ജഗത് സ്ഥാപയതേ സര്വം സ വിഷ്ണുഃ പ്രകൃതിര്ധ്രുവാ
സകല ലോകവും നിലനിര്ത്തുന്നത് ആ ശാശ്വതമായ പ്രകൃതിയായ വിഷ്ണുവാണ്.
രാജസീ ചാനിരുദ്ധാഖ്യാ പ്രദ്യുമ്നഃ സൃഷ്ടികാരികാ
സൃഷ്ടിയുടെ കര്ത്താക്കളായ രജോഗുണം അണിരുദ്ധന് എന്നറിയപ്പെടുന്നു, പ്രദ്യുമ്നനും കൂടിയാണ്.
നാരായണാഖ്യോ ബ്രഹ്മാസൌ പ്രിജാസര്ഗം കരോതി സഃ
നാരായണന് എന്ന ബ്രഹ്മാവ് സകല ജീവികളുടെ സൃഷ്ടി നടത്തുന്നു.
തയാ സംമോഹയേദ് വിശ്വം സദേവാസുരമാനുഷമ്
അവളിലൂടെ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ലോകം മുഴുവന് അവന് മായയിലാക്കുന്നു.
വാസുദേവോ ഹ്യനന്താത്മാ കേവലോ നിര്ഗുണോ ഹരിഃ
വാസുദേവന് അത്ഭുതാത്മാവും ഏകനും ഗുണരഹിതനായ ഹരിയും ആകുന്നു.
വാസുദേവാത്മകം നിത്യമേതദ് വിജ്ഞായ മുച്യതേ
ഇത് വാസുദേവസ്വഭാവം എന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി മനസ്സിലാക്കുന്നവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.
ബിഭേദ വാസുദേവോ ഽസൌ പ്രദ്യുമ്നോ ഹരിരവ്യയഃ
അക്ഷരനായ ഹരി വാസുദേവന് പ്രദ്യുമ്നനായി മാറി.
അപാന്തരതമാഃ പൂര്വം സ്വേച്ഛയാ ഹ്യഭവദ്ധരിഃ
പഴയകാലത്ത് ഹരി തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അപാന്തരതമാ ആയി.
ഏകോ ഽയം വേദ ഭഗവാന് വ്യാസോ നാരായണഃ പ്രഭുഃ
ഈ മഹാത്മാവായ നാരായണനും വ്യാസനും വേദങ്ങളെ പൂര്ണമായി അറിയുന്നവനാണ്.
ഏതത് സത്യം പുനഃ സത്യമേവം ജ്ഞാത്വാ ന മുഹ്യതി
ഇത് സത്യമാണ്, വീണ്ടും സത്യം തന്നെയാണ്; ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞാല് ഒരിക്കലും ഭ്രമം വരികയില്ല.
ദ്വാപരേ പ്രഥമേ വ്യാസോ മനുഃ സ്വായംഭുവോ മതഃ
ആദ്യ ദ്വാപരയുഗത്തില് വ്യാസന് സ്വായംഭുവമനുവായാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്.
ദ്വിതീയേ ദ്വാപരേ ചൈവ വേദവ്യാസഃ പ്രജാപതിഃ
രണ്ടാം ദ്വാപരയുഗത്തില് പ്രജാപതിയായ വേദവ്യാസനാണ്.
സവിതാ പഞ്ചമേ വ്യാസഃ ഷഷ്ഠേ മൃത്യുഃ പ്രകീര്തിതഃ
അഞ്ചാമതില് വ്യാസന് സവിതാവാണ്; ആറാമതില് മരണം എന്നാണ് പറയുന്നത്.
സാരസ്വതശ്ച നവമേ ത്രിധാമാ ദശമേ സ്മൃതഃ
ഒമ്പതാമതില് സാരസ്വതന് വ്യാസനാണ്; പത്താമതില് ത്രിധാമാ എന്ന പേരിലാണ് ഓര്മ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.
ത്രയോദശേ തഥാ ധര്മസ്തരക്ഷുസ്തു ചതുര്ദശേ
പതിമൂന്നാമതില് ധര്മന്, പതിനാലാമതില് തരക്ഷു.
