കൂര്മപുരാണമ്

യോഗാത്മാനം ചിത്പതിം ദിവ്യനൃത്യമ്

യോഗാത്മാവും ചൈതന്യത്തിന്റെ നാഥനും ദിവ്യനൃത്തം ചെയ്യുന്നവനായി,

ബ്രഹ്മാനന്ദമനുഭൂയാനുഭൂയ

ബ്രഹ്മാനന്ദം വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവിച്ചു,

സ്വയംപ്രഭം ഭവതോ യത്പ്രകാശമ്

ഭഗവനെ, നിന്നിൽ നിന്നു പ്രഭമെന്ന പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ തേജസ്,

വിശന്തി ത്വാം യതയോ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠാഃ

ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരായ യതികൾ നിന്നിലേക്കാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത്.

സ്തേഷാം ശാന്തിഃ ശാശ്വതീ നേതരേഷാമ്

അവർക്കു മാത്രമാണ് ശാശ്വതമായ സമാധാനം; മറ്റുള്ളവർക്ക് അല്ല.

സ്വയം ജ്യോതിരചലോ നിത്യമുക്തഃ

സ്വയം പ്രകാശമുള്ളവനും അചഞ്ചലനും എപ്പോഴും മോചിതനുമാണ് നീ.

നമാമസ്ത്വാം ശരണം സംപ്രപന്നാഃ

നാം നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു; നിന്നെ ആശ്രയമായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ധാതാരമാദിത്യമനേകരൂപമ്

നീ ധാരകനും സൂര്യനും അനേകം രൂപങ്ങളുള്ളവനുമാണ്.

സനാതനസ്ത്വം പുരുഷോത്തമോ ഽസി

നീ ശാശ്വതനും പരമപുരുഷനുമാണ്.

സര്വേശ്വരസ്ത്വം പരമേശ്വരോ ഽസി

നീ സകലത്തിന്റെയും അധിപനാണ്, നീ പരമേശ്വരനുമാണ്.

ഖം ബ്രഹ്മ ശൂന്യം പ്രകൃതിം നിര്ഗുണം ച

ആകാശം, ബ്രഹ്മം, ശൂന്യം, ആദിപ്രകൃതി, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തത്—

തദന്തരാ യത്പ്രതിഭാതി തത്ത്വമ്

അവയുടെ ഇടയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെന്തുമോ അതാണ് യഥാർത്ഥ സത്യം.

പ്രസീദ ഭൂതാധിപതേ മഹേശ

ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനായ മഹേശ്വരാ, ദയചെയ്യണമേ.

പ്രസാദയാമോ വയമേകമീശമ്

നാം ഏകനായ ഇശ്വരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

നമോ ഽഗ്നയേ ദേവ നമഃ ശിവായ

ദേവനേ, അഗ്നിക്കു നമസ്കാരം; ശിവനേ, നമസ്കാരം.

സംഹൃത്യ പരമം രൂപം പ്രകൃതിസ്ഥോ ഽഭവദ് ഭവഃ

പരമരൂപം പിന്‍വലിച്ച് ഭവൻ പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ നാരായണം ദേവം വിസ്മിതാ വാക്യമബ്രുവന്

നാരായണനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ അത്ഭുതത്തോടെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ദൃഷ്ട്വാ തേ പരമം രൂപം നിര്വൃതാഃ സ്മ സനാതന

നിന്റെ പരമരൂപം കണ്ടു, അനന്തനേ, ഞങ്ങൾ സാന്ത്വാനപ്പെട്ടു.

അസ്മാകം ജായതേ ഭക്തിസ്ത്വയ്യേവാവ്യഭിചാരിണീ

നിനക്കു മാത്രം ഞങ്ങളിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ഉണരുന്നു.

ഭൂയോ ഽപി തവ യന്നിത്യം യാഥാത്മ്യം പരമേഷ്ഠിനഃ

പുനരായും, പരമേശ്വരനേ, നിന്റെ ശാശ്വതമായ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം—

പ്രാഹഃ ഗമ്ഭീരയാ വാചാ സമാലോക്യ ച മാധവമ്

മാധവനെ കണ്ടു അവർ ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വക്ഷ്യാമീശസ്യ മാഹാത്മ്യം യത്തദ്വേദവിദോ വിദുഃ

വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവർ അറിയുന്ന ഈശ്വരന്റെ മഹത്വം ഞാൻ പറയാം.

സര്വലോകൈകസംഹര്താ സര്വാത്മാഹം സനാതനഃ

എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഒറ്റയ്ക്ക് നശിപ്പിക്കുന്നവനും, എല്ലാറ്റിന്റെയും ശാശ്വതാത്മാവും ഞാനാണ്.

മധ്യേ ചാന്തഃ സ്ഥിതം സര്വം നാഹം സര്വത്ര സംസ്ഥിതഃ

എല്ലാം മധ്യത്തിലും അവസാനത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നില്ല.

മമൈഷാ ഹ്യുപമാ വിപ്രാ മായയാ ദര്ശിതാ മയാ

മുനികളേ, ഇതാണ് എന്റെ ഉപമ; എന്റെ മായയാൽ ഞാൻ ഇതു കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.

പ്രേരയാമി ജഗത് കൃത്സ്നം ക്രിയാശാക്തിരിയം മമ

സകല ലോകത്തെയും ഞാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; ഈ പ്രവർത്തനശക്തി എനിക്ക് സ്വന്തമാണ്.

സോ ഽഹം കാലോ ജഗത് കൃത്സ്നം പ്രേരയാമി കലാത്മകമ്

ഞാനാണ് കാലം; കാലസ്വഭാവമുള്ള ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഞാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

സംഹരാമ്യേകരൂപേണ ദ്വിധാവസ്ഥാ മമൈവ തു

എല്ലാം ഞാൻ ഒരു രൂപത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെടുക്കുന്നു; എന്നാൽ ഈ രണ്ട് നിലകളും എന്റെതായതാണ്.

ക്ഷോഭയാമി ച സര്ഗാദൌ പ്രധാനപുരുഷാവുഭൌ

സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഞാൻ പ്രധാനവും പുരുഷനും ഉണർത്തുന്നു.