കൂര്മപുരാണമ്

നിര്വികല്പം നിരാഭാസം സര്വാവാസം പരാമൃതമ്

വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാത്തതും, രൂപഭേദമില്ലാത്തതും, എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായതും, പരമമായ അമൃതവുമാണ്.

നിര്ഗുണം പരമം വ്യോമ തജ്ജ്ഞാനം സൂരയോ വിദുഃ

ഗുണങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തതും, പരമമായ വിശാലതയുമായതും, ഈ ജ്ഞാനം ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു.

സോ ഽഹം സര്വത്രഗഃ ശാന്തോ ജ്ഞാനാത്മാ പരമേശ്വരഃ

ഞാനാണ് അതു, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും, ശാന്തതയും, ജ്ഞാനസ്വരൂപിയും, പരമേശ്വരനുമാണ്.

മത്സ്ഥാനി സര്വഭൂതാനി യസ്തം വേദ സ വേദവിത്

എന്നിൽ എല്ലാ ജീവികളും നിലകൊള്ളുന്നു; ഇത് അറിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ വേദം അറിയുന്നവൻ.

തയോരനാദിരുദ്ദിഷ്ടഃ കാലഃ സംയോജകഃ പരഃ

ഇവയിൽ ആദിയില്ലാത്തതിനെ കാലം എന്നും, അതാണ് പരമമായ ഐക്യത്വം ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്നും പറയുന്നു.

തദാത്മകം തദന്യത് സ്യാത് തദ്രൂപം മാമകം വിദുഃ

അത് സ്വഭാവം തന്നെയാണ്; മറ്റൊന്ന് അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്റെ രൂപം അതാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നു.

യാ സാ പ്രകൃതിരുദ്ദിഷ്ടാ മോഹിനീ സര്വദേഹിനാമ്

എല്ലാ ശരീരധാരികളെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നതിനെ പ്രകൃതി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

അഹങ്കാരവിമുക്തത്വാത് പ്രോച്യതേ പഞ്ചവിംശകഃ

അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതമായതിനാൽ അതിനെ ഇരുപത്തഞ്ചാമത്തെ തത്വം എന്ന് പറയുന്നു.

വിജ്ഞാനശക്തിര്വിജ്ഞാതാ ഹ്യഹങ്കാരസ്തദുത്ഥിതഃ

വിവേകശക്തിയാണ് അറിഞ്ഞവൻ; അതിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

സ ജീവഃ സോ ഽന്തരാത്മേതി ഗീയതേ തത്ത്വചിന്തകൈഃ

തത്വചിന്തകർ അതിനെ ജീവൻ, അന്തരാത്മാവ് എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു.

സ വിജ്ഞാനാത്മകസ്തസ്യ മനഃ സ്യാദുപകാരകമ്

അത് ജ്ഞാനസ്വരൂപമാണ്; അതിന് മനസ്സ് ഉപകരണം ആയി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

സ ചാവിവേകഃ പ്രകൃതൌ സങ്ഗാത് കാലേന സോ ഽഭവത്

പ്രകൃതിയുമായി ചേർന്നതിനാൽ വിവേകശൂന്യത, കാലംകൊണ്ട് ഉണ്ടായി.

സര്വേ കാലസ്യ വശഗാ ന കാലഃ കസ്യചിദ് വശേ

എല്ലാവരും കാലത്തിന്റെ അധീനരാണ്; പക്ഷേ, കാലം ആരുടെയും അധീനമല്ല.

പ്രോച്യതേ ഭഗവാന് പ്രാണഃ സര്വജ്ഞഃ പുരുഷോത്തമഃ

ഭഗവാൻ പ്രാണൻ, എല്ലാം അറിയുന്നവൻ, പുരുഷോത്തമൻ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.

മനസശ്ചാപ്യഹങ്കാരമഹങ്കാരാന്മഹാന് പരഃ

മനസ്സിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; അഹങ്കാരത്തിന് മുകളിൽ മഹത്തത് ഉണ്ട്.

