കൂര്മപുരാണമ്

കര്മണാമേതദപ്യാഹുഃ ബ്രഹ്മാര്പണമനുത്തമമ്

കർമ്മങ്ങൾ പോലും ഈ അതുല്യമായ ബ്രഹ്മാർപ്പണമാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

ക്രിയതേ വിദുഷാ കര്മ തദ്ഭവേദപി മോക്ഷദമ്

ജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ മോക്ഷം നേടാൻ വഴിയാകും.

അകൃത്വാ ഫലസംന്യാസം ബധ്യതേ തത്ഫലേന തു

പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം ഉപേക്ഷിക്കാതെ ചെയ്താൽ, അതിന്റെ ഫലത്തിൽ തന്നെ ആൾ കുടുങ്ങിപ്പോകും.

അവിദ്വാനപി കുര്വോത കര്മാപ്നോത്യചിരാത് പദമ്

അറിയാത്തവൻ പോലും പ്രവൃത്തി ചെയ്താൽ, ഉടൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തും.

മനഃ പ്രസാദമന്വേതി ബ്രഹ്മ വിജ്ഞായതേ തതഃ

മനസ്സിൽ സമാധാനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മം അറിയപ്പെടുന്നു.

ജ്ഞാനം ച കര്മസഹിതം ജായതേ ദോഷവര്ജിതമ്

ജ്ഞാനവും പ്രവൃത്തിയും ഒരുമിച്ച്, ദോഷമില്ലാതെ ഉദിക്കുന്നു.

കര്മാണീശ്വരതുഷ്ട്യര്ഥം കുര്യാന്നൈഷ്കര്മ്യമാപ്നുയാത്

ഇശ്വരനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, അപ്രവൃത്തിയിലേക്കെത്താം.

ഏകാകീ നിര്മമഃ ശാന്തോ ജീവന്നേവ വിമുച്യതേ

ഒറ്റയ്ക്കും, എന്റെതെന്നുള്ള ഭാവം ഇല്ലാതെ, ശാന്തനായി ജീവിച്ചാൽ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴേ മോക്ഷം ലഭിക്കും.

നിത്യാനന്ദം നിരാഭാസം തസ്മിന്നേവ ലയം വ്രജേത്

നിത്യാനന്ദവും രൂപരഹിതവുമായ അതിൽ തന്നെ ലയിക്കണം.

തൃപ്തയേ പരമേശസ്യ തത് പദം യാതി ശാശ്വതമ്

പരമേശ്വരന്റെ തൃപ്തിക്കായി, ആ ശാശ്വതാവസ്ഥയിലേക്കാണ് ആൾ എത്തുന്നത്.

ന ഹ്യേതത് സമതിക്രമ്യ സിദ്ധിം വിന്ദതി മാനവഃ

ഇത് അനുസരിക്കാതെ, മനുഷ്യൻ സിദ്ധി നേടാൻ കഴിയില്ല.

നമസ്കൃത്യ ഹൃഷീകേശം പുനര്വചനമബ്രുവന്

ഹൃഷീകേശനെ നമസ്കരിച്ച്, അവർ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഇദാനീം ശ്രോതുമിച്ഛാമോ യഥാ സംഭവതേ ജഗത്

ഇപ്പോൾ ലോകം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

നിയന്താ കശ്ച സര്വേഷാം വദസ്വ പുരുഷോത്തമ

എല്ലാവർക്കും നിയന്ത്രകൻ ആരാണ്? മഹാപുരുഷനേ, ദയവായി പറയൂ.

പ്രാഹ ഗമ്ഭീരയാ വാചാ ഭൂതാനാം പ്രഭവാപ്യയൌ

അവൻ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, സകല ജീവികളുടെ ഉത്ഭവവും ലയവും വിശദീകരിച്ചു.

