കൂര്മപുരാണമ്

തിഷ്ഠംശ്ചേദീക്ഷമാണോര്ഽകം ജപ്യം കുര്യാത് സമാഹിതഃ

നിൽക്കുമ്പോൾ, സൂര്യനെ നോക്കി, ഏകാഗ്രതയോടെ ജപം നടത്തണം.

കര്തവ്യാ ത്വക്ഷമാലാ സ്യാദുത്തരാദുത്തമാ സ്മൃതാ

അക്ഷമാല ഉപയോഗിക്കണം; വടക്കുനിന്നുള്ളത് ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്നു പറയുന്നു.

ന കമ്പയേച്ഛിരോഗ്രീവാം ദന്താന്നൈവ പ്രകാശയേത്

തലയും കഴുത്തും കുലുക്കരുത്, പല്ലുകൾ കാണിക്കരുത്.

ഏകാന്തേ സുശുഭേ ദേശേ തസ്മാജ്ജപ്യം സമാചരേത്

ഒറ്റയ്ക്കും ശുഭമായ സ്ഥലത്തും ജപം നടത്തണം.

തൈരേവ ഭാഷണം കൃത്വാ സ്നാത്വാ ചൈവ ജപേത് പുനഃ

അവരോടൊപ്പം സംസാരിച്ച് സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം, വീണ്ടും ജപിക്കണം.

സൌരാന് മന്ത്രാന് ശക്തിതോ വൈ പാവമാനീസ്തു കാമതഃ

സ്വന്തം കഴിവിനനുസരിച്ച് സാവിത്രി മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കണം, ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ പാവമാനി സ്തോത്രങ്ങളും ചൊല്ലാം.

അന്യഥാ തു ശുചൌ ഭൂമ്യാം ദര്ഭേഷു സുസമാഹിതഃ

അല്ലെങ്കിൽ, മനസ്സ് ശുദ്ധിയോടെ, ശുദ്ധമായ നിലത്തോ ദർഭാ പുല്ലിന്മേലോ ഇരിക്കണം.

ആചമ്യ ച യഥാശാസ്ത്രം ശക്ത്യാ സ്വാധ്യായമാചരേത്

ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ആചമനം ചെയ്തശേഷം, സ്വാന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് സ്വാധ്യായം നടത്തണം.

അദാവോങ്കാരമുച്ചാര്യ നമോ ഽന്തേ തര്പയാമി വഃ

ആരംഭത്തിൽ 'ഓം' ഉച്ചരിച്ച്, അവസാനം 'നമസ്കാരം' പറഞ്ഞ്, നിങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

തിലോദകൈഃ പിതൄന് ഭക്ത്യാ സ്വസൂത്രോക്തവിധാനതഃ

എന്തിൽ ചേർത്ത വെള്ളം ഉപയോഗിച്ച്, സ്വന്തം വേദത്തിൽ പറയുന്ന വിധം അനുസരിച്ച്, ഭക്തിയോടെ പിതൃകൾക്ക് തൃപ്തി നൽകണം.

ദേവര്ഷോസ്തര്പയേദ് ധീമാനുദകാഞ്ജലിഭിഃ പിതന്

ധീമാൻ ആയവൻ, ദേവർഷിമാരെയും പിതാക്കളെയും കയ്യിൽ വെള്ളം എടുത്ത് തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

പ്രാചീനാവീതീ പിത്ര്യേ തു സ്വേന തീര്ഥേന ഭാവതഃ

പിതൃകർമ്മയിൽ, താന്റെ തിരുനൂൽ വലതുചെവിക്ക് മീതെ വെച്ച്, സ്വന്തം തീർത്ഥം ഭാവപൂർവ്വം ഉപയോഗിക്കണം.

സ്വൈര്മന്ത്രൈരര്ചയേദ് ദേവാന് പുഷ്പൈഃ പത്രൈരഥാമ്ബുഭിഃ

സ്വന്തം മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, പുഷ്പം, ഇല, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളംകൊണ്ട് ദേവതകളെ അർച്ചിക്കണം.

അന്യാംശ്ചാഭിമതാന് ദേവാന് ഭക്ത്യാ ചാക്രോധനോ ഽത്വരഃ

മറ്റു ഇഷ്ടദേവതകളെയും ഭക്തിയോടെ, കോപമില്ലാതെ, അതിവേഗം ചെയ്യാതെ അർച്ചിക്കണം.

ആപോ വാ ദേവതാഃ സര്വാസ്തേന സമ്യക് സമര്ചിതാഃ

എല്ലാ വെള്ളങ്ങളും ദേവതകളാണ്; അതിനാൽ, ഇതുവഴി അവരെ ശരിയായി പൂജിച്ചിരിക്കുന്നു.

നമസ്കാരേണ പുഷ്പാണി വിന്യസേദ് വൈ പൃഥക് പൃഥക്

നമസ്കാരത്തോടെ, ഓരോ പുഷ്പവും വേറേ വേറേ വയ്ക്കണം.

തസ്മാദനാദിമധ്യാന്തം നിത്യമാരാധയേദ്ധരിമ്

അതിനാൽ, ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ഹരിയെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം.

നൈതാഭ്യാം സദൃശോ മന്ത്രോ വേദേഷൂക്തശ്ചതുര്ഷ്വപി

ഈ രണ്ടിനോട് തുല്യമായ മന്ത്രം നാലു വേദങ്ങളിലും ഇല്ല.

തദാത്മാ തന്മനാഃ ശാന്തസ്തദ്വിഷ്ണോരിതി മന്ത്രതഃ

അത് ആത്മാവായി, മനസ്സ് അതിലേയ്ക്ക് ഏകാഗ്രമാക്കി, ശാന്തനായി, 'അത് വിഷ്ണുവാണ്' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.

ആരാധയേന്മഹാദേവം ഭാവപൂതോ മഹേശ്വരമ്

മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയോടെ മഹാദേവനായ മഹേശ്വരനെ ആരാധിക്കണം.

ഈശാനേനാഥ വാ രുദ്രൈസ്ത്ര്യമ്ബകേന സമാഹിതഃ

ഈശാനൻ, രുദ്രൻ, അല്ലെങ്കിൽ ത്ര്യമ്പകൻ എന്ന മന്ത്രങ്ങളിൽ ഏത് വേണമെങ്കിലും ഏകാഗ്രതയോടെ ഉപയോഗിക്കണം.

ഉക്ത്വാ നമഃ ശിവായേതി മന്ത്രേണാനേന യോജയേത്

'ശിവായ നമഃ' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച്, അതു പ്രയോഗിക്കണം.

നിവേദയീത സ്വാത്മാനം യോ ബ്രഹ്മാണമിതീശ്വരമ്

ബ്രഹ്മം എന്നു പറയുന്ന ഈശ്വരനിൽ, സ്വയം സമർപ്പിക്കണം.

ധ്യായീത ദേവമീശാനം വ്യോമമധ്യഗതം ശിവമ്

ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവമായ ശിവനെ ഒരുമനസ്സോടെ ധ്യാനിക്കണം.

കുര്യാത് പഞ്ച മഹായജ്ഞാന് ഗൃഹം ഗത്വാ സമാഹിതഃ

ഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി അഞ്ചു മഹായജ്ഞങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം.

മാനുഷ്യം ബ്രഹ്മയജ്ഞം ച പഞ്ച യജ്ഞാന് പ്രചക്ഷതേ

മനുഷ്യയജ്ഞവും ബ്രഹ്മയജ്ഞവും ആഞ്ചു യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു.

കൃത്വാ മനുഷ്യയജ്ഞം വൈ തതഃ സ്വാധ്യായമാചരേത്

മനുഷ്യയജ്ഞം നടത്തി കഴിഞ്ഞാൽ സ്വാധ്യായത്തിൽ ഏർപ്പെടണം.

കുശപുഞ്ജേ സമാസീനഃ കുശപാണിഃ സമാഹിതഃ

കുശത്തിരുകയിൽ ഇരുന്നു, കുശത്തണ്ടു കൈയിൽ പിടിച്ച്, മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി ഇരിക്കണം.

വൈശ്വദേവം തതഃ കുര്യാദ് ദേവയജ്ഞഃ സ വൈ സ്മൃതഃ

അതിനുശേഷം വൈശ്വദേവം ചെയ്യണം; അതാണ് ദേവതകൾക്ക് അർപ്പിക്കുന്ന യജ്ഞം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.