കൂര്മപുരാണമ്

സകൃത്പ്രണാമമാത്രേണ സ രുദ്രഃ ഖലു ദൃശ്യതേ

ഒരു പ്രണാമം മാത്രം ചെയ്താലും രുദ്രൻ സാക്ഷാൽ കാണപ്പെടുന്നു.

ഹിരണ്യഗര്ഭപുത്രോ ഽസാവീശ്വരോ ദൃശ്യതേ കില

ഹിരണ്യഗർഭന്റെ പുത്രനായ ഈശ്വരൻ ദർശനമാകുന്നു.

ന മുഞ്ചതി സദാ പാര്ശ്വം ശങ്കരോ ഽസാവദൃശ്യത

ശങ്കരൻ എപ്പോഴും അവന്റെ അരികിൽ നിന്നു പോവാതെ ദർശനമാകുന്നു.

ദത്ത്വാ തരതി സംസാരം രുദ്രോ ഽസൌ ദൃശ്യതേ കില

രുദ്രൻ നൽകിയ ശേഷം സംസാരസമുദ്രം കടന്ന് പോകുന്നവനായി ദർശനമാകുന്നു.

കാലഃ കില സ യോഗാത്മാ കാലകാലോ ഹി ദൃശ്യതേ

അവൻ കാലം തന്നെയാണ്, യോഗത്തിന്റെ ആത്മാവും കാലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനായി ദർശനമാകുന്നു.

സോമഃ സ ദൃശ്യതേ ദേവഃ സോമോ യസ്യ വിഭൂഷണമ്

സോമൻ എന്ന ദേവൻ, സോമം അലങ്കാരമായി ധരിക്കുന്നവൻ, ദർശനമാകുന്നു.

ഗീയതേ പരമാ മുക്തിഃ സ യോഗീ ദൃശ്യതേ കില

പരമമുക്തിയെ പാടപ്പെടുന്ന യോഗിയായി അവൻ ദർശനമാകുന്നു.

യോഗം ധ്യായന്തി ദേവ്യാസൌ സ യോഗീ ദൃശ്യതേ കില

ദേവന്മാർ യോഗത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു; ആ യോഗിയായവൻ ദർശനമാകുന്നു.

വരാസനേ സമാസീനമവാപ പരമാം സ്മൃതിമ്

ഉത്തമമായ ആസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, അവൻ പരമമായ സ്മരണയെ പ്രാപിച്ചു.

തോഷയാമാസ വരദം സോമം സോമവിഭൂഷണമ്

സോമത്തെ, വരദനായും സോമം അലങ്കാരമായി ധരിക്കുന്നവനുമായ ദേവനെ, അവൻ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

നമഃ ശിവായ ശാന്തായ ശിവായൈ ശാന്തയേ നമഃ

ശാന്തനായ ശിവനോടും ശാന്തിയോടും നമസ്കാരം.

നമോ മൂലപ്രകൃതയേ മഹേശായ നമോ നമഃ

മൂലപ്രകൃതിയോടും മഹേശ്വരനോടും വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.

നമസ്തേ കാലകാലായ ഈശ്വരായൈ നമോ നമഃ

കാലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനോടും ഈശ്വരിയോടും വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.

നമോ നമസ്തേ കാമായ മായായൈ ച നമോ നമഃ

കാമനോടും മായയോടും വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.

നമോ ഽസ്തു തേ പ്രകൃതയേ നമോ നാരായണായ ച

പ്രകൃതിയേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; നാരായണനോടും നമസ്കാരം.

നമഃ സംസാരനാശായ സംസാരോത്പത്തയേ നമഃ

സംസാരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനോടും സംസാരത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തോടും നമസ്കാരം.

നമഃ കാര്യവിഹീനായ വിശ്വപ്രകൃതയേ നമഃ

ക്രിയയില്ലാത്തവനോടും വിശ്വപ്രകൃതിയോടും നമസ്കാരം.

നമസ്തേ വ്യോമസംസ്ഥായ വ്യോമശക്ത്യൈ നമോ നമഃ

ആകാശത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനേ, ആകാശശക്തിയേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.

പപാത ദണ്ഡവദ് ഭൂമൌ ഗൃണന് വൈ ശതരുദ്രിയമ്

അവൻ ഭുവിയിൽ ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് ശതരുദ്രീയസ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്തു.

പ്രോവാചോത്ഥാപ്യ ഹസ്താഭ്യാം പ്രതോ ഽസ്മി തവ സാംപ്രതമ്

അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ എന്നെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ സന്നിഹിതനാണ്.'

പ്രോവാചാഗ്രേ സ്ഥിതം ദേവം നീലലോഹിതമീശ്വരമ്

അവൻ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്ന നീലവും ചുവപ്പും കലർന്ന ദൈവത്തോടാണ് സംസാരിച്ചത്.

ആത്മനോ രക്ഷണീയസ്തേ ഗുരുര്ജ്യേഷ്ഠഃ പിതാ തവ

അവൻ നിന്റെ മൂത്തവനും ഗുരുവും പിതാവുമാണ്, അതിനാൽ നീ അവനെ സംരക്ഷിക്കണം.

സ്വയോഗൈശ്വര്യമാഹാത്മ്യാന്മാമേവ ശരണം ഗതഃ

തന്റെ യോഗശക്തിയുടെ മഹത്വം കൊണ്ടു അവൻ എനിക്ക് മാത്രം ആശ്രയം തേടി എത്തി.

ശാസിതവ്യോ വിരിഞ്ചസ്യ ധാരണീയം ശിരസ്ത്വയാ

വിരിഞ്ചിയുടെ മകനെ ശാസിക്കണം; അവന്റെ തല നീ ചുമക്കണം.

ചരസ്വ സതതം ഭിക്ഷാം സംസ്ഥാപയ സുരദ്വിജാന്

നീ എപ്പോഴും ഭിക്ഷയേടെ നടക്കുകയും, ദേവന്മാരെയും ദ്വിജന്മാരെയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യണം.

സ്ഥാനം സ്വാഭാവികം ദിവ്യം യയൌ തത്പരമം പദമ്

അവൻ സ്വാഭാവികമായ ദിവ്യമായ ആ പരമപദത്തിലെത്തിച്ചു.

ഗ്രാഹയാമാസ വദനം ബ്രഹ്മണഃ കാലഭൈരവമ്

ബ്രഹ്മാവിന്റെ തല കൈയിലേയ്ക്ക് കൈലഭൈരവനിൽ ഏൽപ്പിച്ചു.

കപാലഹസ്തോ ഭഗവാന് ഭിക്ഷാം ഗൃഹ്ണാതു സര്വതഃ

കൈയിൽ കപാലം പിടിച്ച് ഭഗവാൻ എല്ലാ ദിക്കുകളിൽ നിന്നും ഭിക്ഷ സ്വീകരിച്ചു.

ദംഷ്ട്രാകരാലവദനാം ജ്വാലാമാലാവിഭൂഷണാമ്

കുരുതികൊണ്ടു കഠിനമായ മുഖവും ജ്വാലാമാലയാലം അലങ്കരിച്ചവളുമാണ് അവൾ.