കൂര്മപുരാണമ്

തം ബ്രഹ്മപാരം ഭവതഃ സ്വരൂപമ്

അവസാനമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം,

സ്വയംഭുവം ത്വാം ശരണം പ്രപദ്യേ

സ്വയം ജനിച്ചവനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.

സബ്രഹ്മപാരം പ്രണതോ ഽസ്മി നിത്യമ്

ബ്രഹ്മയെ പോലും അതിക്രമിക്കുന്നവനോട് ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്കരിക്കുന്നു.

കാലം ബൃഹന്തം ഭവതഃ സ്വരൂപമ്

വിപുലമായ കാലം, അതാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം,

പിനാകിനം ത്വാം ശരണം വ്രജാമി

പിനാകം ധരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.

പപാത ദണ്ഡവദ് ഭൂമൌ പ്രോച്ചരന് പ്രണവം പരമ്

അവൻ ഭൂമിയിൽ ദണ്ഡവതായി വീണു, പരമമായ പ്രണവം ഉച്ചരിച്ചു.

ജ്ഞാനമാനന്ദമദ്വൈതം കോടികാലാഗ്നിസന്നിഭമ്

അത് ജ്ഞാനവും ആനന്ദവും അദ്വൈതവും, കോടികാലാഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.

നിലില്യേ വിമലേ ലിങ്ഗേ തദ്ഭുതമിവാഭവത്

അവൻ വിശുദ്ധമായ ലിംഗത്തിൽ ലയിച്ചു, അത്ഭുതകരമായതായി അത് മാറി.

ന കശ്ചിദ് വേത്തി തമസാ വിദ്വാനപ്യത്ര മുഹ്യതി

ആരെക്കും അറിയില്ല; പണ്ഡിതന്മാർക്കു പോലും അന്ധകാരത്തിൽ മനസ്സു കുഴയുന്നു.

ഭക്തഃ പാപവിശുദ്ധാത്മാ രുദ്രസാമീപ്യമാപ്നുയാത്

ഭക്തൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധനായാൽ, രുദ്രന്റെ സാന്നിധ്യം നേടും.

പ്രാതര്മധ്യാഹ്നസമയേ സ യോഗം പ്രാപ്നുയാത് പരമ്

പ്രഭാതത്തിൽ, ഉച്ചയിൽ, സായാഹ്നത്തിൽ, അവൻ പരമമായ യോഗം നേടും.

ദ്രക്ഷ്യാമഃ സതതം ദേവം പൂജയാമോ ഽഥ ശൂലിനമ്

നാം ദൈവത്തെ എപ്പോഴും കാണും, ത്രിശൂലം ധരിക്കുന്നവനെ ആരാധിക്കും.

ഉവാസ തത്ര യുക്താത്മാ പൂജയന് വൈ കപര്ദിനമ്

അവിടെ ഏകാഗ്രചിത്തനായി, ജടാധാരിയെ ആരാധിച്ച് അവൻ താമസിച്ചു.

ദ്രഷ്ടും യയൌ മധ്യമേശം ബഹുവര്ഷഗണാന് പ്രഭുഃ

അനവധി വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, പ്രഭു മദ്ധ്യഭാഗത്തിലെ ഈശ്വരനെ കാണാൻ പോയി.

നദീം വിമലപാനീയാം ദൃഷ്ട്വാ ഹൃഷ്ടോ ഽഭവന്മുനിഃ

ശുദ്ധജലമുള്ള നദി കണ്ടപ്പോൾ, സന്യാസിക്ക് അതിയായ സന്തോഷം തോന്നി.

ചകാര ഭാവപൂതാത്മാ സ്നാനം സ്നാനവിധാനവിത്

ഭക്തിപൂർവ്വം മനസ്സു ശുദ്ധീകരിച്ച്, സ്നാനത്തിന്റെ വിധികൾ നന്നായി അറിഞ്ഞ്, അവൻ സ്നാനം ചെയ്തു.

പൂജയാമാസ ലോകാദിം പുഷ്പൈര്നാനാവിധൈര്ഭവമ്

ലോകങ്ങളുടെ ആദിയായ ഭവനെ, പലവിധ പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ടു അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു.

മധ്യമേശ്വരമീശാനമര്ചയാമാസ ശൂലിനമ്

മധ്യമേശ്വരനായ പരമേശ്വരനെയും ത്രിശൂലധാരിയെയും അവൻ ആദരപൂർവ്വം അർപ്പിച്ചു.

ദ്രഷ്ടും സമാഗതാ രുദ്രം മധ്യമേശ്വരമീശ്വരമ്

രുദ്രനായ മധ്യമേശ്വരനെ കാണാൻ അവർ ഒത്തുചേർന്നു.

ജടിലാ മുണ്ഡിതാശ്ചാപി ശുക്ലയജ്ഞോപവീതിനഃ

അവിടെ ജടയുള്ളവരും തലയെ മുണ്ഡനം ചെയ്തവരും വെള്ളയജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ബ്രഹ്മചര്യരതാഃ ശാന്താ വേദാന്തജ്ഞാനതത്പരാഃ

ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ താല്പര്യവും മനസ്സിന്റെ സമാധാനവും വേദാന്തജ്ഞാനത്തിൽ ആഗ്രഹവും ഉള്ളവർ ആയിരുന്നു അവർ.

പൂജയിത്വാ യഥാന്യായമിദം വചനമബ്രുവന്

നിയമപ്രകാരം പൂജ ചെയ്ത്, അവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

പ്രോചുഃ പൈലാദയഃ ശിഷ്യാസ്താനൃഷീന് ബ്രഹ്മഭാവിതാന്

പൈലനും മറ്റു ശിഷ്യന്മാരും ബ്രഹ്മത്തിൽ ലീനരായ ഋഷിമാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

വ്യാസഃ സ്വയം ഹൃഷീകേശോ യേന വേദാഃ പൃഥക് കൃതാഃ

സ്വയം വ്യാസൻ, ഹൃഷീകേശൻ, വേദങ്ങൾ വിഭജിച്ചവൻ.

അംശാംശേനാഭവത് പുത്രോ നാമ്നാ ശുക ഇതി പ്രഭുഃ

സ്വന്തം ഭാഗംകൊണ്ട്, പ്രഭു ശുക എന്ന പേരിൽ ഒരു മകനായി ജനിച്ചു.

പ്രപന്നഃ പരയാ ഭക്ത്യാ യസ്യ തജ്ജ്ഞാനമൈശ്വരമ്

ആയാൾ പരമഭക്തിയോടെ ശരണം പ്രാപിച്ച്, അവന്റെ ദൈവികജ്ഞാനം നേടി.

നേമുരവ്യഗ്രമനസഃ പ്രോചുഃ സത്യവതീസുതമ്

അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിതലുമില്ലാതെ, അവർ സത്യവതിയുടെ മകനോട് വന്ദിച്ച് പറഞ്ഞു.

പ്രിസാദാദ് ദേവദേവസ്യ യത് തന്മാഹേശ്വരം പരമ്

ദേവദേവന്റെ കൃപയായ പരമമായ മഹേശ്വരത്വം—

ക്ഷിപ്രം പശ്യേമ തം ദേവം ശ്രുത്വാ ഭഗവതോ മുഖാത്

ഭഗവാന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് കേട്ട ശേഷം, നാം ആ ദൈവത്തെ ഉടൻ കാണാൻ കഴിയട്ടെ.