കൂര്മപുരാണമ്

തമേവ മോചകം രുദ്രമാകാശേ ദദൃശുഃ പരമ്

മോക്ഷം നൽകുന്ന പരമരുദ്രനെ അവർ ആകാശത്തിൽ കണ്ടു.

സഹസ്രബാഹും ജടിലം ചന്ദ്രാര്ധകൃതശേഖരമ്

ആയിരം കൈകളും, ജടാമുടിയും, അർദ്ധചന്ദ്രം കിരീടമായി ധരിച്ചവനും.

ദണ്ഡപാണിം ത്രയീനേത്രം സൂര്യസോമാഗ്നിലോചനമ്

കൈയിൽ ദണ്ഡം പിടിച്ചും, മൂന്നു കണ്ണുകളും, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും കണ്ണുകളായവനും.

ദംഷ്ട്രാകരാലം ദുര്ധര്ഷം സൂര്യകോടിസമപ്രഭമ്

കുരുതിയുള്ള പല്ലുകളും, ഭയങ്കരനും, കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലും പ്രകാശമുള്ളവനും.

നൃത്യന്തം ദദൃശുര്ദേവം വിശ്വകര്മാണമീശ്വരമ്

അവർ സർവ്വസൃഷ്ടികർത്താവായ ദൈവത്തെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതായി കണ്ടു.

പശൂനാം പതിമീശാനം ജ്യോതിഷാം ജ്യോതിരവ്യയമ്

മൃഗങ്ങളുടെ അധിപതിയും, ഈശ്വരനും, പ്രകാശങ്ങളിൽ അതുല്യമായ പ്രകാശവുമാണ്.

കാലാത്മാനം കാലകാലം ദേവദേവം മഹേശ്വരമ്

കാലത്തിന്റെ സ്വരൂപവും, കാലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും, ദേവതകളുടെ ദൈവവും, മഹാദേവനും.

ജ്ഞാനവൈരാഗ്യനിലയം ജ്ഞാനയോഗം സനാതനമ്

ജ്ഞാനത്തിലും വൈരാഗ്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതനായവനും, ശാശ്വതമായ ജ്ഞാനയോഗവുമാണ്.

മഹേന്ദ്രോപേന്ദ്രനമിതം മഹര്ഷിഗണവന്ദിതമ്

ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും നമസ്കരിക്കുന്നവനും, മഹർഷിമാർ വന്ദിക്കുന്നവനും.

യോഗിനാം ഹൃദി തിഷ്ഠന്തം യോഗമായാസമാവൃതമ്

യോഗിമാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനും, യോഗമായയാൽ മൂടപ്പെട്ടവനും.

ഈശ്വരേണൈകതാപന്നമപശ്യന് ബ്രഹ്മവാദിനഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ആ ഈശ്വരനോടൊപ്പം ഏകതയിൽ അകപ്പെട്ടവനെ കണ്ടു.

കൃതാര്ഥം മേനിരേ സന്തഃ സ്വാത്മാനം ബ്രഹ്മവാദിനഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ ലയിച്ച ജ്ഞാനികൾ തങ്ങൾ സഫലരായെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.

മഹര്ഷിരത്രിഃ കപിലോ മരീചിഃ

മഹർഷിമാരായ അത്രി, കപിലൻ, മരീചി ഇവർ,

ബദ്ധ്വാഞ്ജലിം സ്വേഷു ശിരഃസു ഭൂയഃ

തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജനങ്ങളോടു വീണ്ടും കൈകൂപ്പി തലവാഴ്ത്തി,

ആനന്ദപൂര്ണായതമാനസാസ്തേ

അവരുടെ മനസ്സുകൾ ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു,

പ്രചേതസം ബ്രഹ്മമയം പവിത്രമ്

ബ്രഹ്മസ്വരൂപനും വിശുദ്ധനും ആയ പ്രചേതസിനെ അവർ സ്തുതിച്ചു.

കവിം പരേഭ്യഃ പരമം തത്പരം ച

എല്ലാവർക്കും മുകളിൽ, അതീതനും പരമജ്ഞാനിയുമായ മഹർഷിയെ,

സ്ത്വാമേവ സര്വം പ്രവദന്തി സന്തഃ

ജ്ഞാനികൾ നീയൊന്നാണ് എല്ലാം എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

യഥാവിധാനം സകലം സസര്ജ

അവൻ എല്ലാ സൃഷ്ടികളും യഥാക്രമം സൃഷ്ടിച്ചു.

നൃത്യന്തം സ്വേ ഹൃദയേ സന്നിവിഷ്ടമ്

സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ച് നൃത്തം ചെയ്യുന്നവനായി,

യോഗാത്മാനം ചിത്പതിം ദിവ്യനൃത്യമ്

യോഗാത്മാവും ചൈതന്യത്തിന്റെ നാഥനും ദിവ്യനൃത്തം ചെയ്യുന്നവനായി,

ബ്രഹ്മാനന്ദമനുഭൂയാനുഭൂയ

ബ്രഹ്മാനന്ദം വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവിച്ചു,

സ്വയംപ്രഭം ഭവതോ യത്പ്രകാശമ്

ഭഗവനെ, നിന്നിൽ നിന്നു പ്രഭമെന്ന പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ തേജസ്,

വിശന്തി ത്വാം യതയോ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠാഃ

ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരായ യതികൾ നിന്നിലേക്കാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത്.

സ്തേഷാം ശാന്തിഃ ശാശ്വതീ നേതരേഷാമ്

അവർക്കു മാത്രമാണ് ശാശ്വതമായ സമാധാനം; മറ്റുള്ളവർക്ക് അല്ല.

സ്വയം ജ്യോതിരചലോ നിത്യമുക്തഃ

സ്വയം പ്രകാശമുള്ളവനും അചഞ്ചലനും എപ്പോഴും മോചിതനുമാണ് നീ.

നമാമസ്ത്വാം ശരണം സംപ്രപന്നാഃ

നാം നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു; നിന്നെ ആശ്രയമായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ധാതാരമാദിത്യമനേകരൂപമ്

നീ ധാരകനും സൂര്യനും അനേകം രൂപങ്ങളുള്ളവനുമാണ്.

സനാതനസ്ത്വം പുരുഷോത്തമോ ഽസി

നീ ശാശ്വതനും പരമപുരുഷനുമാണ്.