദാഹം പരമേശ്വരമ്

പ്രധാനനും പുരുഷനും ആയിരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനെ ഞാൻ അറിയുന്നു.

അനാദിനിധനം ബ്രഹ്മ തമേവ ശരണം വ്രജ

ആ ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്ക.

ഭവാന് ന നൂനമാത്മാനം വേത്തി തത് പരമക്ഷരമ്

നീ നിശ്ചയമായും നിന്റെ സ്വന്തം ആത്മാവിനെയും ആ പരമാക്ഷരത്തെയും അറിയുന്നില്ല.

നാവാഭ്യാം വിദ്യതേ ഹ്യന്യോ ലോകാനാം പരമേശ്വരഃ

നമ്മളിരുവർക്കു പുറമെ ലോകങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു പരമേശ്വരൻ ഇല്ല.

തസ്യ തത് ക്രോധജം വാക്യം ശ്രുത്വാ വിഷ്ണുരഭാഷത

കോപത്തിൽ ജനിച്ച ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.

ന മേ ഽസ്ത്യവിദിതം ബ്രഹ്മന് നാന്യഥാഹം വദാമിതേ

ബ്രഹ്മനേ, എനിക്ക് അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല; ഞാൻ നിനക്കു വ്യത്യസ്തമായി പറയുന്നില്ല.

മായാശേഷവിശേഷാണാം ഹേതുരാത്മസമുദ്ഭാവാ

മായയുടെ എല്ലാ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾക്കും കാരണമാകുന്നത് ആത്മാവിൽ നിന്നാണ്.

ജ്ഞാത്വാ തത് പരമം തത്ത്വം സ്വമാത്മാനം മഹേശ്വരമ്

ആ പരമതത്ത്വം, സ്വന്തം ആത്മാവായ മഹേശ്വരനെ അറിയുമ്പോൾ,

പ്രസാദം ബ്രഹ്മണേ കര്തും പ്രാദുരാസീത് തതോ ഹരഃ

ബ്രഹ്മാവിന് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ഹരൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ത്രിശൂലപാണിര്ഭഗവാംസ്തേജസാം പരമോ നിധിഃ

ത്രിശൂലം കൈയിൽ പിടിച്ച, ഭഗവാൻ, എല്ലാ തേജസ്സിന്റെയും പരമനിധി,

മാലാമത്യദ്ഭുതാകാരാം ധാരയന് പാദലമ്ബിനീമ്

അത്യാദ്ഭുതമായ ആകൃതിയുള്ള, കാലിൽ തൂങ്ങിയ മാല ധരിച്ചവൻ,

മോഹിതോ മായയാത്യര്ഥം പീതവാസസമബ്വീത്

മായയുടെ ഭ്രമത്തിൽ ആൾ വളരെ ആഴത്തിൽ മുങ്ങി, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവനായി മാറി.

തേജോരാശിരമേയാത്മാ സമായാതി ജനാര്ദന

അളവുകിട്ടാത്ത പ്രകാശത്തിന്റെ സഞ്ചയം, സ്വയം ഭാവമുള്ള ജനാർദ്ദനൻ അടുത്തെത്തുന്നു.

അപശ്യദീശ്വരം ദേവം ജ്വലന്തം വിമലേ ഽമ്ഭസി

അവൻ കനിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞ ജലത്തിൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൈവത്തെ, ഭഗവാനെ കണ്ടു.

പ്രോവാചോത്ഥായ ഭഗവാന് ദേവദേവം പിതാമഹമ്

എഴുന്നേറ്റ് ഭഗവാൻ ദേവദേവനായ പിതാമഹനോട് സംസാരിച്ചു.

അനാദിനിധനോ ഽചിന്ത്യോ ലോകാനാമീശ്വരോ മഹാന്

ആയാൾക്ക് ആരംഭവും അവസാനവും ഇല്ല, ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ, ലോകങ്ങളുടെ മഹത്തായ ഉടമ.

ഭൂതാനാമധിപോ യോഗീ മഹേശോ വിമലഃ ശിവഃ

സകല ജീവികളുടെ അധിപൻ, യോഗി, മഹേശ്വരൻ, നിർമ്മലനും ശിവനും ആകുന്നു.

യം പ്രപശ്യന്തി യതയോ ബ്രഹ്മഭാവേന ഭാവിതാഃ

ബ്രഹ്മഭാവത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്ന യതികൾ അവനെ കാണുന്നു.

കാലോ ഭൂത്വാ മഹാദേവഃ കേവലോ നിഷ്കലഃ ശിവഃ

കാലമായി, മഹാദേവൻ, ഏകാന്തനും, ഭാഗങ്ങളില്ലാത്ത ശിവനും ആകുന്നു.