കൂര്മപുരാണമ്

തദാ സമഭവദ് ബ്രഹ്മാ സഹസ്ത്രാക്ഷഃ സഹസ്ത്രപാത്

അപ്പോൾ ആയിരം കണ്ണുകളും ആയിരം കാലുകളും ഉള്ള ബ്രഹ്മാവ് ഉദിച്ചു.

ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യസ്തു സുഷ്വാപ സലിലേ തദാ

നാരായണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവ് അന്നത്തെ വെള്ളത്തിൽ ഉറങ്ങി.

ബ്രഹ്മസ്വരൂപിണം ദേവം ജഗതഃ പ്രഭവാപ്യയമ്

ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപമായ ദേവൻ ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവും ആകുന്നു.

അയനം തസ്യ താ യസ്മാത് തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ

അവന്റെ വിശ്രമസ്ഥലങ്ങൾ ആകയാൽ, അവനെ നാരായണൻ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.

ശര്വര്യന്തേ പ്രകുരുതേ ബ്രഹ്മത്വം സര്ഗകാരണാത്

രാത്രിയുടെ അവസാനം, സൃഷ്ടിക്കായി അവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥിതിയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

അനുമാനാത് തദുദ്ധാരം കര്തുകാമഃ പ്രജാപതിഃ

അനുമാനിച്ച് അതിനെ ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച് പ്രജാപതി പ്രവർത്തിച്ചു.

അധൃഷ്യം മനസാപ്യന്യൈര്വാങ്മയം ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതമ്

മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിനാൽ പോലും പിടികൂടാനാകാത്തത്, വാക്കിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും 'ബ്രഹ്മം' എന്നറിയപ്പെടുന്നതുമാണ്.

ദംഷ്ട്രയാഭ്യുജ്ജഹാരൈനാമാത്മാധാരോ ധരാധരഃ

തന്റെ ദന്തംകൊണ്ട്, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ, സ്വയം അധിഷ്ഠിതനായവൻ, അവളെ ഉയർത്തി.

അസ്തുവഞ്ജനലോകസ്ഥാഃ സിദ്ധാ ബ്രഹ്മര്ഷയോ ഹരിമ്

വായുവിന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കുന്ന സിദ്ധന്മാരും ബ്രഹ്മർഷിമാരും ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു.

പുരുഷായ പുരാണായ ശാശ്വതായ ജയായ ച

പുരുഷനായി, ആദിമനായി, ശാശ്വതനായി, ജയശാലിയായ് ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

നമോ ഹിരണ്യഗര്ഭായ വേധസേ പരമാത്മനേ

ഹിരണ്യഗര്‍ഭനായി, സ്രഷ്ടാവായി, പരമാത്മാവായി ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

നാരായണായ ദേവായ ദേവാനാം ഹിതകാരിണേ

നാരായണനായ ദൈവത്തേയും, ദേവന്മാരുടെ ഉപകാരത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്നവനേയും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

സര്വഭൂതാത്മഭൂതായ കൂടസ്ഥായ നമോ നമഃ

എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായും, മാറ്റമില്ലാത്തവനായി, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

നമോ ബുദ്ധായ ശുദ്ധായ നമസ്തേ ജ്ഞാനരൂപിണേ

ബുദ്ധിയുള്ളവനേയും, ശുദ്ധനായവനേയും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപമായവനേയും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

അനന്തായാപ്രമേയായ കാര്യായ കരണായ ച

അവസാനമില്ലാത്തവനേയും, അളക്കാനാകാത്തവനേയും, കാരണമായവനേയും, ഉപാധിയായവനേയും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

നമോ മൂലപ്രകൃതയേ മായാരൂപായ തേ നമഃ

മൂലപ്രകൃതിയായവനേയും, മായാരൂപിയായവനേയും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

നമോ യോഗാധിഗമ്യായ നമഃ സകര്ഷണായ തേ

യോഗത്തിലൂടെ ലഭിക്കാവുന്നവനേയും, സകര്‍ഷണനായവനേയും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

നമഃ സിദ്ധായ പൂജ്യായ ഗുണത്രയവിഭാവിനേ

സിദ്ധനായവനേയും, ആരാധ്യനായവനേയും, ഗുണത്രയത്തെ വേർതിരിക്കുന്നവനേയും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

നമോ ഽമൂര്തായ മൂര്തായ മാധവായ നമോ നമഃ

രൂപമില്ലാത്തവനേയും, രൂപമുള്ളവനേയും, മാധവനായവനേയും വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാന്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു.

പാലയൈതജ്ജഗത് സര്വം ത്രാതാ ത്വം ശരണം ഗതി

ഈ ലോകം മുഴുവന്‍ രക്ഷിക്കണമേ; രക്ഷകനും, അഭയവും, ലക്ഷ്യവും നീയാണു.

പ്രസാദമകരോത് തേഷാം വരാഹവപുരീശ്വരഃ

വര്ാഹരൂപമായിരിക്കുന്ന ഈശ്വരന്‍ അവരോടു കൃപ കാണിച്ചു.

മുമോച രൂപം മനസാ ധാരയിത്വാ പ്രിജാപതിഃ

പ്രജാപതി മനസ്സില്‍ ആ രൂപം ചിന്തിച്ചു, പിന്നെ അതു പുറത്തുവിട്ടു.

വിതതത്വാച്ച ദേഹസ്യ ന മഹീ യാതി സംപ്ലവമ്

അവന്റെ ശരീരം അത്ര വിശാലമായതിനാല്‍ ഭൂമി മുങ്ങിയില്ല.

പ്രാക്സര്ഗദഗ്ധാനഖിലാംസ്തതഃ സര്ഗേ ഽദധന്മനഃ

മുന്‍പത്തെ പ്രളയത്തില്‍ എല്ലാം ദഹിച്ച ശേഷം, സൃഷ്ടിക്കായി അവന്‍ മനസ്സു ചിട്ടപ്പെടുത്തി.

അബുദ്ധിപൂര്വകഃ സര്ഗഃ പ്രാദുര്ഭൂതസ്തമോമയഃ

അജ്ഞതയോടുകൂടിയ, ഇരുണ്ടതായ ഒരു സൃഷ്ടി ഉദിച്ചുവന്നു.

അവിദ്യാ പഞ്ചപര്വൈഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാത്മനഃ

ഈ അജ്ഞാനം, അഞ്ചു ഘട്ടങ്ങളോടുകൂടി, മഹാത്മാവില്‍ നിന്നു ഉദിച്ചു.

സംവൃതസ്തമസാ ചൈവ ബീജകമ്ഭുവനാവൃതഃ

അത് ഇരുണ്ടതാല്‍ പൊതിഞ്ഞിരുന്നതും, വിത്ത് ലോകം കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടതുമായിരിന്നു.

മുക്യാ നഗാ ഇതി പ്രോക്താ മുഖ്യസര്ഗസ്തു സ സ്മൃതഃ

പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ എന്നാണിവയെ വിളിക്കുന്നത്; ഇതാണ് പ്രധാന സൃഷ്ടിയെന്നു കരുതപ്പെടുന്നത്.

തസ്യാഭിധ്യായതഃ സര്ഗസ്തിര്യക്സ്ത്രോതോ ഽഭ്യവര്തത

അവന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് തിര്യക് സ്രോതസ്സായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു.