കൂര്മപുരാണമ്

തുല്യമായുഃ സുഖം രൂപം താസാം തസ്മിന് കൃതേ യുഗേ

ആ കൃതയുഗത്തിൽ അവർക്കെല്ലാം ഒരുപോലെയുള്ള ആയുസ്സും സൗന്ദര്യവും സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ധ്യാനനിഷ്ഠാസ്തപോനിഷ്ഠാ മഹാദേവപരായണാഃ

അവർ ധ്യാനത്തിലും തപസ്സിലും സ്ഥിരമായവർ, മഹാദേവനിൽ മാത്രം ഭക്തിയുള്ളവർ ആയിരുന്നു.

പര്വതോദധിവാസിന്യോ ഹ്യനികേതഃ പരന്തപ

അവർ പർവതങ്ങളിലും സമുദ്രങ്ങളിലും വസിച്ചു, വീടില്ലാതെ അലയുന്നവരായിരുന്നു.

തസ്യാം സിദ്ധൌ പ്രണഷ്ടായാമന്യാ സിദ്ധിരവര്തത

ആ സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റൊരു സിദ്ധി ഉദിച്ചു.

മേഘേഭ്യഃ സ്തനയിത്നുഭ്യഃ പ്രവൃത്തം വൃഷ്ടിസര്ജനമ്

മേഘങ്ങളിൽ നിന്നും ഇടിമുഴക്കത്തിൽ നിന്നും മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

പ്രാദുരാസംസ്തദാ താസാം വൃക്ഷാ വൈ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ

അപ്പോൾ അവർക്കായി വീടെന്ന പേരിൽ മരങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

വര്തയന്തി സ്മ തേഭ്യസ്താസ്ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രജാഃ

ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജനങ്ങൾ ആ മരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്.

രാഗലോഭാത്മകോ ഭാവസ്തദാ ഹ്യാകസ്മികോ ഽഭവത്

അപ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമായി രാഗവും ലോഭവും നിറഞ്ഞ മനോഭാവം ഉദിച്ചു.

പ്രണശ്യന്തി തതഃ സര്വേ വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ

അതിനുശേഷം വീടെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ആ മരങ്ങൾ എല്ലാം നശിച്ചു.

അഭിധ്യായന്തി താം സിദ്ധിം സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ

അപ്പോൾ സത്യസന്ധരായവർ ആ സിദ്ധിയെ ഓർത്ത് ധ്യാനിച്ചു.

വസ്ത്രാണി തേ പ്രസൂയന്തേ ഫലാന്യാഭരണാനി ച

അവർക്കായി വസ്ത്രങ്ങളും പഴങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഉണ്ടായി.

അമാക്ഷികം മഹാവീര്യം പുടകേ പുടകേ മധു

പ്രതിയൊരു തേനീച്ചക്കൂട്ടിലും അമിതശക്തിയുള്ള ശുദ്ധമായ തേൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഹൃഷ്ടപുഷ്ടാസ്തയാ സിദ്ധ്യാ സര്വാ വൈ വിഗതജ്വരാഃ

ആ സിദ്ധിയാൽ എല്ലാവരും സന്തോഷവും ആരോഗ്യവും സമൃദ്ധിയും അനുഭവിച്ചു.

വൃക്ഷാംസ്താന് പര്യഗൃഹ്ണന്ത മധു ചാമാക്ഷികം ബലാത്

അവൻമാർ ആ വൃക്ഷങ്ങളും തേനും ബലമായി പിടിച്ചെടുത്തു.

പ്രണഷ്ടാമധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷാഃ ക്വചിത് ക്വചിത്

തേൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ആ ആശാവൃക്ഷങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.

ദ്വന്ദ്വൈഃ സംപീഡ്യമാനാസ്തു ചക്രുരാവരണാനി ച

ഇരട്ടത്വങ്ങൾ കൊണ്ടു പീഡിതരായി, അവർ ചുറ്റും തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.

നഷ്ടേഷു മധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷേഷു വൈ തദാ

അപ്പോൾ തേനും ആശാവൃക്ഷങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ,

വാര്തായാഃ സാധികാ ഹ്യന്യാ വൃഷ്ടിസ്താസാം നികാമതഃ

അവർക്കു മറ്റൊരു ഉപജീവന മാർഗം, അതായത് ധാരാളം മഴ ലഭിച്ചു.

അവഹന് വൃഷ്ടിസംതത്യാ സ്ത്രോതഃ സ്ഥാനാനി നിമ്നഗാഃ

തുടർച്ചയായ മഴയാൽ നദികൾ അവരുടെ പാതകളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

അപാം ഭൂണേശ്ച സംയോഗാദോഷധ്യസ്താസ്തദാഭവന്

ജലം ഭൂമിയുമായി ചേർന്നപ്പോൾ ഔഷധികൾ അന്നേം ഉണ്ടായി.

ഋതുപുഷ്പഫലൈശ്ചൈവ വൃക്ഷഗുല്മാശ്ച ജജ്ഞിരേ

കാലാനുസൃതമായി പുഷ്പവും ഫലവും കായുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ജനിച്ചു.

അവശ്യം ഭാവിനാര്ഽഥേ ന ത്രേതായുഗവശേന വൈ

ഇത് സംഭവിക്കേണ്ടതായതായിരുന്നു, ത്രേതായുഗത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടല്ല.

വൃക്ഷഗുല്മൌഷധീശ്ചൈവ പ്രസഹ്യ തു യഥാബലമ്

വൃക്ഷങ്ങളും ചെടികളും ഔഷധികളും ഓരോരുത്തരുടെയും ശക്തിക്കനുസരിച്ച് ബലമായി പിടിച്ചെടുത്തു.

പിതാമഹനിയോഗേന ദുദോഹ പൃഥിവീം പൃഥുഃ

പിതാമഹന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം പൃഥു ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി.

വസുദാരധനാദ്യാംസ്തു ബലാത് കാലബലേന തു

അവൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നിധികളും സമ്പത്തും കാലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ബലമായി എടുത്തു.

സസര്ജ ക്ഷത്രിയാന് ബ്രഹ്മാ ബ്രാഹ്മണാനാം ഹിതായ ച

ബ്രഹ്മാവ് ബ്രാഹ്മണരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ക്ഷത്രിയരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

യജ്ഞപ്രവര്തനം ചൈവ പശുഹിംസാവിവര്ജിതമ്

അവൻ മൃഗഹത്യയില്ലാത്ത യജ്ഞങ്ങൾ നടത്താൻ ക്രമീകരിച്ചു.

രാഗോ ലോഭസ്തഥാ യുദ്ധം തത്ത്വാനാമവിനിശ്ചയഃ

കാമം, ലാഭം, യുദ്ധം, സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവ ഉദിച്ചു.

വേദവ്യാസൈശ്ചതുര്ധാ തു വ്യസ്യതേ ദ്വാപരാദിഷു

വേദവ്യാസൻ ദ്വാപരയുഗത്തിലും അതിനുശേഷവും വേദം നാലായി വിഭജിച്ചു.