കൂര്മപുരാണമ്

കൃഷ്ണാജിനീ സോത്തരീയഃ ശുക്ലയജ്ഞോപവീതവാന്

കറുത്ത കുരങ്ങുമേത് ധരിച്ച് മേൽവസ്ത്രം ഉടുത്ത് വെള്ളയജ്ഞോപവീതം ധരിക്കണം.

അനഗ്നിരനികേതഃ സ്യാന്മുനിര്മോക്ഷപരോ ഭവേത്

അഗ്നിയില്ലാതെ, സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലമില്ലാതെ, മോക്ഷത്തിൽ മനസ്സുള്ള മুনি ആയിരിക്കണം.

ഗൃഹമേധിഷു ചാന്യേഷു ദ്വിജേഷു വനവാസിഷു

ഗൃഹസ്ഥന്മാരുടെയും മറ്റ് ദ്വിജന്മാരുടെയും വനവാസികളുടെയും ഇടയിൽ.

പ്രതിഗൃഹ്യ പുടേനൈവ പാണിനാ ശകലേന വാ

അവൻ കൈയിൽ കുഴിച്ചോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു തൂണ്ടുപാളിയിൽ കൊണ്ടോ ഭിക്ഷ സ്വീകരിക്കണം.

വിദ്യാവിശേഷാന് സാവിത്രീം രുദ്രാധ്യായം തഥൈവ ച

വിശേഷവിദ്യകൾ, സാവിത്രി, രുദ്രപാരായണം എന്നിവയിൽ പ്രാവീണ്യം നേടണം.

അഗ്നിപ്രവേശമന്യദ് വാ ബ്രര്ഹ്മാര്പണവിധൌ സ്ഥിതഃ

അവൻ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കാമോ അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മാർപ്പണവിധിയിൽ നിലകൊള്ളാമോ.

യാതി യത്ര ജഗതോ ഽസ്യ സംസ്ഥിതിഃ

ഈ ലോകത്തിന്റെ ലയമുണ്ടാകുന്ന സ്ഥലത്തേക്കാണ് അവൻ പോകുന്നത്.

ചതുര്ഥമായുഷോ ഭാഗം സംന്യാസേന നയേത് ക്രമാത്

ജീവിതത്തിന്റെ നാലാം ഭാഗം ക്രമമായി സന്ന്യാസത്തിലൂടെ കഴിക്കണം.

യോഗാഭ്യാസരതഃ ശാന്തോ ബ്രഹ്മവിദ്യാപരായണഃ

യോഗാഭ്യാസത്തിൽ ലയിച്ച മനസ്സോടെ, ശാന്തനും ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ മുഴുകിയവനുമാകണം.

തദാ സംന്യാസമിച്ഛേച്ച പതിതഃ സ്യാദ് വിപര്യയേ

അപ്പോൾ സന്ന്യാസം ആഗ്രഹിക്കണം; അതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ അവൻ വീഴുന്നു.

ദാന്തഃ പക്വകഷായോ ഽസൌ ബ്രഹ്മാശ്രമമുപാശ്രയേത്

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചും, ആഗ്രഹങ്ങൾ ക്ഷീണിച്ചും, ബ്രഹ്മാശ്രമത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കണം.

കര്മസംന്യാസിനസ്ത്വന്യേ ത്രിവിധാഃ പരികീര്തിതാഃ

പക്ഷേ, കര്‍മ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരെ മൂന്നു വിധമെന്നു പറയുന്നു.

പ്രോച്യതേ ജ്ഞാനസംന്യാസീ സ്വാത്മന്യേവ വ്യവസ്ഥിതഃ

സ്വയം മാത്രം ആശ്രയിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നവനെയാണ് ജ്ഞാനസന്ന്യാസി എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

പ്രോച്യതേ വേദസംന്യാസീ മുമുക്ഷുര്വിജിതേന്ദ്രിയഃ

മോക്ഷം ആഗ്രഹിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവനാണ് വേദസന്ന്യാസി എന്നു പറയുന്നത്.

