കൂര്മപുരാണമ്

ഇദമാപഃ പ്രവഹത വ്യാഹൃതിഭിസ്തഥൈവ ച

വെള്ളമേ, വ്യാഹൃതികൾ ഉച്ചരിച്ച് നീ ഒഴുകിപ്പോകണം.

അന്തര്ജലഗതോ മഗ്നോ ജപേത് ത്രിരഘമര്ഷണമ്

വെള്ളത്തിനകത്ത് മുഴുകി, അഘമർഷണ സൂക്തം മൂന്നു പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം.

ആവര്തയേദ് വാ പ്രണവം ദേവം വാ സംസ്മരേദ്ധരിമ്

അല്ലെങ്കിൽ, പ്രണവം ആവർത്തിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ഹരിയെ ഓർക്കാം.

അന്തര്ജലേ ത്രിരാവര്ത്യ സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ

വെള്ളത്തിനകത്ത് അതു മൂന്നു പ്രാവശ്യം ആവർത്തിച്ചാൽ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിട്ടൊഴിയും.

വിന്യസ്യ മൂര്ധ്നി തത് തോയം മുച്യതേ സര്വപാതകൈഃ

ആ വെള്ളം തലയിൽ വെച്ചാൽ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീങ്ങും.

തഥാഘമര്ഷണം സൂക്തം സര്വപാപാപനോദനമ്

അങ്ങനെ തന്നെ അഘമർഷണ സൂക്തം എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റുന്നതായി അറിയപ്പെടുന്നു.

പ്രക്ഷിപ്യാലോകയേദ് ദേവമുദ്വയം തമസസ്പരി

തളിച്ച് കഴിഞ്ഞ്, അന്ധകാരത്തെ അകറ്റുന്ന ദൈവത്തെ കാഴ്ചവെക്കണം.

ഹംസഃ ശുചിഷദേതേന സാവിത്ര്യാ ച വിശേഷതഃ

ഈ മന്ത്രത്താൽ, പ്രത്യേകിച്ച് സാവിത്രിയാൽ, ശുദ്ധമായ ഹംസൻ പുണ്യനാകും.

സാവിത്രീം വൈ ജപേത് പശ്ചാജ്ജപയജ്ഞഃ സ വൈ സ്മൃതഃ

ശേഷം സാവിത്രി ജപിക്കണം; അതാണ് ജപയജ്ഞം എന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്.

ശതരുദ്രീയമഥര്വശിരഃ സൌരാംശ്ച ശക്തിതഃ

ശതരുദ്രിയം, അതർവശിരസ്, സൌരസൂക്തങ്ങൾ എന്നിവ കഴിവനുസരിച്ച് ജപിക്കണം.

തിഷ്ഠംശ്ചേദീക്ഷമാണോര്ഽകം ജപ്യം കുര്യാത് സമാഹിതഃ

നിൽക്കുമ്പോൾ, സൂര്യനെ നോക്കി, ഏകാഗ്രതയോടെ ജപം നടത്തണം.

കര്തവ്യാ ത്വക്ഷമാലാ സ്യാദുത്തരാദുത്തമാ സ്മൃതാ

അക്ഷമാല ഉപയോഗിക്കണം; വടക്കുനിന്നുള്ളത് ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്നു പറയുന്നു.

ന കമ്പയേച്ഛിരോഗ്രീവാം ദന്താന്നൈവ പ്രകാശയേത്

തലയും കഴുത്തും കുലുക്കരുത്, പല്ലുകൾ കാണിക്കരുത്.

ഏകാന്തേ സുശുഭേ ദേശേ തസ്മാജ്ജപ്യം സമാചരേത്

ഒറ്റയ്ക്കും ശുഭമായ സ്ഥലത്തും ജപം നടത്തണം.

തൈരേവ ഭാഷണം കൃത്വാ സ്നാത്വാ ചൈവ ജപേത് പുനഃ

അവരോടൊപ്പം സംസാരിച്ച് സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം, വീണ്ടും ജപിക്കണം.

സൌരാന് മന്ത്രാന് ശക്തിതോ വൈ പാവമാനീസ്തു കാമതഃ

സ്വന്തം കഴിവിനനുസരിച്ച് സാവിത്രി മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കണം, ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ പാവമാനി സ്തോത്രങ്ങളും ചൊല്ലാം.

