കൂര്മപുരാണമ്

അനുത്പാദാച്ച പൂര്വത്വാത് സ്വയംഭൂരിതി സ സ്മൃതഃ

ഉത്പത്തി ഇല്ലാത്തതും ആദിയായതും കൊണ്ടു അവൻ സ്വയംഭൂവെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു.

ഹരഃ സംസാരഹരണാദ് വിഭുത്വാദ് വിഷ്ണുരുച്യതേ

സംസാരത്തെ നീക്കം ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ ഹരൻ, സർവ്വവ്യാപിയായതുകൊണ്ട് വിഷ്ണു എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

സര്വജ്ഞഃ സര്വവിജ്ഞാനാത് സര്വഃ സര്വമയോ യതഃ

എല്ലാം അറിയുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ സർവജ്ഞൻ, എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായതുകൊണ്ട് അവൻ സർവ്വൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

താരണാത് സര്വദുഃ ഖാനാം താരകഃ പരിഗീയതേ

എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്നവനാണ് 'താരകൻ' എന്ന് പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നത്.

അനേകഭേദഭിന്നസ്തു ക്രീഡതേ പരമേശ്വരഃ

അനേകംവിധങ്ങളായ രൂപങ്ങളിൽ പരമേശ്വരൻ കളിക്കുന്നു.

അബുദ്ധിപൂര്വകോ വിപ്രാ ബ്രാഹ്മീം സൃഷ്ടിം നിബോധത

മഹർഷിമാരേ, അനാവശ്യമായ ചിന്തയില്ലാതെ ബ്രഹ്മയുടെ സൃഷ്ടിയെ മനസ്സിലാക്കൂ.

ന ശക്യതേ സമാഖ്യാതും ബഹുവര്ഷൈരപി സ്വയമ്

പല വർഷങ്ങൾകൊണ്ടു പോലും ഇതിന്റെ മുഴുവൻ വിശദീകരണം ഒരാൾക്ക് സാധിക്കില്ല.

സ ഏവ സ്യാത് പരഃ കാലഃ തദന്തേ പ്രതിസൃജ്യതേ

അവസാനത്തിൽ ലയിക്കുന്നതായ ആ സമയമേ പരമമായ കാലം ആകൂ.

തത് പരാഖ്യം തദര്ധം ച പരാര്ധമഭിദീയതേ

അത് 'പരാർദ്ധം' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ പാതി പോലും 'പരാർദ്ധം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

കാഷ്ഠാസ്ത്രിംശത് കലാ ത്രിംശത് കലാ മൌഹൂര്തികീ ഗതിഃ

മുപ്പത് കഷ്ടകൾ ചേർന്ന് ഒരു കലയും, മുപ്പത് കലകൾ ചേർന്ന് ഒരു മുഹൂർത്തവും ആകുന്നു.

അഹോരാത്രാണി താവന്തി മാസഃ പക്ഷദ്വയാത്മകഃ

അത്രയേറെ അഹോരാത്രങ്ങൾ ചേർന്ന്, രണ്ട് പക്ഷങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു മാസം ആകുന്നു.

അയനം ദക്ഷിണം രാത്രിര്ദേവാനാമുത്തരം ദിനമ്

ദക്ഷിണായനം ദേവന്മാർക്ക് രാത്രി, ഉത്തരായനം അവർക്കു പകൽ ആകുന്നു.

ചതുര്യുഗം ദ്വാദശഭിഃ തദ്വിഭാഗം നിബോധത

ഒരു ചതുര്യുഗം പന്ത്രണ്ടു ഭാഗങ്ങളാണ്; അതിന്റെ വിഭജനം മനസ്സിലാക്കൂ.

തസ്യ താവച്ഛതീ സന്ധ്യാ സന്ധ്യാംശശ്ച കൃതസ്യ തു

അതിൽ നൂറ് ഭാഗം സംധ്യയും, കൃതയുഗത്തിലെ സംധ്യാഭാഗവും ആകുന്നു.

