കൂര്മപുരാണമ്

ഉദരേ തസ്യ ദേവസ്യ ദൃഷ്ട്വാ വിസ്മയമാഗതഃ

ആ ദൈവത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നിറഞ്ഞു.

അജാതശത്രുര്ഭഗവാന് പിതാമഹമഥാബ്രവീത്

അജാതശത്രു എന്ന ഭാഗ്യവാൻ പിന്നെ പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു.

പ്രവിശ്യ ലോകാന് പശ്യൈതാന് വിചിത്രാന് പുരുഷര്ഷഭ

പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, നീ ഈ വിവിധ ലോകങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കടന്ന് അവയെ കാണുക.

ശ്രീപതേരുദരം ഭൂയഃ പ്രവിവേശ കുശധ്വജഃ

കുശധ്വജൻ വീണ്ടും ശ്രീപതിയുടെ ഉദരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

പര്യടിത്വാ തു ദേവസ്യ ദദൃശേ ഽന്തം ന വൈ ഹരേഃ

ദൈവത്തിനുള്ളിൽ സഞ്ചരിച്ചിട്ടും ഹരിയുടെ അന്ത്യത്തിനെ അവൻ കണ്ടില്ല.

ജനാര്ദനേന ബ്രഹ്മാസൌ നാഭ്യാം ദ്വാരമവിന്ദത

ജനാർദ്ദനന്റെ വഴി ബ്രഹ്മാവിന് നാഭിയിൽ ഒരു വാതിൽ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഉജ്ജഹാരാത്മനോ രൂപം പുഷ്കരാച്ചതുരാനനഃ

നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് കമലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു.

ബ്രഹ്മാ സ്വയംഭൂര്ഭഗവാന് ജഗദ്യോനിഃ പിതാമഹഃ

സ്വയംഭൂമായ ഭാഗ്യവാൻ ബ്രഹ്മാവ് ലോകത്തിന്റെ ഉറവിടം, പിതാമഹൻ.

പ്രോവാച പുരുഷം വിഷ്ണും മേഘഗമ്ഭീരയാ ഗിരാ

അവൻ മേഘംപോലുള്ള ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പുരുഷോത്തമായ വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു.

ഏകോ ഽഹം പ്രബലോ നാന്യോ മാം വൈ കോ ഽബിഭവിഷ്യതി

ഞാനൊന്നാണ് ശക്തൻ; മറ്റൊരാളുമില്ല—എന്നെ മറികടക്കാൻ ആരാണ് കഴിയുക?

സാന്ത്വപൂര്വമിദം വാക്യം ബഭാഷേ മധുരം ഹരിഃ

ഹരി ആദ്യം സാന്ത്വനപൂർവ്വം ഈ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ന മാത്സര്യാഭിയോഗേന ദ്വാരാണി പിഹിതാനി മേ

എന്റെ വാതിലുകൾ അടച്ചിരിക്കുന്നത് അസൂയ കൊണ്ടല്ല.

കോ ഹി ബാധിതുമന്വിച്ഛേദ് ദേവദേവം പിതാമഹമ്

ദേവദേവനായ പിതാമഹനെ ദുഃഖിപ്പിക്കാൻ ആരാണ് ശ്രമിക്കുക?

സര്വമന്വയ കല്യാണം യന്മയാപഹൃതം തവ

എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്നു എടുത്ത എല്ലാ മംഗളവും ഐക്യവും,

പദ്മയോനിരിതി ഖ്യാതോ മത്പ്രിയാര്ഥം ജഗന്മയ

എന്റെ പ്രിയത്തിനായി, ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ പദ്മയോനി എന്നു അറിയപ്പെടുന്നവൻ,

പ്രഹര്ഷമതുലം ഗത്വാ പുനര്വിഷ്ണുമഭാഷത

അസമാനമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ച്, അവൻ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു.

സര്വഭൂതാന്തരാത്മാ വൈ പരം ബഹ്മ സനാതനമ്

എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിലെ ആത്മാവാണ് പരമമായ ശാശ്വത ബ്രഹ്മം.

മന്മയം സര്വമേവേദം ബ്രഹ്മാഹം പുരുഷഃ പരഃ

ഈ എല്ലാം എന്നിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഞാൻ ബ്രഹ്മാവും പരമപുരുഷനും ആകുന്നു.

ഏകാ മൂര്തിര്ദ്വിധാ ഭിന്നാ നാരായണപിതാമഹൌ

ഒരു രൂപം രണ്ടായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു: നാരായണനും പിതാമഹനും.

ഇയം പ്രതിജ്ഞാ ഭവതോ വിനാശായ ഭവിഷ്യതി

നിന്റെ ഈ വാഗ്ദാനം നാശത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുക.

പ്രധാനപുരുഷേശാനം വേദാഹം പരമേശ്വരമ്

പ്രധാനനും പുരുഷനും ആയിരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനെ ഞാൻ അറിയുന്നു.

അനാദിനിധനം ബ്രഹ്മ തമേവ ശരണം വ്രജ

ആ ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്ക.

ഭവാന് ന നൂനമാത്മാനം വേത്തി തത് പരമക്ഷരമ്

നീ നിശ്ചയമായും നിന്റെ സ്വന്തം ആത്മാവിനെയും ആ പരമാക്ഷരത്തെയും അറിയുന്നില്ല.

നാവാഭ്യാം വിദ്യതേ ഹ്യന്യോ ലോകാനാം പരമേശ്വരഃ

നമ്മളിരുവർക്കു പുറമെ ലോകങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു പരമേശ്വരൻ ഇല്ല.

തസ്യ തത് ക്രോധജം വാക്യം ശ്രുത്വാ വിഷ്ണുരഭാഷത

കോപത്തിൽ ജനിച്ച ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.

ന മേ ഽസ്ത്യവിദിതം ബ്രഹ്മന് നാന്യഥാഹം വദാമിതേ

ബ്രഹ്മനേ, എനിക്ക് അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല; ഞാൻ നിനക്കു വ്യത്യസ്തമായി പറയുന്നില്ല.

മായാശേഷവിശേഷാണാം ഹേതുരാത്മസമുദ്ഭാവാ

മായയുടെ എല്ലാ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾക്കും കാരണമാകുന്നത് ആത്മാവിൽ നിന്നാണ്.

ജ്ഞാത്വാ തത് പരമം തത്ത്വം സ്വമാത്മാനം മഹേശ്വരമ്

ആ പരമതത്ത്വം, സ്വന്തം ആത്മാവായ മഹേശ്വരനെ അറിയുമ്പോൾ,

പ്രസാദം ബ്രഹ്മണേ കര്തും പ്രാദുരാസീത് തതോ ഹരഃ

ബ്രഹ്മാവിന് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ഹരൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.