ജ്ഞേയഃ സ കര്മസംന്യാസീ മഹായജ്ഞപരായണഃ

മഹായജ്ഞങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനാണ് കര്‍മ്മസന്ന്യാസി എന്നു അറിയേണ്ടത്.

ന തസ്യ വിദ്യതേ കാര്യം ന ലിങ്ഗം വാ വിപശ്ചിതഃ

അവനു നിർദ്ദിഷ്ടമായ കര്‍മ്മമോ, പുറത്തു കാണാവുന്ന അടയാളമോ ഇല്ല.

ജീര്ണകൌപീനവാസാഃ സ്യാന്നഗ്നോ വാ ധ്യാനതത്പരഃ

പഴയ കോപ്പീനം ധരിച്ചോ, നഗ്നനായി ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയോ ഇരിക്കാം.

അധ്യാത്മമതിരാസീത നിരപേക്ഷോ നിരാമിഷഃ

അവനു മനസ്സു ആത്മാവിൽ ഏകാഗ്രമാകണം, പ്രതീക്ഷയില്ലാതെയും ആഗ്രഹരഹിതനുമായിരിക്കണം.

നാഭിനന്ദേത മരണം നാഭിനന്ദേത ജീവിതമ്

മരണം ആഗ്രഹിക്കരുത്, ജീവൻ ആഗ്രഹിക്കരുത്.

ഏവം ജ്ഞാത്വാ പരോ യോഗീ ബ്രഹ്മഭൂയായ കല്പതേ

ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ, പരമയോഗി ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിക്കാൻ യോഗ്യനാകും.

കാഷായവാസാഃ സതതം ധ്യാനയോഗപരായണഃ

എപ്പോഴും കാശായവസ്ത്രം ധരിച്ച്, ധ്യാനയോഗത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കണം.

ഭൈക്ഷ്യേണ വര്തയേന്നിത്യം നൈകാന്നാദീ ഭവേത് ക്വചിത്

എപ്പോഴും ഭിക്ഷയിലൂടെ ജീവിക്കണം; ഒരിടത്ത് മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവനാകരുത്.

ന തസ്യ നിഷ്കൃതിഃ കാചിദ് ധര്മശാസ്ത്രേഷു കഥ്യതേ

അവനു ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഒരു പ്രായശ്ചിത്തവും നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.

പ്രാണിഹംസാനിവൃത്തശ്ച മൌനീ സ്യാത് സര്വനിസ്പൃഹഃ

ജീവികളെ ഹാനി ചെയ്യാതെയും, മൗനിയായും, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച മനസ്സോടെ ഇരിക്കണം.

സത്യപൂതാം വദേദ് വാണീം മനഃ പൂതം സമാചരേത്

സത്യത്തിൽ ശുദ്ധമായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുകയും, മനസ്സു ശുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും വേണം.

സ്നാനശൌചരതോ നിത്യം കമണ്ഡലുകരഃ ശുചിഃ

എപ്പോഴും കുളിയും ശുദ്ധിയും പ്രിയമാക്കി, വെള്ളം നിറച്ച കമണ്ഡലു കൈവശം വച്ചാണ് അദ്ദേഹം ശുദ്ധനായിരിക്കുക.

മോക്ഷശാസ്ത്രേഷു നിരതോ ബ്രഹ്മസൂത്രീ ജിതേന്ദ്രിയഃ

മോക്ഷശാസ്ത്രങ്ങളിൽ മുഴുകി, ബ്രഹ്മസൂത്രങ്ങളിൽ ശീലപ്പെട്ട്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവനാണ് അദ്ദേഹം.

ആത്മജ്ഞാനഗുണോപേതോ യതിര്മോക്ഷമവാപ്നുയാത്

സ്വയം spരിചയത്തിന്റെ ഗുണം ഉള്ള യതി മോക്ഷം നേടുന്നു.

സ്നാത്വാചമ്യ വിധാനേന ശുചിര്ദേവാലയാദിഷു

ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി കുളിച്ച് ആചമനം ചെയ്ത് ശുദ്ധനായവൻ ദേവാലയങ്ങളിലും മറ്റു പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലും പ്രവേശിക്കുന്നു.