അന്യഥാ തു ശുചൌ ഭൂമ്യാം ദര്ഭേഷു സുസമാഹിതഃ

അല്ലെങ്കിൽ, മനസ്സ് ശുദ്ധിയോടെ, ശുദ്ധമായ നിലത്തോ ദർഭാ പുല്ലിന്മേലോ ഇരിക്കണം.

ആചമ്യ ച യഥാശാസ്ത്രം ശക്ത്യാ സ്വാധ്യായമാചരേത്

ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ആചമനം ചെയ്തശേഷം, സ്വാന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് സ്വാധ്യായം നടത്തണം.

അദാവോങ്കാരമുച്ചാര്യ നമോ ഽന്തേ തര്പയാമി വഃ

ആരംഭത്തിൽ 'ഓം' ഉച്ചരിച്ച്, അവസാനം 'നമസ്കാരം' പറഞ്ഞ്, നിങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

തിലോദകൈഃ പിതൄന് ഭക്ത്യാ സ്വസൂത്രോക്തവിധാനതഃ

എന്തിൽ ചേർത്ത വെള്ളം ഉപയോഗിച്ച്, സ്വന്തം വേദത്തിൽ പറയുന്ന വിധം അനുസരിച്ച്, ഭക്തിയോടെ പിതൃകൾക്ക് തൃപ്തി നൽകണം.

ദേവര്ഷോസ്തര്പയേദ് ധീമാനുദകാഞ്ജലിഭിഃ പിതന്

ധീമാൻ ആയവൻ, ദേവർഷിമാരെയും പിതാക്കളെയും കയ്യിൽ വെള്ളം എടുത്ത് തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

പ്രാചീനാവീതീ പിത്ര്യേ തു സ്വേന തീര്ഥേന ഭാവതഃ

പിതൃകർമ്മയിൽ, താന്റെ തിരുനൂൽ വലതുചെവിക്ക് മീതെ വെച്ച്, സ്വന്തം തീർത്ഥം ഭാവപൂർവ്വം ഉപയോഗിക്കണം.

സ്വൈര്മന്ത്രൈരര്ചയേദ് ദേവാന് പുഷ്പൈഃ പത്രൈരഥാമ്ബുഭിഃ

സ്വന്തം മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, പുഷ്പം, ഇല, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളംകൊണ്ട് ദേവതകളെ അർച്ചിക്കണം.

അന്യാംശ്ചാഭിമതാന് ദേവാന് ഭക്ത്യാ ചാക്രോധനോ ഽത്വരഃ

മറ്റു ഇഷ്ടദേവതകളെയും ഭക്തിയോടെ, കോപമില്ലാതെ, അതിവേഗം ചെയ്യാതെ അർച്ചിക്കണം.

ആപോ വാ ദേവതാഃ സര്വാസ്തേന സമ്യക് സമര്ചിതാഃ

എല്ലാ വെള്ളങ്ങളും ദേവതകളാണ്; അതിനാൽ, ഇതുവഴി അവരെ ശരിയായി പൂജിച്ചിരിക്കുന്നു.

നമസ്കാരേണ പുഷ്പാണി വിന്യസേദ് വൈ പൃഥക് പൃഥക്

നമസ്കാരത്തോടെ, ഓരോ പുഷ്പവും വേറേ വേറേ വയ്ക്കണം.

തസ്മാദനാദിമധ്യാന്തം നിത്യമാരാധയേദ്ധരിമ്

അതിനാൽ, ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ഹരിയെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം.

നൈതാഭ്യാം സദൃശോ മന്ത്രോ വേദേഷൂക്തശ്ചതുര്ഷ്വപി

ഈ രണ്ടിനോട് തുല്യമായ മന്ത്രം നാലു വേദങ്ങളിലും ഇല്ല.

തദാത്മാ തന്മനാഃ ശാന്തസ്തദ്വിഷ്ണോരിതി മന്ത്രതഃ

അത് ആത്മാവായി, മനസ്സ് അതിലേയ്ക്ക് ഏകാഗ്രമാക്കി, ശാന്തനായി, 'അത് വിഷ്ണുവാണ്' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.