കൂര്മപുരാണമ്

കപര്ദേശസ്യ മാഹാത്മ്യം പ്രണമ്യ വൃഷഭധ്വജമ്

വൃഷഭധ്വജനെ നമസ്കരിച്ച ശേഷം, അദ്ദേഹം കപർദേശന്റെ മഹത്വം വിവരിച്ചു.

സ്മൃത്വൈവാശേഷപാപൌഘം ക്ഷിപ്രമസ്യ വിമുഞ്ചതി

അവനെ ഓർക്കുന്നതു മാത്രം ചെയ്താൽ, എല്ലായ്പാപങ്ങളും ഉടൻ വിട്ടു പോകും.

വിഘ്നാഃ സര്വേ വിനശ്യന്തി കപര്ദേശ്വരപൂജനാത്

കപർദേശ്വരനെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നശിക്കും.

പൂജിതവ്യം പ്രയത്നേന സ്തോതവ്യം വൈദികൈഃ സ്തവൈഃ

അവനെ ശ്രദ്ധയോടെ ആരാധിക്കണം, വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കണം.

ജായതേ യോഗസംസിദ്ധിഃ സാ ഷണ്മാസേ ന സംശയഃ

ആറ് മാസംകൊണ്ട് യോഗത്തിൽ പൂർണ്ണസിദ്ധി ലഭിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

പിശാചമോചനേ കുണ്ഡേ സ്നാതസ്യാത്ര സമീപതഃ

പിശാചമോചന കുളത്തിൽ ഇവിടെയടുത്ത് സ്നാനം ചെയ്താൽ,

ജജാപ രുദ്രമനിശം പ്രണവം ബ്രഹ്മരൂപിണമ്

അവൻ രാവും പകലും രുദ്രമന്ത്രവും പ്രണവം എന്ന ബ്രഹ്മസ്വരൂപവും ജപിച്ചു.

ഉവാസ തത്ര യോഗാത്മാ കൃത്വാ ദീക്ഷാം തു നൈഷ്ഠികീമ

അവിടെ യോഗത്തിൽ ലീനനായവൻ, ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ ദീക്ഷയെടുത്ത് താമസിച്ചു.

അസ്ഥിചര്മപിനദ്ധാങ്ഗം നിഃ ശ്വസന്തം മുഹുര്മുഹുഃ

അസ്ഥിയും ചർമ്മവും മാത്രം അവശേഷിച്ച ശരീരത്തിൽ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആഴമായി ശ്വസിച്ചു.

പ്രോവാച കോ ഭവാന് കസ്മാദ് ദേശാദ് ദേശമിമംശ്രിതഃ

അവൻ ചോദിച്ചു: നീ ആരാണ്? ഏത് ദേശത്തുനിന്നാണ് ഈ സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നത്?

പുത്രപൌത്രാദിഭിര്യുക്തഃ കുടുമ്ബഭരണോത്സുകഃ

മക്കളും മുമ്മക്കളും മറ്റും ചുറ്റിപ്പറ്റി, കുടുംബം പോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ നീ ജീവിച്ചിരുന്നു.

ന കദാചിത് കൃതം പുണ്യമല്പം വാ സ്വല്പമേവ വാ

നീ ഒരിക്കലും, ചെറുതെങ്കിലും, ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തിയും ചെയ്തിട്ടില്ല.

വിശ്വേശ്വരോ വാരാണസ്യാം ദൃഷ്ടഃ സ്പൃഷ്ടേ നമസ്കൃതഃ

വാരാണസിയിൽ വിശ്വേശ്വരനെ കണ്ടു, സ്പർശിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു—

ന ദൃഷ്ടം നന്മയാ ഘോരം യമസ്യ വദനം മുനേ

മഹർഷേ, ഞാൻ യമന്റെ ഭയങ്കരമായ മുഖം കണ്ടിട്ടില്ല.

പിപാസയാധുനാക്രാന്തോ ന ജാനാമി ഹിതാഹിതമ്

ഇപ്പോൾ ദാഹംകൊണ്ട് ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു; എനിക്ക് എന്താണ് നല്ലതോ ദോഷമോ എന്നറിയില്ല.

കുരുഷ്വ തം നമസ്തുഭ്യം ത്വാമഹം ശരണം ഗതഃ

എനിക്ക് അതു ചെയ്യണം; ഞാൻ നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

ത്വാദൃശോ ന ഹി ലോകേ ഽസ്മിന് വിദ്യതേ പുണ്യകൃത്തമഃ

ഇഹലോകത്ത് നിന്നേക്കാൾ ധാർമികനായവൻ ആരുമില്ല.

സംസ്പൃഷ്ടോ വന്ദിതോ ഭൂയഃ കോ ഽന്യസ്ത്വത്സദൃശോ ഭുവി

നീ വീണ്ടും സ്പർശിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു—ഭൂമിയിൽ നിന്നുപോലെയുള്ളവൻ ആരുണ്ട്?

യേനേമാം കുത്സിതാം യോനിം ക്ഷിപ്രമേവ പ്രഹാസ്യസി

നിന്റെ സഹായത്തോടെ ഞാൻ ഈ ദുർബലമായ ജന്മം വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കും.

ചക്രേ സമാധായ മനോ ഽവഗാഹമ്

അവൻ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി ധ്യാനത്തിലേർപ്പെട്ടു.

ശശാങ്കചിഹ്നാങ്കിതചാരുമൌലിഃ

ചന്ദ്രചിഹ്നം പതിച്ച മനോഹരമായ കിരീടം അവനുണ്ടായിരുന്നു.

യഥോദയേ ഭാനുരശേഷദേവഃ

സൂര്യൻ ഉദയിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും കാണുന്നതുപോലെ—

ഗന്ധര്വവിദ്യാധരകിംനരാദ്യാഃ

ഗന്ധർവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, കിന്നരന്മാർ മുതലായവർ—

ത്രയീമയം യത്ര വിഭാതി രുദ്രഃ

മൂന്നു വേദങ്ങളാലും രൂപം കൊണ്ട രുദ്രൻ അവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നു—

പ്രണമ്യ തുഷ്ടാവ കപര്ദിനം തമ്

അവൻ ജടാമുടിയുള്ളവനെ നമസ്കരിച്ചു, സ്തുതിച്ചു.

മാദിത്യമഗ്നിം കപിലാധിരൂഢമ്

സൂര്യനും അഗ്നിയും കപിലവണ്ണം കയറിയ കുതിരപ്പുറത്ത്—

മഹാമുനിം ബ്രഹ്മമയം പവിത്രമ്

ബ്രഹ്മസ്വരൂപനും ശുദ്ധനും ആയ മഹർഷിയെ—

ഹിരണ്യഗര്ഭാധിപതിം ത്രിനേത്രമ്

സ്വർണ്ണഗർഭത്തിന്റെ അദ്ധിപതിയായ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ,

പ്രണമ്യ നിത്യം ശരണം പ്രപദ്യേ

ഞാൻ എപ്പോഴും നമസ്കരിച്ച്, നിന്നിൽ ആശ്രയം തേടുന്നു.