കൂര്മപുരാണമ്

ജഗാമ ലിങ്ഗം തദ് ദ്രഷ്ടും കപര്ദേശ്വരമവ്യയമ്

അവൻ അക്ഷയനായ കപർദേശ്വരന്റെ ലിംഗം കാണാൻ പോയി.

പിശാചമോചനേ തീര്ഥേ പൂജയാമാസ ശൂലിനമ്

പിശാചമോചന എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്ത്, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ള മഹാദേവനെ അവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

മേനിരേ ക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യം പ്രണേമുര്ഗിരിശം ഹരമ്

അവർക്കു ആ സ്ഥലത്തിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലായി; അവർ പർവ്വതാധിപനായ ഹരനെ വിനയപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു.

മൃഗീമേകാം ഭക്ഷയിതും കപര്ദേശ്വരമുത്തമമ്

ഒറ്റ കാട്ടുപോത്ത്, തനിക്കു ഭക്ഷണമാകാനായി, കപർദേശ്വരനായ പരമേശ്വരന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.

ധാവമാനാ സുസംഭ്രാന്താ വ്യാഘ്രസ്യ വശമാഗതാ

വലിയ ഭയത്താൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ കാട്ടുപോത്ത്, കടുവയുടെ പിടിയിലായി.

ജഗാമ ചാന്യം വിജനം ദേശം ദൃഷ്ട്വാ മുനീശ്വരാന്

മഹർഷിമാരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ മറ്റൊരു ശൂന്യമായ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

അദൃശ്യത മഹാജ്വാലാ വ്യോമ്നി സൂര്യസമപ്രഭാ

ആകാശത്ത് സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലുള്ള മഹത്തായ ജ്വാല പ്രത്യക്ഷമായി.

വൃഷാധിരൂഢാ പുരുഷൈസ്താദൃശൈരേവ സംവൃതാ

വൃഷഭത്തിൽ കയറി, അത്തരം പുരുഷന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവളെ കണ്ടു.

ഗണേശ്വരഃ സ്വയം ഭൂത്വാ ന ദൃഷ്ടസ്തത്ക്ഷണാത് തതഃ

ഗണേശ്വരൻ സ്വയം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, എന്നാൽ അതിനുശേഷം അവനെ ആരും കണ്ടില്ല.

കപര്ദേശ്വരമാഹാത്മ്യം പപ്രച്ഛുര്ഗുരുമച്യുതമ്

അവർ ഗുരുവായ അച്യുതനോടു കപർദേശ്വരന്റെ മഹത്വം ചോദിച്ചു.

കപര്ദേശസ്യ മാഹാത്മ്യം പ്രണമ്യ വൃഷഭധ്വജമ്

വൃഷഭധ്വജനെ നമസ്കരിച്ച ശേഷം, അദ്ദേഹം കപർദേശന്റെ മഹത്വം വിവരിച്ചു.

സ്മൃത്വൈവാശേഷപാപൌഘം ക്ഷിപ്രമസ്യ വിമുഞ്ചതി

അവനെ ഓർക്കുന്നതു മാത്രം ചെയ്താൽ, എല്ലായ്പാപങ്ങളും ഉടൻ വിട്ടു പോകും.

വിഘ്നാഃ സര്വേ വിനശ്യന്തി കപര്ദേശ്വരപൂജനാത്

കപർദേശ്വരനെ ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നശിക്കും.

പൂജിതവ്യം പ്രയത്നേന സ്തോതവ്യം വൈദികൈഃ സ്തവൈഃ

അവനെ ശ്രദ്ധയോടെ ആരാധിക്കണം, വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കണം.

ജായതേ യോഗസംസിദ്ധിഃ സാ ഷണ്മാസേ ന സംശയഃ

ആറ് മാസംകൊണ്ട് യോഗത്തിൽ പൂർണ്ണസിദ്ധി ലഭിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

പിശാചമോചനേ കുണ്ഡേ സ്നാതസ്യാത്ര സമീപതഃ

പിശാചമോചന കുളത്തിൽ ഇവിടെയടുത്ത് സ്നാനം ചെയ്താൽ,

ജജാപ രുദ്രമനിശം പ്രണവം ബ്രഹ്മരൂപിണമ്

അവൻ രാവും പകലും രുദ്രമന്ത്രവും പ്രണവം എന്ന ബ്രഹ്മസ്വരൂപവും ജപിച്ചു.

ഉവാസ തത്ര യോഗാത്മാ കൃത്വാ ദീക്ഷാം തു നൈഷ്ഠികീമ

അവിടെ യോഗത്തിൽ ലീനനായവൻ, ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ ദീക്ഷയെടുത്ത് താമസിച്ചു.

അസ്ഥിചര്മപിനദ്ധാങ്ഗം നിഃ ശ്വസന്തം മുഹുര്മുഹുഃ

അസ്ഥിയും ചർമ്മവും മാത്രം അവശേഷിച്ച ശരീരത്തിൽ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആഴമായി ശ്വസിച്ചു.

പ്രോവാച കോ ഭവാന് കസ്മാദ് ദേശാദ് ദേശമിമംശ്രിതഃ

അവൻ ചോദിച്ചു: നീ ആരാണ്? ഏത് ദേശത്തുനിന്നാണ് ഈ സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നത്?

പുത്രപൌത്രാദിഭിര്യുക്തഃ കുടുമ്ബഭരണോത്സുകഃ

മക്കളും മുമ്മക്കളും മറ്റും ചുറ്റിപ്പറ്റി, കുടുംബം പോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ നീ ജീവിച്ചിരുന്നു.

ന കദാചിത് കൃതം പുണ്യമല്പം വാ സ്വല്പമേവ വാ

നീ ഒരിക്കലും, ചെറുതെങ്കിലും, ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തിയും ചെയ്തിട്ടില്ല.

വിശ്വേശ്വരോ വാരാണസ്യാം ദൃഷ്ടഃ സ്പൃഷ്ടേ നമസ്കൃതഃ

വാരാണസിയിൽ വിശ്വേശ്വരനെ കണ്ടു, സ്പർശിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു—

ന ദൃഷ്ടം നന്മയാ ഘോരം യമസ്യ വദനം മുനേ

മഹർഷേ, ഞാൻ യമന്റെ ഭയങ്കരമായ മുഖം കണ്ടിട്ടില്ല.

പിപാസയാധുനാക്രാന്തോ ന ജാനാമി ഹിതാഹിതമ്

ഇപ്പോൾ ദാഹംകൊണ്ട് ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു; എനിക്ക് എന്താണ് നല്ലതോ ദോഷമോ എന്നറിയില്ല.

കുരുഷ്വ തം നമസ്തുഭ്യം ത്വാമഹം ശരണം ഗതഃ

എനിക്ക് അതു ചെയ്യണം; ഞാൻ നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

ത്വാദൃശോ ന ഹി ലോകേ ഽസ്മിന് വിദ്യതേ പുണ്യകൃത്തമഃ

ഇഹലോകത്ത് നിന്നേക്കാൾ ധാർമികനായവൻ ആരുമില്ല.

സംസ്പൃഷ്ടോ വന്ദിതോ ഭൂയഃ കോ ഽന്യസ്ത്വത്സദൃശോ ഭുവി

നീ വീണ്ടും സ്പർശിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു—ഭൂമിയിൽ നിന്നുപോലെയുള്ളവൻ ആരുണ്ട്?

യേനേമാം കുത്സിതാം യോനിം ക്ഷിപ്രമേവ പ്രഹാസ്യസി

നിന്റെ സഹായത്തോടെ ഞാൻ ഈ ദുർബലമായ ജന്മം വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കും.