കൂര്മപുരാണമ്

ഭക്തിമന്തഃ പ്രമുച്യന്തേ കാലേന മയി സംഗതാഃ

ഭക്തിയുള്ളവരും, എന്നിൽ ഏകീകരിച്ചവരും, കാലത്തിനൊപ്പം മോചിതരാവുന്നു.

ആദാവേതത് പ്രതിജ്ഞാതം ന മേ ഭക്തഃ പ്രണശ്യതി

ആദിയിൽ തന്നെ ഞാൻ പ്രഖ്യാപിച്ചതാണ്: എന്റെ ഭക്തൻ നശിക്കുകയില്ല.

യോ ഹി തം പൂജയേദ് ഭക്ത്യാ സ പൂജയതി മാം സദാ

ആയാൾ ഭക്തിയോടെ അവനെ ആരാധിച്ചാൽ, എന്നെ എന്നും ആരാധിക്കുന്നതാണു.

യോ മേ ദദാതി നിയതഃ സ മേ ഭക്തഃ പ്രിയോ മതഃ

ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി എന്നെ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ എനിക്ക് പ്രിയമായ ഭക്തനാണ്.

വിധായ ദത്തവാന് വേദാനശേഷാനാത്മനിഃ സൃതാന്

ആത്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ച എല്ലാ വേദങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചും ദാനവും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ധാര്മികാണാം ച ഗോപ്താഹം നിഹന്താ വേദവിദ്വിഷാമ്

നന്മയുള്ളവരെ ഞാൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു, വേദത്തെ വെറുക്കുന്നവരെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കുന്നു.

സംസാരഹേതുരേവാഹം സര്വസംസാരവര്ജിതഃ

ലോകജീവിതത്തിന് കാരണം ഞാൻ തന്നെയാണ്, എങ്കിലും ആ ലോകബന്ധങ്ങളിൽ ഒന്നും എന്നെ ബാധിക്കില്ല.

മായാവീ മാമീകാ ശക്തിര്മായാ ലോകവിമോഹിനീ

ഭ്രമയുടെ ഉടമ ഞാൻ തന്നെയാണ്; എന്റെ അതുല്യശക്തി മായയാണ്, ലോകങ്ങളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതും അതാണ്.

നാശയാമി തയാ മായാം യോഗിനാം ഹൃദി സംസ്ഥിതഃ

യോഗിമാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ച്, ആ മായയാൽ ഞാൻ ഭ്രമം നശിപ്പിക്കുന്നു.

ആധാരഭൂതഃ സര്വാസാം നിധാനമമൃതസ്യ ച

എല്ലാവിഷയങ്ങൾക്കും ഞാൻ ആധാരവും, അമൃതത്തിന്റെ നിധിയുമാണ്.

ആസ്ഥായ ബ്രഹ്മാണോ രൂപം മന്മയീ മദധിഷ്ഠിതാ

എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നുള്ള, എന്നിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപം ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഭൂത്വാ നാരായണോ ഽനന്തോ ജഗന്നാഥോ ജഗന്മയഃ

നാരായണനായി, അനന്തനായി, ലോകത്തിന്റെ അധിപനായി, ഞാൻ സകലജഗത്തിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

താമസീ മേ സമാഖ്യാതാ കാലാഖ്യാ രുദ്രരൂപിണീ

എന്റെ താമസികശക്തി 'കാല' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അത് രുദ്രന്റെ രൂപമാണ്.

അപരേ ഭക്തിയോഗേന കര്മയോഗേന ചാപരേ

ചിലർ ഭക്തിയോഗത്തിലൂടെ എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു, മറ്റുചിലർ കർമ്മയോഗത്തിലൂടെയും.

യോ ഹി ജ്ഞാനേന മാം നിത്യമാരാധയതി നാന്യഥാ

എന്നെ ജ്ഞാനത്തോടെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവൻ, മറ്റുവഴിയല്ലാതെ,

തേ ഽപി മാം പ്രാപ്നുവന്ത്യേവ നാവര്തന്തേ ച വൈ പുനഃ

അവരും എന്നെ പ്രാപിക്കും; പിന്നെ അവർ വീണ്ടും ജനിക്കുകയില്ല.

മയ്യേവ സംസ്ഥിതം വിശ്വം മയാ സംപ്രേര്യതേ ജഗത്

സകലവിശ്വവും എന്നിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു; ലോകം എന്റെ ഇച്ഛയാൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

പ്രേരയാമി ജഗത്കൃത്സ്നമേതദ്യോ വേദ സോ ഽമൃതഃ

ഈ മുഴുവൻ ലോകത്തെയും ഞാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; ഇത് അറിയുന്നവൻ അമൃതനാകുന്നു.

കരോതി കാലോ ഭഗവാന് മഹായോഗേശ്വരഃ സ്വയമ്

കാലം തന്നെയാണ് മഹായോഗേശ്വരനായ ഭഗവാൻ സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

യോഗേശ്വരോ ഽസൌ ഭഗവാന് മഹാദേവോ മഹാന് പ്രഭുഃ

അവൻ യോഗത്തിന്റെ അധിപൻ, മഹാദേവൻ, മഹാപ്രഭുവാണ്.

പ്രോച്യതേ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ മഹാന് ബ്രഹ്മമയോ ഽമലഃ

ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിനെ മഹാനായും, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയുമായും, നിർമ്മലനുമായും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

സോ ഽവികല്പേന യോഗേന യുജ്യതേ നാത്ര സംശയഃ

അവൻ നിർഭേദമായ യോഗത്തിലൂടെ ഏകീകരിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

നൃത്യാമി യോഗീ സതതം യസ്തദ് വേദ സ വേദവിത്

എന്നിൽ എപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്ന യോഗിയെ അറിയുന്നവൻ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ജ്ഞാനിയാകുന്നു.

പ്രസന്നചേതസേ ദേയം ധാര്മികായാഹിതാഗ്നയേ

ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ധാർമ്മികനും അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്യുന്നവനും ആയ ഒരാള്ക്ക് ദാനം നൽകണം.

നനര്ത പരമം ഭാവമൈശ്വരം സംപ്രദര്ശയന്

അവൻ പരമദൈവികമായ അവസ്ഥ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്തു.

നൃത്യമാനം മഹാദേവം വിഷ്ണുനാ ഗഗനേ ഽമലേ

വിഷ്ണു ആകാശത്തിലെ പാവനമായ സ്ഥലത്ത് മഹാദേവനെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു.

തമീശം സര്വഭൂതാനാമാകശേ ദദൃശുഃ കില

എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും അധിപതിയായ ആ ഈശ്വരനെ അവർ ആകാശത്തിൽ കണ്ടു.

നൃത്യമാനഃ സ്വയം വിപ്രൈര്വിശ്വേശഃ ഖലു ദൃശ്യതേ

വിശ്വത്തിന്റെ അധിപതി സ്വയം നൃത്തം ചെയ്യുന്നതായി മഹർഷിമാർ കണ്ടു.

ജഹതി നൃത്യമാനം തം ഭൂതേശം ദദൃശുഃ കില

ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപതി നൃത്തം നിർത്തിയപ്പോൾ, അവർ അവനെ കണ്ടു.