കൂര്മപുരാണമ്

ദേവര്ഷോസ്തര്പയേദ് ധീമാനുദകാഞ്ജലിഭിഃ പിതന്

ധീമാൻ ആയവൻ, ദേവർഷിമാരെയും പിതാക്കളെയും കയ്യിൽ വെള്ളം എടുത്ത് തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

പ്രാചീനാവീതീ പിത്ര്യേ തു സ്വേന തീര്ഥേന ഭാവതഃ

പിതൃകർമ്മയിൽ, താന്റെ തിരുനൂൽ വലതുചെവിക്ക് മീതെ വെച്ച്, സ്വന്തം തീർത്ഥം ഭാവപൂർവ്വം ഉപയോഗിക്കണം.

സ്വൈര്മന്ത്രൈരര്ചയേദ് ദേവാന് പുഷ്പൈഃ പത്രൈരഥാമ്ബുഭിഃ

സ്വന്തം മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, പുഷ്പം, ഇല, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളംകൊണ്ട് ദേവതകളെ അർച്ചിക്കണം.

അന്യാംശ്ചാഭിമതാന് ദേവാന് ഭക്ത്യാ ചാക്രോധനോ ഽത്വരഃ

മറ്റു ഇഷ്ടദേവതകളെയും ഭക്തിയോടെ, കോപമില്ലാതെ, അതിവേഗം ചെയ്യാതെ അർച്ചിക്കണം.

ആപോ വാ ദേവതാഃ സര്വാസ്തേന സമ്യക് സമര്ചിതാഃ

എല്ലാ വെള്ളങ്ങളും ദേവതകളാണ്; അതിനാൽ, ഇതുവഴി അവരെ ശരിയായി പൂജിച്ചിരിക്കുന്നു.

നമസ്കാരേണ പുഷ്പാണി വിന്യസേദ് വൈ പൃഥക് പൃഥക്

നമസ്കാരത്തോടെ, ഓരോ പുഷ്പവും വേറേ വേറേ വയ്ക്കണം.

തസ്മാദനാദിമധ്യാന്തം നിത്യമാരാധയേദ്ധരിമ്

അതിനാൽ, ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ഹരിയെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം.

നൈതാഭ്യാം സദൃശോ മന്ത്രോ വേദേഷൂക്തശ്ചതുര്ഷ്വപി

ഈ രണ്ടിനോട് തുല്യമായ മന്ത്രം നാലു വേദങ്ങളിലും ഇല്ല.

തദാത്മാ തന്മനാഃ ശാന്തസ്തദ്വിഷ്ണോരിതി മന്ത്രതഃ

അത് ആത്മാവായി, മനസ്സ് അതിലേയ്ക്ക് ഏകാഗ്രമാക്കി, ശാന്തനായി, 'അത് വിഷ്ണുവാണ്' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

ആരാധയേന്മഹാദേവം ഭാവപൂതോ മഹേശ്വരമ്

മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയോടെ മഹാദേവനായ മഹേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം.

ഈശാനേനാഥ വാ രുദ്രൈസ്ത്ര്യമ്ബകേന സമാഹിതഃ

ഈശാനൻ, രുദ്രൻ, അല്ലെങ്കിൽ ത്ര്യമ്പകൻ എന്ന മന്ത്രങ്ങളിൽ ഏത് വേണമെങ്കിലും ഏകാഗ്രതയോടെ ഉപയോഗിക്കണം.

ഉക്ത്വാ നമഃ ശിവായേതി മന്ത്രേണാനേന യോജയേത്

'ശിവായ നമഃ' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, അതു പ്രയോഗിക്കണം.

നിവേദയീത സ്വാത്മാനം യോ ബ്രഹ്മാണമിതീശ്വരമ്

ബ്രഹ്മം എന്നു പറയുന്ന ഈശ്വരനിൽ, സ്വയം സമർപ്പിക്കണം.

ധ്യായീത ദേവമീശാനം വ്യോമമധ്യഗതം ശിവമ്

ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവമായ ശിവനെ ഒരുമനസ്സോടെ ധ്യാനിക്കണം.

