കൂര്മപുരാണമ്

ആസ്ഥായ മാനവം രൂപം ധര്മസ്തൈഃ സംപ്രവര്തിതഃ

മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് ധർമ്മം അവരാൽ ആരംഭിക്കപ്പെട്ടു.

സിസൃക്ഷുരമ്ഭാംസ്യേതാനി സ്വമാത്മാനമയൂയുജത്

ഈ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു.

തതോ ഽസ്യ ജഘനാത് പൂര്വമസുരാ ജജ്ഞിരേ സുതാഃ

അതിനുശേഷം അവന്റെ അടിവശത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം അസുരപുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.

സാ തമോബഹുലാ യസ്മാത് പ്രജാസ്തസ്യാംസ്വപന്ത്യതഃ

അവിടെ ആ രാത്രി ഇരുണ്ടതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ ജീവികളും അതിൽ ഉറങ്ങുന്നത്.

തതോ ഽസ്യ മുഖതോ ദേവാ ദീവ്യതഃ സംപ്രജജ്ഞിരേ

പിന്നീട് അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ ജനിച്ചു, അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ.

തസ്മാദഹോ ധര്മയുക്താ ദേവതാഃ സമുപാസതേ

അതുകൊണ്ടാണ് ധർമ്മം നിറഞ്ഞ ദേവന്മാർ അവനെ ആരാധിക്കുന്നത്.

പിതൃവന്മന്യമാനസ്യ പിതരഃ സംപ്രജജ്ഞിരേ

അവൻ തന്നെ പിതാവെന്നു കരുതിയപ്പോൾ പിതാക്കന്മാർ ജനിച്ചു.

സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന സദ്യഃ സന്ധ്യാ വ്യജായത

അവൻ അതിനെ തുളച്ചു, ഉടനെ ആ ശരീരം സന്ധ്യയായി മാറി.

തയോര്മധ്യേ പിതൄണാം തു മൂര്തിഃ സന്ധ്യാ ഗരീയസീ

ഇവയിൽ, പിതാക്കന്മാരുടെ രൂപമായ സന്ധ്യയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതം.

ഉപാസതേ തദാ യുക്താ രാത്ര്യഹ്നോര്മധ്യമാം തനുമ്

അപ്പോൾ, രാത്രിയുമായി ചേർന്നവർ, പകലും രാത്രിയും ഇടയിൽ ഉള്ള രൂപം ആരാധിച്ചു.

തതോ ഽസ്യ ജജ്ഞിരേ പുത്രാ മനുഷ്യാ രജസാവൃതാഃ

പിന്നീട്, അവന്റെ മക്കളായ മനുഷ്യർ, രാജസിക സ്വഭാവമുള്ളവർ, ജനിച്ചു.

ജ്യോത്സ്ത്രാ സാ ചാഭവദ്വിപ്രാഃ പ്രാക്സന്ധ്യാ യാബിധീയതേ

ആ പ്രകാശം, മഹർഷികളേ, പ്രഭാതസന്ധ്യയായി അറിയപ്പെടുന്നു.

മൂര്തി തമോരജഃ പ്രായാം പുനരേവാഭ്യയൂയുജത്

അവൻ വീണ്ടും ഇരുണ്ടതും രാജസികവുമായ ഒരു രൂപം ഏറ്റെടുത്തു.

പുത്രാസ്തമോരജഃ പ്രായാ ബലിനസ്തേ നിശാചരാഃ

അവന്റെ മക്കൾ, ഇരുണ്ടതയും രാജസികതയും നിറഞ്ഞ ശക്തരായ നിശാചരന്മാരാണ്.

രജസ്തമോഭ്യാമാവിഷ്ടാംസ്തതോ ഽന്യാനസൃജത് പ്രഭുഃ

പിന്നീട്, ഭഗവാൻ രാജസികതയും ഇരുണ്ടതയും ഉള്ള മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

മുഖതോ ഽജാന് സസര്ജാന്യാന് ഉദരാദ്ഗാശ്ചനിര്മമേ

അവൻ ചിലരെ വായിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു, മറ്റു ചിലരെ വയറ്റിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാക്കി.

ഔപധ്യഃ ഫലമൂലിന്യോ രോമഭ്യസ്തസ്യ ജജ്ഞിരേ

അവന്റെ രോമങ്ങളിൽ നിന്ന് കാട്ടിൽ ജീവിച്ച് പഴം ഭക്ഷിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ ജനിച്ചു.

അഗ്നിഷ്ടോമം ച യജ്ഞാനാം നിര്മമേ പ്രഥമാന്മുഖാത്

യജ്ഞങ്ങളിൽ ആദ്യം അവൻ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് അഗ്നിഷ്ടോമം സൃഷ്ടിച്ചു.

ബൃഹത്സാമ തഥോക്ഥം ച ദക്ഷിണാദസൃജന്മുഖാത്

വലത് വശത്തുള്ള വായിൽ നിന്ന് ബൃഹത് സാമവും ഉക്തവും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

വൈരൂപമതിരാത്രം ച പശ്ചിമാദസൃജന്മുഖാത്

പശ്ചിമ വശത്തുള്ള വായിൽ നിന്ന് വൈരൂപവും അതിരാത്രവും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

അനുഷ്ടുഭം സവൈരാജമുത്തരാദസൃജന്മുഖാത്

ഉത്തര വശത്തുള്ള വായിൽ നിന്ന് അനുഷ്ടുപ് സമവും സവൈരാജം അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

ബ്രഹ്മണോ ഹി പ്രജാസര്ഗം സൃജതസ്തു പ്രജാപതേഃ

സകല സൃഷ്ടികളുടെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ,

തതോ ഽസൃജച്ച ഭൂതാനി സ്ഥാവരാണി ചരാണി ച

അതിനുശേഷം അവൻ ചലിക്കുന്നവയും അചലങ്ങളായ ജീവികളും സൃഷ്ടിച്ചു.

അവ്യയം ച വ്യയം ചൈവ ദ്വയം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്

നശിക്കാത്തതും നശിക്കുന്നതും — ഈ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായ അചലവും ചലനശീലവും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

താന്യേവ തേ പ്രപദ്യന്തേ സൃജ്യമാനാഃ പുനഃ പുനഃ

ഈ ജീവികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവൻ്റെ അടുക്കലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുന്നു.

തദ്ഭാവിതാഃ പ്രപദ്യന്തേ തസ്മാത് തത് തസ്യ രോചതേ

അവൻ്റെ ചിന്തയിൽ ലയിച്ചവരാണ് അവൻ്റെ അടുക്കൽ എത്തുന്നത്; അതുകൊണ്ടാണ് അത് അവനു പ്രിയം.

വിനിയോഗം ച ഭൂതാനാം ധാതൈവ വിദധാത് സ്വയമ്

സകല ജീവികളുടെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ സ്വയം സൃഷ്ടാവാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്.

വേദശബ്ദേഭ്യ ഏവാദൌ നിര്മമേ സ മഹേശ്വരഃ

ആദ്യത്തിൽ, മഹേശ്വരൻ വേദവാക്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ് അവയെ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ശര്വര്യന്തേ പ്രസൂതാനാം താന്യേവൈഭ്യോ ദദാത്യജഃ

രാത്രിയുടെ അവസാനം, അജൻ ആ ജീവികളെ വീണ്ടും അവർക്കു നൽകുന്നു.