കൂര്മപുരാണമ്

പ്രോച്യതേ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ മഹാന് ബ്രഹ്മമയോ ഽമലഃ

ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിനെ മഹാനായും, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയുമായും, നിർമ്മലനുമായും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

സോ ഽവികല്പേന യോഗേന യുജ്യതേ നാത്ര സംശയഃ

അവൻ നിർഭേദമായ യോഗത്തിലൂടെ ഏകീകരിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

നൃത്യാമി യോഗീ സതതം യസ്തദ് വേദ സ വേദവിത്

എന്നിൽ എപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്ന യോഗിയെ അറിയുന്നവൻ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ജ്ഞാനിയാകുന്നു.

പ്രസന്നചേതസേ ദേയം ധാര്മികായാഹിതാഗ്നയേ

ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ധാർമ്മികനും അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്യുന്നവനും ആയ ഒരാള്ക്ക് ദാനം നൽകണം.

നനര്ത പരമം ഭാവമൈശ്വരം സംപ്രദര്ശയന്

അവൻ പരമദൈവികമായ അവസ്ഥ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്തു.

നൃത്യമാനം മഹാദേവം വിഷ്ണുനാ ഗഗനേ ഽമലേ

വിഷ്ണു ആകാശത്തിലെ പാവനമായ സ്ഥലത്ത് മഹാദേവനെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു.

തമീശം സര്വഭൂതാനാമാകശേ ദദൃശുഃ കില

എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും അധിപതിയായ ആ ഈശ്വരനെ അവർ ആകാശത്തിൽ കണ്ടു.

നൃത്യമാനഃ സ്വയം വിപ്രൈര്വിശ്വേശഃ ഖലു ദൃശ്യതേ

വിശ്വത്തിന്റെ അധിപതി സ്വയം നൃത്തം ചെയ്യുന്നതായി മഹർഷിമാർ കണ്ടു.

ജഹതി നൃത്യമാനം തം ഭൂതേശം ദദൃശുഃ കില

ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപതി നൃത്തം നിർത്തിയപ്പോൾ, അവർ അവനെ കണ്ടു.

ജ്യോതിര്മയം പ്രപശ്യന്തി സ യോഗീ ദൃശ്യതേ കില

അവർ അവനെ പ്രകാശമായ പ്രകാശമായി കാണുന്നു; ആ യോഗിയെ അവിടെ കാണാം.

തമേവ മോചകം രുദ്രമാകാശേ ദദൃശുഃ പരമ്

മോക്ഷം നൽകുന്ന പരമരുദ്രനെ അവർ ആകാശത്തിൽ കണ്ടു.

സഹസ്രബാഹും ജടിലം ചന്ദ്രാര്ധകൃതശേഖരമ്

ആയിരം കൈകളും, ജടാമുടിയും, അർദ്ധചന്ദ്രം കിരീടമായി ധരിച്ചവനും.

ദണ്ഡപാണിം ത്രയീനേത്രം സൂര്യസോമാഗ്നിലോചനമ്

കൈയിൽ ദണ്ഡം പിടിച്ചും, മൂന്നു കണ്ണുകളും, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും കണ്ണുകളായവനും.

ദംഷ്ട്രാകരാലം ദുര്ധര്ഷം സൂര്യകോടിസമപ്രഭമ്

കുരുതിയുള്ള പല്ലുകളും, ഭയങ്കരനും, കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലും പ്രകാശമുള്ളവനും.

നൃത്യന്തം ദദൃശുര്ദേവം വിശ്വകര്മാണമീശ്വരമ്

അവർ സർവ്വസൃഷ്ടികർത്താവായ ദൈവത്തെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതായി കണ്ടു.

പശൂനാം പതിമീശാനം ജ്യോതിഷാം ജ്യോതിരവ്യയമ്

മൃഗങ്ങളുടെ അധിപതിയും, ഈശ്വരനും, പ്രകാശങ്ങളിൽ അതുല്യമായ പ്രകാശവുമാണ്.

കാലാത്മാനം കാലകാലം ദേവദേവം മഹേശ്വരമ്

കാലത്തിന്റെ സ്വരൂപവും, കാലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും, ദേവതകളുടെ ദൈവവും, മഹാദേവനും.

ജ്ഞാനവൈരാഗ്യനിലയം ജ്ഞാനയോഗം സനാതനമ്

ജ്ഞാനത്തിലും വൈരാഗ്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതനായവനും, ശാശ്വതമായ ജ്ഞാനയോഗവുമാണ്.

മഹേന്ദ്രോപേന്ദ്രനമിതം മഹര്ഷിഗണവന്ദിതമ്

ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും നമസ്കരിക്കുന്നവനും, മഹർഷിമാർ വന്ദിക്കുന്നവനും.

യോഗിനാം ഹൃദി തിഷ്ഠന്തം യോഗമായാസമാവൃതമ്

യോഗിമാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനും, യോഗമായയാൽ മൂടപ്പെട്ടവനും.

ഈശ്വരേണൈകതാപന്നമപശ്യന് ബ്രഹ്മവാദിനഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ ആ ഈശ്വരനോടൊപ്പം ഏകതയിൽ അകപ്പെട്ടവനെ കണ്ടു.

കൃതാര്ഥം മേനിരേ സന്തഃ സ്വാത്മാനം ബ്രഹ്മവാദിനഃ

ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ ലയിച്ച ജ്ഞാനികൾ തങ്ങൾ സഫലരായെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.

മഹര്ഷിരത്രിഃ കപിലോ മരീചിഃ

മഹർഷിമാരായ അത്രി, കപിലൻ, മരീചി ഇവർ,

ബദ്ധ്വാഞ്ജലിം സ്വേഷു ശിരഃസു ഭൂയഃ

തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജനങ്ങളോടു വീണ്ടും കൈകൂപ്പി തലവാഴ്ത്തി,

ആനന്ദപൂര്ണായതമാനസാസ്തേ

അവരുടെ മനസ്സുകൾ ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു,

പ്രചേതസം ബ്രഹ്മമയം പവിത്രമ്

ബ്രഹ്മസ്വരൂപനും വിശുദ്ധനും ആയ പ്രചേതസിനെ അവർ സ്തുതിച്ചു.

കവിം പരേഭ്യഃ പരമം തത്പരം ച

എല്ലാവർക്കും മുകളിൽ, അതീതനും പരമജ്ഞാനിയുമായ മഹർഷിയെ,

സ്ത്വാമേവ സര്വം പ്രവദന്തി സന്തഃ

ജ്ഞാനികൾ നീയൊന്നാണ് എല്ലാം എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

യഥാവിധാനം സകലം സസര്ജ

അവൻ എല്ലാ സൃഷ്ടികളും യഥാക്രമം സൃഷ്ടിച്ചു.