കൂര്മപുരാണമ്

പ്രാകൃതഃ പ്രലയോ ജ്ഞേയോ യാവദ് വിശ്വസമുദ്ഭവഃ

പ്രാകൃതപ്രളയം എന്നത്, ഈ ലോകം ഉദയിക്കുന്നതുവരെ നീളുന്ന ഒരു ലയാവസ്ഥയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

അഹര്ന വിദ്യതേ തസ്യ ന രാത്രിര്ഹ്യുപചാരതഃ

അവസ്ഥയിൽ, അഹോരാത്രങ്ങൾ ഇല്ല; അർത്ഥത്തിൽ പോലും പകലോ രാത്രിയോ അവിടെ ഉണ്ടാകില്ല.

സര്വഭൂതമയോ ഽവ്യക്തോ ഹ്യന്തര്യാമീശ്വരഃ പരഃ

പ്രകടമല്ലാത്തത് എല്ലാ ജീവികളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന പരമാത്മാവാണ്, അകത്തുള്ള യഥാർത്ഥ അധിപനും ഭഗവാനുമാണ്.

ക്ഷോഭയാമാസ യോഗേന പരേണ പരമേശ്വരഃ

പരമേശ്വരൻ തന്റെ പരമമായ യോഗശക്തിയാൽ അതിനെ ഉണർത്തി ചലിപ്പിച്ചു.

അനുപ്രവിഷ്ടഃ ക്ഷോഭായ തഥാസൌ യോഗമൂര്തിമാന്

യോഗസ്വരൂപനായ്, അതിൽ പ്രവേശിച്ച് ചലനം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഇടയാക്കി.

സ സംകോചവികാസാഭ്യാം പ്രധാനത്വേ ഽപി ച സ്ഥിതഃ

അവൻ സംകോചവും വികാസവും കൊണ്ടു പ്രധാനം എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിലകൊണ്ടു.

പ്രാദുരാസീന്മഹദ് ബീജം പ്രധാനപുരുഷാത്മകമ്

അവിടെ നിന്നാണ് പ്രധാനംയും പുരുഷനും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മഹാബീജം ഉദിച്ചു.

പ്രജ്ഞാധൃതിഃ സ്മൃതിഃ സംവിദേതസ്മാദിതി തത് സ്മൃതമ്

അത് മുതൽ ബുദ്ധി, ധൈര്യം, ഓർമ്മ, ബോധം എന്നിവ ഉദയിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.

ത്രിവിധോ ഽയമഹങ്കാരോ മഹതഃ സംബഭൂവ ഹ

മഹത്തിൽ നിന്ന് ഈ ത്രിവിധമായ അഹങ്കാരം ഉദിച്ചു.

ആത്മാ ച പുദ്ഗലോ ജീവോ യതഃ സര്വാഃ പ്രവൃത്തയഃ

അത് മുതൽ ആത്മാവും, വ്യക്തിയും, ജീവനും, അവരിൽ നിന്നാണ് എല്ലാ പ്രവർത്തികളും ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.

ഇന്ദ്രിയാണി തഥാ ദേവാഃ സര്വം തസ്യാത്മജം ജഗത്

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ദേവന്മാർ, ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ സൃഷ്ടികളും അവന്റെ പുത്രന്മാരാണ്.

യേനാസൌ ജായതേ കര്താ ഭൂതാദീംശ്ചാനുപശ്യതി

ആളും, പ്രവർത്തിയും, ഭൂതാദികൾ കാണുന്നതും, അവൻ ജനിക്കുന്നതും ആ ഒരാളാൽ ആണ്.

തൈജസാനീന്ദ്രിയാണി സ്യുര്ദേവാ വൈകാരികാ ദശ

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തേജസ്സായവയാണെന്ന് പറയുന്നു; പത്തു ദേവന്മാർ വൈകാരികസ്വഭാവമുള്ളവരാണ്.

ഭൂതതന്മാത്രസര്ഗോ ഽയം ഭൂതാദേരഭവന് പ്രജാഃ

ഇത് ഭൂതതന്മാത്രകളുടെ സൃഷ്ടിയാണ്; ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ജീവികൾ ഉദിച്ചു.