കൃതഞ്ജയഃ സപ്തദശേ ഹ്യഷ്ടാദശേ ഋതഞ്ജയഃ
പതിനേഴാമതില് കൃതഞ്ജയനും പതിനെട്ടാമതില് ഋതഞ്ജയനും.
രാജശ്രവാശ്ചൈകവിംശസ്തസ്മാച്ഛുഷ്മായണഃ പരഃ
ഇരുപത്തൊന്നാമതില് രാജശ്രവാസും, അതിന് ശേഷം ശുഷ്മായണനും.
പഞ്ചവിശേ തഥാ ശക്തിഃ ഷഡ്വിംശേ തു പരാശരഃ
ഇരുപത്തിയഞ്ചാമതില് ശക്തിയും ഇരുപത്തിയാറാമതില് പരാശരനും.
പരാശരസുതോ വ്യാസഃ കൃഷ്ണദ്വൈപായനോ ഽഭവത്
പരാശരന്റെ മകനായ വ്യാസൻ കൃഷ്ണദ്വൈപായനനായി ജനിച്ചു.
പാരാശര്യോ മഹായോഗീ കൃഷ്ണദ്വൈപായനോ ഹരിഃ
പരാശരപുത്രനായ മഹായോഗിയായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ ഹരിയാണ്.
തത്പ്രസാദാദസൌ വ്യാസം വേദാനാമകരോത് പ്രഭുഃ
അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ആ പ്രഭു വ്യാസനെ വേദങ്ങളുടെ ക്രമീകരണത്തിനായി നിയോഗിച്ചു.
പൈലം തേഷാം ചതുര്ഥം ച പഞ്ചമം മാം മഹാമുനിഃ
ആ മഹാമുനി പൈലനെ നാലാമനായി, എന്നെ അഞ്ചാമനായി നിയമിച്ചു.
യജുര്വേദപ്രവക്താരം വൈശമ്പായനമേവ ച
യജുർവേദം ഉപദേശിക്കാൻ വൈശംപായനനെ നിയോഗിച്ചു.
ഇതിഹാസപുരാണാനി പ്രവക്തും മാമയോജയത്
ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും പാരായണം ചെയ്യാൻ എന്നെ അവൻ നിയോഗിച്ചു.
ചാതുര്ഹേത്രമഭൂദ് യസ്മിംസ്തേന യജ്ഞമഥാകരോത്
നാലു വിധത്തിലുള്ള യാഗികപുരോഹിതന്മാർ അവനിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു; അവൻ തന്നെയാണ് യജ്ഞം നടത്തിയത്.
ഔദ്ഗാത്രം സാമഭിശ്ചക്രേ ബ്രഹ്മത്വം ചാപ്യഥര്വഭിഃ
സാമഗാനങ്ങൾകൊണ്ട് ഔദ്ഗാത്രപദവിയും, അതർവഗാനങ്ങൾകൊണ്ട് ബ്രഹ്മപദവിയും അവൻ സ്ഥാപിച്ചു.
യജൂംഷി ച യജുര്വേദം സാമവേദം ച സാമഭിഃ
യജുർവേദത്തിന് യജൂസ്സുകൾയും, സാമവേദത്തിന് സാമഗാനങ്ങളും അവൻ നല്കി.
ശാഖാനാം തു ശതേനൈവ യജുര്വേദമഥാകരോത്
യജുർവേദം അവൻ നൂറ് ശാഖകളായി വിഭജിച്ചു.
അഥര്വാണമഥോ വേദം ബിഭേദ നവകേന തു
അതർവവേദം ഒമ്പത് ഭാഗങ്ങളായി അവൻ വിഭജിച്ചു.
സോ ഽയമേകശ്ചതുഷ്പാദോ വേദഃ പൂര്വം പുരാതനാത്
ഇങ്ങനെ നാലു ഭാഗങ്ങളുള്ള ഈ ഏകവേദം പുരാതനകാലം മുതൽ നിലനിൽക്കുന്നു.