അനന്തശ്ചാപ്രമേയശ്ച നിയന്താ വിശ്വതോമുഖഃ

അവൻ അനന്തനും അളക്കാനാവാത്തവനും, നിയന്ത്രകനും, എല്ലാദിശകളും നോക്കുന്നവനുമാണ്.

പ്രധാനം പ്രകൃതിശ്ചേതി യദാഹുസ്തത്ത്വചിന്തകാഃ

തത്വചിന്തകർ പ്രധാനം, പ്രകൃതി എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നതാണത്.

അജരം ധ്രുവമക്ഷയ്യം നിത്യം സ്വാത്മന്യവസ്ഥിതമ്

അത് വൃദ്ധിയില്ലാത്തതും, സ്ഥിരവുമായതും, നശിക്കാത്തതും, എപ്പോഴും സ്വഭാവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുമാണ്.

വിഗ്രഹഃ സര്വഭൂതാനാമാത്മനാധിഷ്ഠിതം മഹത്

എല്ലാ ജീവികളുടെയും മഹാരൂപം ആത്മാവിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നു.

അസാംപ്രതമവിജ്ഞേയം ബ്രഹ്മാഗ്രേ സമവര്തത

ആദിയിൽ, കാലം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്, പ്രകടമല്ലാത്ത ബ്രഹ്മം ഉദിച്ചുവന്നു.

പ്രാകൃതഃ പ്രലയോ ജ്ഞേയോ യാവദ് വിശ്വസമുദ്ഭവഃ

പ്രാകൃതപ്രളയം എന്നത്, ഈ ലോകം ഉദയിക്കുന്നതുവരെ നീളുന്ന ഒരു ലയാവസ്ഥയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

അഹര്ന വിദ്യതേ തസ്യ ന രാത്രിര്ഹ്യുപചാരതഃ

അവസ്ഥയിൽ, അഹോരാത്രങ്ങൾ ഇല്ല; അർത്ഥത്തിൽ പോലും പകലോ രാത്രിയോ അവിടെ ഉണ്ടാകില്ല.

സര്വഭൂതമയോ ഽവ്യക്തോ ഹ്യന്തര്യാമീശ്വരഃ പരഃ

പ്രകടമല്ലാത്തത് എല്ലാ ജീവികളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന പരമാത്മാവാണ്, അകത്തുള്ള യഥാർത്ഥ അധിപനും ഭഗവാനുമാണ്.

ക്ഷോഭയാമാസ യോഗേന പരേണ പരമേശ്വരഃ

പരമേശ്വരൻ തന്റെ പരമമായ യോഗശക്തിയാൽ അതിനെ ഉണർത്തി ചലിപ്പിച്ചു.

അനുപ്രവിഷ്ടഃ ക്ഷോഭായ തഥാസൌ യോഗമൂര്തിമാന്

യോഗസ്വരൂപനായ്, അതിൽ പ്രവേശിച്ച് ചലനം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഇടയാക്കി.

സ സംകോചവികാസാഭ്യാം പ്രധാനത്വേ ഽപി ച സ്ഥിതഃ

അവൻ സംകോചവും വികാസവും കൊണ്ടു പ്രധാനം എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിലകൊണ്ടു.

പ്രാദുരാസീന്മഹദ് ബീജം പ്രധാനപുരുഷാത്മകമ്

അവിടെ നിന്നാണ് പ്രധാനംയും പുരുഷനും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മഹാബീജം ഉദിച്ചു.

പ്രജ്ഞാധൃതിഃ സ്മൃതിഃ സംവിദേതസ്മാദിതി തത് സ്മൃതമ്

അത് മുതൽ ബുദ്ധി, ധൈര്യം, ഓർമ്മ, ബോധം എന്നിവ ഉദയിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.

ത്രിവിധോ ഽയമഹങ്കാരോ മഹതഃ സംബഭൂവ ഹ

മഹത്തിൽ നിന്ന് ഈ ത്രിവിധമായ അഹങ്കാരം ഉദിച്ചു.