ആകാശം ശുഷിരം തസ്മാദുത്പന്നം ശബ്ദലക്ഷണമ്

അവിടെ നിന്ന് ശൂന്യമായ ശബ്ദസ്വഭാവമുള്ള ആകാശം ഉദിച്ചു.

വായുരുത്പദ്യതേ തസ്മാത് തസ്യ സ്പര്ശോ ഗുണോ മതഃ

അത് മുതൽ വായു ഉദിച്ചു; അതിന്റെ ഗുണം സ്പർശം എന്നാണ് കരുതുന്നത്.

ജ്യോതിരുത്പദ്യതേ വായോസ്തദ്രൂപഗുണമുച്യതേ

വായുവിൽ നിന്ന് അഗ്നി ഉദിച്ചു; അതിന് രൂപം എന്ന ഗുണം ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.

സംഭവന്തി തതോ ഽമ്ഭാംസി രസാധാരാണി താനി തു

അതിനുശേഷം വെള്ളം ഉദിച്ചു, അതാണ് രുചിയുടെ ആധാരമായത്.

സംഘാതോ ജായതേ തസ്മാത് തസ്യ ഗന്ധോ ഗുണോ മതഃ

അതിനുശേഷം കൂട്ടം ഉണ്ടായി; അതിന്റെ ഗുണം സുഗന്ധം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

ദ്വിഗുണസ്തു തതോ വായുഃ ശബ്ദസ്പര്ശാത്മകോ ഽഭവത്

അതിനുശേഷം രണ്ടു ഗുണങ്ങളുള്ള വായു, ശബ്ദവും സ്പർശവും ഉള്ളത്, ഉണ്ടായി.

ത്രിഗുണഃ സ്യാത് തതോ വഹ്നിഃ സ ശബ്ദസ്പര്ശരൂപവാന്

അതിനുശേഷം മൂന്നു ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയ അഗ്നി, ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം എന്നിവയുള്ളത്, ഉദിച്ചു.

തസ്മാച്ചതുര്ഗുണാ ആപോ വിജ്ഞേയാസ്തു രസാത്മികാഃ

അതിനുശേഷം നാലു ഗുണങ്ങളുള്ള വെള്ളം, രുചിയുടെ സ്വഭാവമുള്ളത്, ഉണ്ടായി.

തസമാത് പഞ്ചഗുണാ ഭൂമിഃ സ്ഥൂലാ ഭൂതേഷു ശബ്ദ്യതേ

അതിനുശേഷം അഞ്ചു ഗുണങ്ങളുള്ള ഭൂമി, ഭൗതികങ്ങളിലൊന്നായി, രൂപം കൊണ്ടു.

പരസ്പരാനുപ്രവേശാദ് ധാരയന്തി പരസ്പരമ്

ഇവ പരസ്പരം ചേർന്ന് ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നു.

നാശക്നുവന് പ്രജാഃ സ്ത്രഷ്ടുമസമാഗമ്യ കൃത്സ്നശഃ

അവ പരസ്പരം ഒന്നാകാതെ മുഴുവൻ സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.

മഹാദാദയോ വിശേഷാന്താ ഹ്മണ്ഡമുത്പാദയന്തി തേ

മഹത്തത്വം മുതൽ വിശേഷങ്ങൾ വരെ, അവ അണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു.

വിശേഷേഭ്യോ ഽണ്ഡമഭവദ് ബൃഹത് തദുദകേശയമ്

വിശേഷങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിയ അണ്ഡം ഉദിച്ചു, അത് വെള്ളത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു.

പ്രാകൃതേ ഽണ്ഡേ വിവൃത്തഃ സ ക്ഷേത്രജ്ഞോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ

ആ ആദി അണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്ന ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ആദികര്താ സ ഭൂതാനാം ബ്രഹ്മാഗ്രേ സമവര്തത

അവൻ, സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആദിസ്രഷ്ടാവ്, ആദ്യം ബ്രഹ്മാവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.