കൂര്മപുരാണമ്

പ്രദദ്യാദ് ബ്രാഹ്മണേഭ്യസ്തു മുദാ യുക്തഃ സദാ ഭവേത്

ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ഉചിതമായ മനസ്സോടെ എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യണം.

ദദാനോ രോഗരഹിതഃ സുഖീ ദീര്ഘായുരേവ ച

ദാനം ചെയ്യുന്നവന്‍ രോഗമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കും.

തീവ്രിതാപം ച തരതി ഛത്രോപാനത്പ്രദോ നരഃ

കുടയോ ചെരിപ്പോ നൽകുന്നവന്‍ കടുത്ത കഷ്ടതകൾ അതിജീവിക്കും.

തത്തദ് ഗുണവതേ ദേയം തദേവാക്ഷ്യമിച്ഛതാ

ഏത് വസ്തുവും അതിന് യോഗ്യനായവർക്കാണ് നൽകേണ്ടത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അക്ഷയമായ ഫലം ലഭിക്കും.

സംക്രാന്ത്യാദിഷു കാലേഷു ദത്തം ഭവതി ചാക്ഷയമ്

സംക്രാന്തി പോലുള്ള വിശേഷ ദിവസങ്ങളിൽ നൽകുന്ന ദാനം അക്ഷയമാകും.

ദത്ത്വാ ചാക്ഷയമാപ്നോതി നദീഷു ച വനേഷു ച

നദികളിലും കാടുകളിലും ദാനം ചെയ്താൽ അക്ഷയമായ ഫലം ലഭിക്കും.

തസ്മാദ് വിപ്രായ ദാതവ്യം ശ്രോത്രിയായ ദ്വിജാതിഭിഃ

അതിനാൽ, ദ്വിജന്മാർ ഒരു പണ്ഡിതനായ ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യണം.

മുമുക്ഷുണാ ച ദാതവ്യം ബ്രാഹ്മണേഭ്യസ്തഥാന്വഹമ്

മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദിവസേന ദാനം ചെയ്യണം.

നിവാരയതി പാപാത്മാ തിര്യഗ്യോനിം വ്രജേത് തു സഃ

ദാനം തടയുന്ന പാപാത്മാവു മൃഗജന്മം പ്രാപിക്കും.

സര്വസ്വമപഹൃത്യൈനം രാജാ രാഷ്ട്രാത് പ്രവാസയേത്

അവന്റെ എല്ലാ സ്വത്തും രാജാവ് പിടിച്ചെടുത്തു രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കണം.

മ്രിയമാണേഷു വിപ്രേഷു ബ്രാഹ്മണഃ സ തു ഗര്ഹിതഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാർ മരിക്കുമ്പോൾ അത്തരം ബ്രാഹ്മണൻ നിന്ദനീയനാണ്.

അങ്കയിത്വാ സ്വകാദ് രാഷ്ട്രാത് തം രാജാ വിപ്രവാസയേത്

അവനെ അടയാളപ്പെടുത്തി രാജാവ് തന്റെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കണം.

സ പൂര്വാഭ്യധികഃ പാപീ നരകേ പച്യതേ നരഃ

മുൻപുള്ളവരെക്കാൾ വലിയ പാപം ചെയ്തവൻ നരകത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടും.

സത്യസംയമസംയുക്താസ്തേഭ്യോ ദദ്യാദ് ദ്വിജോത്തമാഃ

സത്യവും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഉള്ളവരോടാണ് ഉത്തമൻമാരായ ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകേണ്ടത്.

ന തു മൂര്ഖമവൃത്തസ്ഥം ദശരാത്രമുപോഷിതമ്

ശരിയായ പെരുമാറ്റമില്ലാത്ത മണ്ടനു, പത്ത് ദിവസം ഉപവസിച്ചാലും, ദാനം നൽകരുത്.

സ തേന കര്മണാ പാപീ ദഹത്യാസപ്തമം കുലമ്

അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, പാപി ആൾ തന്റെ ഏഴാം തലമുറവരെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.

തസ്മൈ യത്നേന ദാതവ്യം അതിക്രമ്യാപി സന്നിധിമ്

അത്തരം യോഗ്യനു, സമീപത്തുള്ളവരെ മറികടന്നും, പരിശ്രമത്തോടെ ദാനം നൽകണം.

താവുഭൌ ഗച്ഛതഃ സ്വര്ഗം നരകം തു വിപര്യയേ

അവരിരുവരും സ്വർഗത്തിൽ എത്തുന്നു; അതിന്റെ വിപരീതം ചെയ്താൽ നരകത്തിലാകും.

പാഷണ്ഡേഷു ച സര്വേഷു നാവേദവിദി ധര്മവിത്

എല്ലാ പാഷണ്ടന്മാരിലും, വേദവും ധർമ്മവും അറിയുന്നവൻ ആരുമില്ല.

അവിദ്വാന് പ്രതിഗൃഹ്ണാനോ ഭസ്മീ ഭവതി കാഷ്ഠവത്

അറിയില്ലാത്തവൻ ദാനം സ്വീകരിച്ചാൽ, മരച്ചില്ലുപോലെ ചാരമായി തീരും.

അപി വാ ജാതിമാത്രേഭ്യോ ന തു ശൂദ്രാത് കഥഞ്ചന

ജന്മം മാത്രമുള്ളവരിൽ നിന്നു പോലും ദാനം സ്വീകരിക്കാം, പക്ഷേ ഒരു ശൂദ്രനിൽ നിന്നു ഒരിക്കലും വേണ്ട.

ധനലോഭേ പ്രസക്തസ്തു ബ്രാഹ്മണ്യാദേവ ഹീയതേ

ധനലോഭത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നവൻ ബ്രാഹ്മണ്യത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്നു.

ന താം ഗതിമവാപ്നോതി സങ്കോചാദ് യാമവാപ്നുയാത്

ആത്മനിയന്ത്രണം കൊണ്ടു ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥ അവൻ നേടുന്നില്ല.

സ്ഥിത്യര്ഥാദധികം ഗൃഹ്ണന് ബ്രാഹ്മണോ യാത്യധോഗതിമ്

ജീവിതം നയിക്കാൻ വേണ്ടതിലധികം സ്വീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് പോകുന്നു.

ഉദ്വേജയതി ഭൂതാനി യഥാ ചൌരസ്തഥൈവ സഃ

അവൻ കള്ളനെപ്പോലെ ജീവികളെ അലറിക്കുന്നു.

സര്വതഃ പ്രതിഗൃഹ്ണീയാന്ന തു തൃപ്യേത് സ്വയം തതഃ

എങ്ങുമുതൽ സ്വീകരിക്കാമെങ്കിലും, അതിൽ നിന്ന് സ്വയം തൃപ്തി നേടരുത്.

വര്തമാനഃ സംയാതാത്മാ യാതി തത് പരമം പദമ്

ഇങ്ങനെ ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവൻ ആ പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.

ഏകാകീ വിചരേന്നിത്യമുദാസീനഃ സമാഹിതഃ

അവൻ എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കും, അസക്തനായി, ഏകാഗ്രനായി സഞ്ചരിക്കണം.

ജ്ഞാത്വാനുതിഷ്ഠേന്നിയതം തഥാനുഷ്ഠാപയേദ് ദ്വിജാന്

അറിയുന്നവൻ സ്ഥിരമായി ആചരണം ചെയ്യണം, അതുപോലെ മറ്റ് ദ്വിജന്മാരെയും ആചരിപ്പിക്കണം.