കൂര്മപുരാണമ്

നവമശ്ചൈവ കൌമാരഃ പ്രാകൃതാ വൈകൃതാസ്ത്വിമേ

ഒമ്പതാമത്തേതാണ് ബാല്യസൃഷ്ടി; ഇവയാണ് സ്വാഭാവികവും വ്യത്യസ്തവും ആയ സൃഷ്ടികൾ.

ബുദ്ധിപൂര്വം പ്രവര്തന്തേ മുഖ്യാദ്യാ മുനിപുങ്ഗവാഃ

മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, പ്രധാന സൃഷ്ടിയും മറ്റു സൃഷ്ടികളും ബുദ്ധിപൂർവ്വം നടക്കുന്നു.

ഋഭും സനാത്കുമാരം ച പൂര്വമേവ പ്രജാപതിഃ

പൂർവ്വം പ്രജാപതി ഋഭുവിനെയും സനത്കുമാരനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ഈശ്വരാസക്തമനസോ ന സൃഷ്ടൌ ദധിരേ മതിമ്

അവരുടെ മനസ്സ് ഈശ്വരനിൽ ആകർഷിതമായതിനാൽ, അവർ സൃഷ്ടിയിൽ ചിന്തിച്ചില്ല.

മുമോഹ മായയാ സദ്യോ മായിനഃ പരമേഷ്ഠിനഃ

പരമേശ്ഠിയുടെ മായയാൽ അവർ ഉടനെ ഭ്രമിച്ചു.

നാരായണോ മഹായോഗീ യോഗിചിത്താനുരഞ്ജനഃ

മഹായോഗിയായ നാരായണൻ യോഗികളുടെ മനസ്സിൽ ആനന്ദം പകരുന്നു.

സ തപ്യമാനോ ഭഗവാന് ന കിഞ്ചിത് പ്രതിപദ്യത

ആ മഹാത്മാവായ ഭഗവാൻ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും ഒന്നും നേടാനായില്ല.

ക്രോധാവിഷ്ടസ്യ നേത്രാഭ്യാം പ്രാപതന്നശ്രു ബിന്ദവഃ

കോപം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീണു.

സമുത്പന്നോ മഹാദേവഃ ശരണ്യോ നീലലോഹിതഃ

അവിടെ നിന്ന് ശരണനായ നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന മഹാദേവൻ ഉദിച്ചു.

യം പ്രപശ്യന്തി വിദ്വാംസഃ സ്വാത്മസ്ഥം പരമേശ്വരമ്

സ്വാത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനെ ജ്ഞാനികൾ കാണുന്നു.

താമ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ സൃജേമാ വിവിധാഃ പ്രജാഃ

ആ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവു ഈ വൈവിധ്യമാർന്ന ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

കപര്ദിനോ നിരാതങ്കാംസ്ത്രിനേത്രാന് നീലലോഹിതാന്

കുടിയുള്ള തലമുടിയുമായി ഭയമില്ലാതെ മൂന്നു കണ്ണുകളും നീലയും ചുവപ്പും കലർന്നവരും.

പ്രജാഃ സ്ത്രക്ഷ്യേ ജഗന്നാഥ സൃജ ത്വമശുഭാഃ പ്രജാഃ

ലോകനാഥാ, ഞാൻ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കും; നീ ദുഷ്ടജാതികളെ സൃഷ്ടിക്കു.

സ്ഥാനാഭിമാനിനഃ സര്വാന് ഗദതസ്താന് നിബോധത

ഏത് സ്ഥലത്തെയും രക്ഷിക്കുന്നവരെ ഞാൻ പറയുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കേൾക്കുക.

നദ്യഃ സമുദ്രാഃ ശൈലാശ്ച വൃക്ഷാ വീരുധ ഏവ ച

നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, ഔഷധികൾ എന്നിവയും.

അര്ധമാസാശ്ച മാസാശ്ച അയനാബ്ദയുഗാദയഃ

പക്ഷങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, അയനം, വർഷങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ എന്നിവയും.

ദക്ഷമത്രിം വസിഷ്ഠം ച ധര്മം സംകല്പമേവ ച

ദക്ഷൻ, അത്രി, വസിഷ്ഠൻ, ധർമ്മൻ, സംകല്പം എന്നിവരും.

ശിരസോ ഽങ്ഗിരസം ദേവോ ഹൃദയാദ് ഭൃഗുമേവ ച

തലയിൽ നിന്ന് അങ്കിരസും, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഭൃഗുവും ഉദിച്ചു.

സംകല്പം ചൈവ സംകല്പാത് സര്വലോകപിതാമഹഃ

സംകല്പത്തിൽ നിന്ന് സംകല്പവും, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും പിതാമഹൻ.

അപാനാത് ക്രതുമവ്യഗ്രം സമാനാച്ച വസിഷ്ഠകമ്

അപാനത്തിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലനായ ക്രതു, സമാനത്തിൽ നിന്ന് വസിഷ്ഠൻ.

ആസ്ഥായ മാനവം രൂപം ധര്മസ്തൈഃ സംപ്രവര്തിതഃ

മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് ധർമ്മം അവരാൽ ആരംഭിക്കപ്പെട്ടു.

സിസൃക്ഷുരമ്ഭാംസ്യേതാനി സ്വമാത്മാനമയൂയുജത്

ഈ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു.

തതോ ഽസ്യ ജഘനാത് പൂര്വമസുരാ ജജ്ഞിരേ സുതാഃ

അതിനുശേഷം അവന്റെ അടിവശത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം അസുരപുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.

സാ തമോബഹുലാ യസ്മാത് പ്രജാസ്തസ്യാംസ്വപന്ത്യതഃ

അവിടെ ആ രാത്രി ഇരുണ്ടതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ ജീവികളും അതിൽ ഉറങ്ങുന്നത്.

തതോ ഽസ്യ മുഖതോ ദേവാ ദീവ്യതഃ സംപ്രജജ്ഞിരേ

പിന്നീട് അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ ജനിച്ചു, അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ.

തസ്മാദഹോ ധര്മയുക്താ ദേവതാഃ സമുപാസതേ

അതുകൊണ്ടാണ് ധർമ്മം നിറഞ്ഞ ദേവന്മാർ അവനെ ആരാധിക്കുന്നത്.

പിതൃവന്മന്യമാനസ്യ പിതരഃ സംപ്രജജ്ഞിരേ

അവൻ തന്നെ പിതാവെന്നു കരുതിയപ്പോൾ പിതാക്കന്മാർ ജനിച്ചു.

സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന സദ്യഃ സന്ധ്യാ വ്യജായത

അവൻ അതിനെ തുളച്ചു, ഉടനെ ആ ശരീരം സന്ധ്യയായി മാറി.

തയോര്മധ്യേ പിതൄണാം തു മൂര്തിഃ സന്ധ്യാ ഗരീയസീ

ഇവയിൽ, പിതാക്കന്മാരുടെ രൂപമായ സന്ധ്യയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതം.