കൂര്മപുരാണമ്

ഖം ബ്രഹ്മ ശൂന്യം പ്രകൃതിം നിര്ഗുണം ച

ആകാശം, ബ്രഹ്മം, ശൂന്യം, ആദിപ്രകൃതി, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തത്—

തദന്തരാ യത്പ്രതിഭാതി തത്ത്വമ്

അവയുടെ ഇടയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെന്തുമോ അതാണ് യഥാർത്ഥ സത്യം.

പ്രസീദ ഭൂതാധിപതേ മഹേശ

ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനായ മഹേശ്വരാ, ദയചെയ്യണമേ.

പ്രസാദയാമോ വയമേകമീശമ്

നാം ഏകനായ ഇശ്വരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

നമോ ഽഗ്നയേ ദേവ നമഃ ശിവായ

ദേവനേ, അഗ്നിക്കു നമസ്കാരം; ശിവനേ, നമസ്കാരം.

സംഹൃത്യ പരമം രൂപം പ്രകൃതിസ്ഥോ ഽഭവദ് ഭവഃ

പരമരൂപം പിന്‍വലിച്ച് ഭവൻ പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ നാരായണം ദേവം വിസ്മിതാ വാക്യമബ്രുവന്

നാരായണനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ അത്ഭുതത്തോടെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ദൃഷ്ട്വാ തേ പരമം രൂപം നിര്വൃതാഃ സ്മ സനാതന

നിന്റെ പരമരൂപം കണ്ടു, അനന്തനേ, ഞങ്ങൾ സാന്ത്വാനപ്പെട്ടു.

അസ്മാകം ജായതേ ഭക്തിസ്ത്വയ്യേവാവ്യഭിചാരിണീ

നിനക്കു മാത്രം ഞങ്ങളിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ഉണരുന്നു.

ഭൂയോ ഽപി തവ യന്നിത്യം യാഥാത്മ്യം പരമേഷ്ഠിനഃ

പുനരായും, പരമേശ്വരനേ, നിന്റെ ശാശ്വതമായ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം—

പ്രാഹഃ ഗമ്ഭീരയാ വാചാ സമാലോക്യ ച മാധവമ്

മാധവനെ കണ്ടു അവർ ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വക്ഷ്യാമീശസ്യ മാഹാത്മ്യം യത്തദ്വേദവിദോ വിദുഃ

വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവർ അറിയുന്ന ഈശ്വരന്റെ മഹത്വം ഞാൻ പറയാം.

സര്വലോകൈകസംഹര്താ സര്വാത്മാഹം സനാതനഃ

എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഒറ്റയ്ക്ക് നശിപ്പിക്കുന്നവനും, എല്ലാറ്റിന്റെയും ശാശ്വതാത്മാവും ഞാനാണ്.

മധ്യേ ചാന്തഃ സ്ഥിതം സര്വം നാഹം സര്വത്ര സംസ്ഥിതഃ

എല്ലാം മധ്യത്തിലും അവസാനത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നില്ല.

മമൈഷാ ഹ്യുപമാ വിപ്രാ മായയാ ദര്ശിതാ മയാ

മുനികളേ, ഇതാണ് എന്റെ ഉപമ; എന്റെ മായയാൽ ഞാൻ ഇതു കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.

പ്രേരയാമി ജഗത് കൃത്സ്നം ക്രിയാശാക്തിരിയം മമ

സകല ലോകത്തെയും ഞാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; ഈ പ്രവർത്തനശക്തി എനിക്ക് സ്വന്തമാണ്.

സോ ഽഹം കാലോ ജഗത് കൃത്സ്നം പ്രേരയാമി കലാത്മകമ്

ഞാനാണ് കാലം; കാലസ്വഭാവമുള്ള ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഞാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

സംഹരാമ്യേകരൂപേണ ദ്വിധാവസ്ഥാ മമൈവ തു

എല്ലാം ഞാൻ ഒരു രൂപത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെടുക്കുന്നു; എന്നാൽ ഈ രണ്ട് നിലകളും എന്റെതായതാണ്.

ക്ഷോഭയാമി ച സര്ഗാദൌ പ്രധാനപുരുഷാവുഭൌ

സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഞാൻ പ്രധാനവും പുരുഷനും ഉണർത്തുന്നു.

മഹദാദിക്രമേണൈവ മമ തേജോ വിജൃമ്ഭതേ

മഹത് തുടങ്ങിയ ക്രമത്തിൽ എന്റെ തേജസ് വിരിയുന്നു.

ഹിരണ്യഗര്ഭോ മാര്തണ്ഡഃ സോ ഽപി മദ്ദേഹസംഭവഃ

ഹിരണ്യഗർഭനും സൂര്യനും എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്.

ദത്തവാനാത്മജാന് വേദാന് കല്പാദൌ ചതുരോ ദ്വിജാഃ

യുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അവൻ തന്റെ പുത്രന്മാരായ ദ്വിജന്മാർക്ക് നാലു വേദങ്ങളും നൽകി.

ദിവ്യം തന്മാമകൈശ്വര്യം സര്വദാ വഹതി സ്വയമ്

അവൻ എപ്പോഴും എന്റെ ദിവ്യമായ ഐശ്വര്യം സ്വയം വഹിക്കുന്നു.

ഭൂത്വാ ചതുര്മുഖഃ സര്ഗം സൃജത്യേവാത്മസംഭവഃ

നാലുമുഖനായ്, സ്വയം ഉദിച്ചവൻ ലോകസൃഷ്ടി നടത്തുന്നു.

മമൈവ പരമാ മൂര്തിഃ കരോതി പരിപാലനമ്

എന്റെ പരമമായ രൂപം മാത്രം സംരക്ഷണകർമ്മം ചെയ്യുന്നു.

മദാജ്ഞയാസൌ സതതം സംഹരിഷ്യതി മേ തനുഃ

എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ആ എന്റെ രൂപം എല്ലായ്പ്പോഴും സംഹാരം നടത്തുന്നു.

പാകം ച കുരുതേ വഹ്നിഃ സോ ഽപി മച്ഛക്തിചോദിതഃ

അഗ്നി പാചനം ചെയ്യുന്നത് എന്റെ ശക്തിയാൽ പ്രേരിതമായിട്ടാണ്.

വൈശ്വാനരോ ഽഗ്നിര്ഭഗവാനീശ്വരസ്യ നിയോഗതഃ

വൈശ്വാനരൻ എന്ന ദൈവികാഗ്നി ഈശ്വരന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

സോ ഽപി സംജീവയേത് കൃത്സ്നമീശസ്യൈവ നിയോഗതഃ

അവനും ഈശ്വരന്റെ ആജ്ഞയാൽ എല്ലാം ജീവിപ്പിക്കുന്നു.