പുരുഷാദ് ഭഗവാന് പ്രാണസ്തസ്യ സര്വമിദം ജഗത്

പുരുഷനിൽ നിന്ന് ഭഗവാൻ പ്രാണൻ ഉത്ഭവിച്ചു; അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം മുഴുവൻ.

നാസ്തി മത്തഃ പരം ഭൂതം മാം വിജ്ഞായ വിമുച്യതേ

എന്നെക്കാൾ ഉയർന്ന ജീവി ഇല്ല; എന്നെ അറിഞ്ഞാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ഋതേ മാമേകമവ്യക്തം വ്യോമരൂപം മഹേശ്വരമ്

എന്നെ ഒഴികെ, അവ്യക്തമായ, ആകാശസദൃശമായ, മഹേശ്വരനായ ഒരുവൻ മാത്രമാണ്.

മായീ മായാമയോ ദേവഃ കാലേന സഹ സങ്ഗതഃ

മായയുള്ളവനും, മായയിൽ നിന്നുമുള്ള ദേവനും, കാലത്തോടൊപ്പം ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു.

നിയോജയത്യനന്താത്മാ ഹ്യേതദ് വേദാനുശാസനമ്

അനന്താത്മാവായ അവൻ, വേദോപദേശത്തിന് അനുസരിച്ച് ഇതെല്ലാം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

മാഹാത്മ്യം ദേവദേവസ്യ യേനേദം സംപ്രവര്തതേ

ദേവദേവന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് ഈ ലോകം സഞ്ചരിക്കുന്നത്.

ശക്യോ ഹി പുരുഷൈര്ജ്ഞാതുമൃതേ ഭക്തിമനുത്തമാമ്

ഉത്തമമായ ഭക്തിയില്ലാതെ മനുഷ്യർക്ക് ഇതറിയാൻ കഴിയില്ല.

മാം സര്വസാക്ഷിണം ലോകോ ന ജാനാതി മുനീശ്വരാഃ

എല്ലാവിധത്തിനും സാക്ഷിയായ എന്നെ ലോകവും മഹർഷികളും അറിയുന്നില്ല.

സോ ഽഹന്ധാതാ വിധാതാ ച കാലോ ഽഗ്നിര്വിശ്വതോമുഖഃ

അവൻ ആത്മാവും സൃഷ്ടാവും വിധാതാവും കാലവും അഗ്നിയും എല്ലാദിശയിലുമുള്ളവനും ആകുന്നു.

ബ്രഹ്മാ ച മനവഃ ശക്രോ യേ ചാന്യേ പ്രഥിതൌജസഃ

ബ്രഹ്മാവും മനുക്കളും ഇന്ദ്രനും മറ്റും പ്രശസ്തമായ ശക്തിയുള്ളവരും—

യജന്തി വിവിധൈരഗ്നിം ബ്രാഹ്മണാ വൈദികൈര്മഖൈഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിവിധ വേദിക യാഗങ്ങൾകൊണ്ട് അഗ്നിയെ ആരാധിക്കുന്നു.

ധ്യായന്തി യോഗിനോ ദേവം ഭൂതാധിപതിമീശ്വരമ്

യോഗികൾ ഭവനാഥനായ ഈശ്വരനെ, ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപതിയെ, ധ്യാനിക്കുന്നു.

സര്വദേവതനുര്ഭൂത്വാ സര്വാത്മാ സര്വസംസ്ഥിതഃ

എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും രൂപമായ്, സർവ്വാത്മാവായി, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നു.

തേഷാം സന്നിഹിതോ നിത്യം യേ ഭക്ത്യാ മാമുപാസതേ

ഭക്തിയോടെ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവരുടെ അടുത്ത് ഞാൻ എപ്പോഴും സന്നിഹിതനാണ്.