കുര്യാത് പഞ്ച മഹായജ്ഞാന് ഗൃഹം ഗത്വാ സമാഹിതഃ

ഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി അഞ്ചു മഹായജ്ഞങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം.

മാനുഷ്യം ബ്രഹ്മയജ്ഞം ച പഞ്ച യജ്ഞാന് പ്രചക്ഷതേ

മനുഷ്യയജ്ഞവും ബ്രഹ്മയജ്ഞവും ആഞ്ചു യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു.

കൃത്വാ മനുഷ്യയജ്ഞം വൈ തതഃ സ്വാധ്യായമാചരേത്

മനുഷ്യയജ്ഞം നടത്തി കഴിഞ്ഞാൽ സ്വാധ്യായത്തിൽ ഏർപ്പെടണം.

കുശപുഞ്ജേ സമാസീനഃ കുശപാണിഃ സമാഹിതഃ

കുശത്തിരുകയിൽ ഇരുന്നു, കുശത്തണ്ടു കൈയിൽ പിടിച്ച്, മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി ഇരിക്കണം.

വൈശ്വദേവം തതഃ കുര്യാദ് ദേവയജ്ഞഃ സ വൈ സ്മൃതഃ

അതിനുശേഷം വൈശ്വദേവം ചെയ്യണം; അതാണ് ദേവതകൾക്ക് അർപ്പിക്കുന്ന യജ്ഞം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ശാലാഗ്നൌ തത്ര ദേവാന്നം വിധിരേഷ സനാതനഃ

ഗൃഹാഗ്നിയിൽ ദേവതകൾക്ക് അന്നം അർപ്പിക്കണം; ഇതാണ് ശാശ്വതമായ നിയമം.

ഭൂതയജ്ഞഃ സ വൈ ജ്ഞേയോ ഭൂതിദഃ സര്വദേഹിനാമ്

ഇതാണ് ഭൂതയജ്ഞം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്; ഇത് എല്ലാ ജീവികൾക്കും പോഷണം നൽകുന്നു.

ദദ്യാദ് ഭൂമൌ ബലിം ത്വന്നം പക്ഷിഭ്യോ ഽഥ ദ്വിജോത്തമഃ

ഭൂമിയിൽ പക്ഷികൾക്ക് അന്നം ബലിയായി അർപ്പിക്കണം, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ.

ഭൂതയജ്ഞസ്ത്വയം നിത്യം സായം പ്രാതര്വിധീയതേ

ഈ ഭൂതയജ്ഞം പ്രതിദിനം രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും നടത്തണം.

നിത്യശ്രാദ്ധം തദുദ്ദിഷ്ടം പിതൃയജ്ഞോ ഗതിപ്രദഃ

നിത്യശ്രാദ്ധം പിതൃയജ്ഞമായി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; അത് പുരോഗതി നൽകുന്നു.

വേദതത്ത്വാര്ഥവിദുഷേ ദ്വിജായൈവോപപാദയേത്

വേദതത്ത്വത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്ന ദ്വിജനു തന്നെ ഇത് അർപ്പിക്കണം.

മനോവാക്കര്മഭിഃ ശാന്തമാഗതം സ്വഗൃഹ തതഃ

മനസ്സും വാക്കും പ്രവൃത്തിയും ശാന്തമാക്കി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങണം.

ദദ്യാദതിഥയേ നിത്യം ബുധ്യേത പരമേശ്വരമ്

എപ്പോഴും അതിഥിക്ക് അന്നം നൽകുകയും പരമേശ്വരനെ മനസ്സിലാക്കുകയും വേണം.

പുഷ്കലം ഹന്തകാരം തു തച്ചതുര്ഗുണമുച്യതേ

സമൃദ്ധവും നാശം വരുത്തുന്നതുമായത് നാലിരട്ടിയാണെന്ന് പറയുന്നു.

അഭ്യാഗതാന് യഥാശക്തി പൂജയേദതിഥിം യഥാ

ശക്തിക്ക് അനുസരിച്ച് അതിഥിയെ ഉചിതമായി ആദരിക്കണം.