കൂര്മപുരാണമ്

അനുഷ്ടുഭം സവൈരാജമുത്തരാദസൃജന്മുഖാത്

ഉത്തര വശത്തുള്ള വായിൽ നിന്ന് അനുഷ്ടുപ് സമവും സവൈരാജം അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

ബ്രഹ്മണോ ഹി പ്രജാസര്ഗം സൃജതസ്തു പ്രജാപതേഃ

സകല സൃഷ്ടികളുടെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ,

തതോ ഽസൃജച്ച ഭൂതാനി സ്ഥാവരാണി ചരാണി ച

അതിനുശേഷം അവൻ ചലിക്കുന്നവയും അചലങ്ങളായ ജീവികളും സൃഷ്ടിച്ചു.

അവ്യയം ച വ്യയം ചൈവ ദ്വയം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്

നശിക്കാത്തതും നശിക്കുന്നതും — ഈ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായ അചലവും ചലനശീലവും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

താന്യേവ തേ പ്രപദ്യന്തേ സൃജ്യമാനാഃ പുനഃ പുനഃ

ഈ ജീവികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവൻ്റെ അടുക്കലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുന്നു.

തദ്ഭാവിതാഃ പ്രപദ്യന്തേ തസ്മാത് തത് തസ്യ രോചതേ

അവൻ്റെ ചിന്തയിൽ ലയിച്ചവരാണ് അവൻ്റെ അടുക്കൽ എത്തുന്നത്; അതുകൊണ്ടാണ് അത് അവനു പ്രിയം.

വിനിയോഗം ച ഭൂതാനാം ധാതൈവ വിദധാത് സ്വയമ്

സകല ജീവികളുടെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ സ്വയം സൃഷ്ടാവാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്.

വേദശബ്ദേഭ്യ ഏവാദൌ നിര്മമേ സ മഹേശ്വരഃ

ആദ്യത്തിൽ, മഹേശ്വരൻ വേദവാക്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ് അവയെ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ശര്വര്യന്തേ പ്രസൂതാനാം താന്യേവൈഭ്യോ ദദാത്യജഃ

രാത്രിയുടെ അവസാനം, അജൻ ആ ജീവികളെ വീണ്ടും അവർക്കു നൽകുന്നു.

ദൃശ്യന്തേ താനി താന്യേവ തഥാ ഭാവാ യുഗാദിഷു

അവരെയും അവരവരുടെ നിലകളെയും കാലഘട്ടങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ വീണ്ടും കാണാം.

യദാ ചാസ്യ പ്രജാഃ സൃഷ്ടാ ന വ്യവര്ധന്ത ധീമതഃ

ധീമാനായ അവൻ സൃഷ്ടിച്ച ജീവികൾ വളരാതിരുന്നപ്പോൾ,

തതഃ സ വിദധേ ബുദ്ധിമര്ഥനിശ്ചയഗാമിനീമ്

അവൻ ലക്ഷ്യനിശ്ചയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ബുദ്ധി സൃഷ്ടിച്ചു.

രജഃ സത്ത്വം ച സംവൃത്യ വര്തമാനാം സ്വധര്മതഃ

രജസ്സും സത്ത്വവും ഉൾക്കൊണ്ട്, അവ അവരവരുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം നിലനിന്നു.

തത് തമഃ പ്രതിനുന്നം വൈ മിഥുനം സമജായത

അപ്പോൾ, തമസ്സിനെ അകറ്റി, ഒരു ദമ്പതികൾ ജനിച്ചു.

സ്വാം തനും സ തതോ ബ്രഹ്മാ താമപോഹത ഭാസ്വരാമ്

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ പ്രകാശമുള്ള സ്വരൂപം മാറ്റി വെച്ചു.

അര്ധേന നാരീ പുരുഷോ വിരാജമസൃജത് പ്രഭുഃ

അവൻ്റെ പകുതിയിൽ നിന്ന്, പ്രഭു ഒരു സ്ത്രീയെയും പുരുഷനായ വിരാജിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

സാ ദിവം പൃഥിവീം ചൈവ മഹമ്നാ വ്യാപ്യ സംസ്ഥിതാ

അവൾ തന്റെ മഹത്വംകൊണ്ട് ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും വ്യാപിച്ചു നിലകൊണ്ടു.

യോ ഽഭവത് പുരുഷാത് പുത്രോ വിരാഡവ്യക്തജന്മനഃ

അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുരുഷനിൽ നിന്ന്, വിരാജ് എന്ന പുത്രൻ ജനിച്ചു.

സാ ദേവീ ശതരൂപാഖ്യാ തപഃ കൃത്വാ സുദുശ്ചരമ്

ശതരൂപ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ ദേവി അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തസ്മാച്ച ശതരൂപാ സാ പുത്രദ്വയമസൂയത

അതിനുശേഷം ശതരൂപാ അവനിൽ നിന്ന് രണ്ടു പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു.

തയോഃ പ്രസൂതിം ദക്ഷായ മനുഃ കന്യാം ദദൌ പുനഃ

അവരിൽ ഒരാളായ മനു തന്റെ മകൾ പ്രസൂതിയെ ദക്ഷന് നൽകി.

യജ്ഞശ്ച ദക്ഷിണാ ചൈവ യാഭ്യാം സംവര്ധിതം ജഗത്

യജ്ഞനും ദക്ഷിണയും ലോകം പോഷിപ്പിച്ചു.

യാമാ ഇതി സമാക്യതാ ദേവാഃ സ്വായംഭുവേ ഽന്തരേ

സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലത്ത് ദേവന്മാർ അവരെ യാമാ എന്നു വിളിച്ചു.

സസര്ജ കന്യാ നാമാനി താസാം സമ്യമ് നിബോധത

അവൻ പെൺമക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവരുടെ പേരുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

ബുദ്ധിര്ലജ്ജാവപുഃ ശാന്തിഃ സിദ്ധിഃ കീര്തിസ്ത്രയോദശീ

ബുദ്ധി, ലജ്ജ, വപു, ശാന്തി, സിദ്ധി, കീർത്തി, ത്രയോദശി—

താഭ്യഃ ശിഷ്ടാ യവീയസ്യ ഏകാദശ സുലോചനാഃ

അവരിൽ നിന്ന് ചെറുപ്പമുള്ള പതിനൊന്ന് മനോഹരമായ കണ്ണുള്ള പെൺമക്കളും ജനിച്ചു.

സംതതിശ്ചാനസൂയാ ച ഊര്ജാ സ്വാഹാ സ്വധാ തഥാ

സംതതി, അനസൂയ, ഊർജ, സ്വാഹ, സ്വധ— ഇവരും ജനിച്ചു.

പുലസ്ത്യഃ പുലഹശ്ചൈവ ക്രതുഃ പരമധര്മവിത്

പുലസ്ത്യൻ, പുലഹൻ, ക്രതു— ധർമ്മത്തിൽ പ്രഗത്ഭൻ— ഇവരും ഉണ്ടായി.

ഖ്യാത്യാദ്യാ ജഗൃഹുഃ കന്യാ മുനയോ മുനിസത്തമാഃ

ഖ്യാതി തുടങ്ങിയ പെൺമക്കളെ മഹർഷിമാർ സ്വീകരിച്ചു.