കൂര്മപുരാണമ്

ഈശ്വരേണൈകതാപന്നമപശ്യന് ബ്രഹ്മവാദിനഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ആ ഈശ്വരനോടൊപ്പം ഏകതയിൽ അകപ്പെട്ടവനെ കണ്ടു.

കൃതാര്ഥം മേനിരേ സന്തഃ സ്വാത്മാനം ബ്രഹ്മവാദിനഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ ലയിച്ച ജ്ഞാനികൾ തങ്ങൾ സഫലരായെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.

മഹര്ഷിരത്രിഃ കപിലോ മരീചിഃ

മഹർഷിമാരായ അത്രി, കപിലൻ, മരീചി ഇവർ,

ബദ്ധ്വാഞ്ജലിം സ്വേഷു ശിരഃസു ഭൂയഃ

തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജനങ്ങളോടു വീണ്ടും കൈകൂപ്പി തലവാഴ്ത്തി,

ആനന്ദപൂര്ണായതമാനസാസ്തേ

അവരുടെ മനസ്സുകൾ ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു,

പ്രചേതസം ബ്രഹ്മമയം പവിത്രമ്

ബ്രഹ്മസ്വരൂപനും വിശുദ്ധനും ആയ പ്രചേതസിനെ അവർ സ്തുതിച്ചു.

കവിം പരേഭ്യഃ പരമം തത്പരം ച

എല്ലാവർക്കും മുകളിൽ, അതീതനും പരമജ്ഞാനിയുമായ മഹർഷിയെ,

സ്ത്വാമേവ സര്വം പ്രവദന്തി സന്തഃ

ജ്ഞാനികൾ നീയൊന്നാണ് എല്ലാം എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

യഥാവിധാനം സകലം സസര്ജ

അവൻ എല്ലാ സൃഷ്ടികളും യഥാക്രമം സൃഷ്ടിച്ചു.

നൃത്യന്തം സ്വേ ഹൃദയേ സന്നിവിഷ്ടമ്

സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ച് നൃത്തം ചെയ്യുന്നവനായി,

യോഗാത്മാനം ചിത്പതിം ദിവ്യനൃത്യമ്

യോഗാത്മാവും ചൈതന്യത്തിന്റെ നാഥനും ദിവ്യനൃത്തം ചെയ്യുന്നവനായി,

ബ്രഹ്മാനന്ദമനുഭൂയാനുഭൂയ

ബ്രഹ്മാനന്ദം വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവിച്ചു,

സ്വയംപ്രഭം ഭവതോ യത്പ്രകാശമ്

ഭഗവനെ, നിന്നിൽ നിന്നു പ്രഭമെന്ന പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ തേജസ്,

വിശന്തി ത്വാം യതയോ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠാഃ

ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരായ യതികൾ നിന്നിലേക്കാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത്.

സ്തേഷാം ശാന്തിഃ ശാശ്വതീ നേതരേഷാമ്

അവർക്കു മാത്രമാണ് ശാശ്വതമായ സമാധാനം; മറ്റുള്ളവർക്ക് അല്ല.

സ്വയം ജ്യോതിരചലോ നിത്യമുക്തഃ

സ്വയം പ്രകാശമുള്ളവനും അചഞ്ചലനും എപ്പോഴും മോചിതനുമാണ് നീ.

നമാമസ്ത്വാം ശരണം സംപ്രപന്നാഃ

നാം നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു; നിന്നെ ആശ്രയമായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ധാതാരമാദിത്യമനേകരൂപമ്

നീ ധാരകനും സൂര്യനും അനേകം രൂപങ്ങളുള്ളവനുമാണ്.

സനാതനസ്ത്വം പുരുഷോത്തമോ ഽസി

നീ ശാശ്വതനും പരമപുരുഷനുമാണ്.

സര്വേശ്വരസ്ത്വം പരമേശ്വരോ ഽസി

നീ സകലത്തിന്റെയും അധിപനാണ്, നീ പരമേശ്വരനുമാണ്.

ഖം ബ്രഹ്മ ശൂന്യം പ്രകൃതിം നിര്ഗുണം ച

ആകാശം, ബ്രഹ്മം, ശൂന്യം, ആദിപ്രകൃതി, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തത്—

തദന്തരാ യത്പ്രതിഭാതി തത്ത്വമ്

അവയുടെ ഇടയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെന്തുമോ അതാണ് യഥാർത്ഥ സത്യം.

പ്രസീദ ഭൂതാധിപതേ മഹേശ

ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനായ മഹേശ്വരാ, ദയചെയ്യണമേ.

പ്രസാദയാമോ വയമേകമീശമ്

നാം ഏകനായ ഇശ്വരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

നമോ ഽഗ്നയേ ദേവ നമഃ ശിവായ

ദേവനേ, അഗ്നിക്കു നമസ്കാരം; ശിവനേ, നമസ്കാരം.

സംഹൃത്യ പരമം രൂപം പ്രകൃതിസ്ഥോ ഽഭവദ് ഭവഃ

പരമരൂപം പിന്‍വലിച്ച് ഭവൻ പ്രകൃതിയിൽ നിലകൊണ്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ നാരായണം ദേവം വിസ്മിതാ വാക്യമബ്രുവന്

നാരായണനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ അത്ഭുതത്തോടെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ദൃഷ്ട്വാ തേ പരമം രൂപം നിര്വൃതാഃ സ്മ സനാതന

നിന്റെ പരമരൂപം കണ്ടു, അനന്തനേ, ഞങ്ങൾ സാന്ത്വാനപ്പെട്ടു.

അസ്മാകം ജായതേ ഭക്തിസ്ത്വയ്യേവാവ്യഭിചാരിണീ

നിനക്കു മാത്രം ഞങ്ങളിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ഉണരുന്നു.