അംശകം ഷട്ശതം തസ്മാത് കൃസന്ധ്യാംശകം വിനാ

അതിനുശേഷം ആറുനൂറ് ഭാഗമാണ്, കൃതയുഗത്തിലെ സംധ്യാഭാഗം ഒഴിവാക്കി.

ത്രേതാദ്വാപരതിഷ്യാണാം കാലജ്ഞാനേ പ്രകീര്തിതമ്

ത്രേത, ദ്വാപര, കലി യുഗങ്ങളുടെ കാലം ഇങ്ങനെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തദേകസപ്തതിഗുണം മനോരന്തരമുച്യതേ

അത് എഴുപത്തൊന്ന് ഇരട്ടിയാക്കുന്നതാണ് ഒരു മന്വന്തരം എന്ന് പറയുന്നു.

സ്വായംഭുവാദയഃ സര്വേ തതഃ സാവര്ണികാദയഃ

സ്വായംഭുവാദി എല്ലാവരും, പിന്നെ സാവർണികാദികളും അങ്ങനെ തുടരും.

പൂര്ണം യുഗസഹസ്ത്രം വൈ പരിപാല്യാ നരേശ്വരൈഃ

ആയിരം യുഗങ്ങൾ മുഴുവനും മനുഷ്യരാജാക്കന്മാർ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

വ്യാഖ്യാതാനി ന സംദേഹഃ കല്പം കല്പേന ചൈവ ഹി

ഇവയെല്ലാം വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഒരു കല്പവും അതിന്റെ ദൈർഘ്യവും സംശയമില്ല.

ചതുര്യുഗസഹസ്ത്രം തു കല്പമാഹുര്മനീഷിണഃ

ഒരു കല്പം ആയിരം ചതുര്യുഗങ്ങളാണ് എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

ബ്രഹ്മണഃ കഥിതം വര്ഷം പരാഖ്യം തച്ഛതം വിദുഃ

ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞ വർഷം 'പരാ' എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്. ജ്ഞാനികൾക്ക് അത് നൂറ് വർഷങ്ങളാണ് എന്ന് അറിയാം.

തേനായം പ്രോച്യതേ സദ്ഭിഃ പ്രാകൃതഃ പ്രതിസംചരഃ

അതുകൊണ്ട്, സത്പുരുഷന്മാർ ഇതിനെ സ്വാഭാവികമായ ലയമെന്നു പറയുന്നു.

പ്രോച്യതേ കാലയോഗേന പുനരേവ ച സംഭവഃ

കാലത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ സൃഷ്ടി വീണ്ടും ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.

കാലേനൈവ തു സൃജ്യന്തേ സ ഏവ ഗ്രസതേ പുനഃ

കാലംകൊണ്ടുതന്നെ സൃഷ്ടികൾ ഉണ്ടാകുന്നു; അതേ കാലംകൊണ്ടുതന്നെ അവ വീണ്ടും ലയിക്കുന്നു.

സര്വഗത്വാത് സ്വതന്ത്രത്വാത് സര്വാത്മാസൌ മഹേശ്വരഃ

എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും സ്വതന്ത്രനുമാകയാൽ, ആ മഹേശ്വരൻ എല്ലാവരുടെയും ആത്മാവാണ്.

ഏകോ ഹി ഭഗവാനീശഃ കാലഃ കവിരിതി ശ്രുതി

ശാസ്ത്രം പറയുന്നു: ഒരുവൻ മാത്രമാണ് ഭഗവാൻ, ഈശ്വരൻ, കാലം, കവി.

സാംപ്രതം വര്തതേ തദ്വത് തസ്യ കല്പോ ഽയമഷ്ടമഃ

ഇപ്പോൾ അതുപോലെതന്നെ തുടരുന്നു; ഇതാണ് അവന്റെ എട്ടാമത്തെ കല്പം.

വാരാഹോ വര്തതേ കല്പഃ തസ്യ വക്ഷ്യാമി വിസ്തരമ്

ഇപ്പോൾ വരാഹ കല്പം നടക്കുന്നു; അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഞാൻ പറയും.