കൂര്മപുരാണമ്

പുത്രപൌത്രാദിഭിര്യുക്തഃ കുടുമ്ബഭരണോത്സുകഃ

മക്കളും മുമ്മക്കളും മറ്റും ചുറ്റിപ്പറ്റി, കുടുംബം പോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ നീ ജീവിച്ചിരുന്നു.

ന കദാചിത് കൃതം പുണ്യമല്പം വാ സ്വല്പമേവ വാ

നീ ഒരിക്കലും, ചെറുതെങ്കിലും, ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തിയും ചെയ്തിട്ടില്ല.

വിശ്വേശ്വരോ വാരാണസ്യാം ദൃഷ്ടഃ സ്പൃഷ്ടേ നമസ്കൃതഃ

വാരാണസിയിൽ വിശ്വേശ്വരനെ കണ്ടു, സ്പർശിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു—

ന ദൃഷ്ടം നന്മയാ ഘോരം യമസ്യ വദനം മുനേ

മഹർഷേ, ഞാൻ യമന്റെ ഭയങ്കരമായ മുഖം കണ്ടിട്ടില്ല.

പിപാസയാധുനാക്രാന്തോ ന ജാനാമി ഹിതാഹിതമ്

ഇപ്പോൾ ദാഹംകൊണ്ട് ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു; എനിക്ക് എന്താണ് നല്ലതോ ദോഷമോ എന്നറിയില്ല.

കുരുഷ്വ തം നമസ്തുഭ്യം ത്വാമഹം ശരണം ഗതഃ

എനിക്ക് അതു ചെയ്യണം; ഞാൻ നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

ത്വാദൃശോ ന ഹി ലോകേ ഽസ്മിന് വിദ്യതേ പുണ്യകൃത്തമഃ

ഇഹലോകത്ത് നിന്നേക്കാൾ ധാർമികനായവൻ ആരുമില്ല.

സംസ്പൃഷ്ടോ വന്ദിതോ ഭൂയഃ കോ ഽന്യസ്ത്വത്സദൃശോ ഭുവി

നീ വീണ്ടും സ്പർശിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു—ഭൂമിയിൽ നിന്നുപോലെയുള്ളവൻ ആരുണ്ട്?

യേനേമാം കുത്സിതാം യോനിം ക്ഷിപ്രമേവ പ്രഹാസ്യസി

നിന്റെ സഹായത്തോടെ ഞാൻ ഈ ദുർബലമായ ജന്മം വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കും.

ചക്രേ സമാധായ മനോ ഽവഗാഹമ്

അവൻ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി ധ്യാനത്തിലേർപ്പെട്ടു.

ശശാങ്കചിഹ്നാങ്കിതചാരുമൌലിഃ

ചന്ദ്രചിഹ്നം പതിച്ച മനോഹരമായ കിരീടം അവനുണ്ടായിരുന്നു.

യഥോദയേ ഭാനുരശേഷദേവഃ

സൂര്യൻ ഉദയിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും കാണുന്നതുപോലെ—

ഗന്ധര്വവിദ്യാധരകിംനരാദ്യാഃ

ഗന്ധർവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, കിന്നരന്മാർ മുതലായവർ—

ത്രയീമയം യത്ര വിഭാതി രുദ്രഃ

മൂന്നു വേദങ്ങളാലും രൂപം കൊണ്ട രുദ്രൻ അവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നു—

പ്രണമ്യ തുഷ്ടാവ കപര്ദിനം തമ്

അവൻ ജടാമുടിയുള്ളവനെ നമസ്കരിച്ചു, സ്തുതിച്ചു.

മാദിത്യമഗ്നിം കപിലാധിരൂഢമ്

സൂര്യനും അഗ്നിയും കപിലവണ്ണം കയറിയ കുതിരപ്പുറത്ത്—

മഹാമുനിം ബ്രഹ്മമയം പവിത്രമ്

ബ്രഹ്മസ്വരൂപനും ശുദ്ധനും ആയ മഹർഷിയെ—

ഹിരണ്യഗര്ഭാധിപതിം ത്രിനേത്രമ്

സ്വർണ്ണഗർഭത്തിന്റെ അദ്ധിപതിയായ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ,

പ്രണമ്യ നിത്യം ശരണം പ്രപദ്യേ

ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്കരിച്ച്, നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.

നമസ്കരിഷ്യേ ന യതോ ഽന്യദസ്തി

ഞാൻ നമസ്കരിക്കും, കാരണം ഇതിന് പുറമെ മറ്റൊന്നുമില്ല.

തം ബ്രഹ്മപാരം ഭവതഃ സ്വരൂപമ്

അവസാനമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം,

സ്വയംഭുവം ത്വാം ശരണം പ്രപദ്യേ

സ്വയം ജനിച്ചവനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.

സബ്രഹ്മപാരം പ്രണതോ ഽസ്മി നിത്യമ്

ബ്രഹ്മയെ പോലും അതിക്രമിക്കുന്നവനോട് ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്കരിക്കുന്നു.

കാലം ബൃഹന്തം ഭവതഃ സ്വരൂപമ്

വിപുലമായ കാലം, അതാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം,

പിനാകിനം ത്വാം ശരണം വ്രജാമി

പിനാകം ധരിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.

പപാത ദണ്ഡവദ് ഭൂമൌ പ്രോച്ചരന് പ്രണവം പരമ്

അവൻ ഭൂമിയിൽ ദണ്ഡവതായി വീണു, പരമമായ പ്രണവം ഉച്ചരിച്ചു.

ജ്ഞാനമാനന്ദമദ്വൈതം കോടികാലാഗ്നിസന്നിഭമ്

അത് ജ്ഞാനവും ആനന്ദവും അദ്വൈതവും, കോടികാലാഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.

നിലില്യേ വിമലേ ലിങ്ഗേ തദ്ഭുതമിവാഭവത്

അവൻ വിശുദ്ധമായ ലിംഗത്തിൽ ലയിച്ചു, അത്ഭുതകരമായതായി അത് മാറി.

ന കശ്ചിദ് വേത്തി തമസാ വിദ്വാനപ്യത്ര മുഹ്യതി

ആരെക്കും അറിയില്ല; പണ്ഡിതന്മാർക്കു പോലും അന്ധകാരത്തിൽ മനസ്സു കുഴയുന്നു.